Zonder schroom schrijft zij wat zij voelt en denkt,
terwijl deze zomeravond haar woorden en jou schenkt.
Voordat ze verder reist, naar een dierbare vriendin die wenkt!
Kon ze deze keer aanmeren, afscheid nemen zonder dat het krenkt...?

‘’Tijd drijft’’

Als een donkere schaduw
hang je net als de eerste keer
weer naast me
zo ontastbaar en ruw
als een zwoele doch zacht
onweerstaanbare zomerwind
ben jij het die hier altijd wacht op mij
opnieuw gevonden bij het meer
als verankerd houd dit alles mij in zijn macht

Tijdloos verlangen is
wat onze heimwee draagt
uit elkaar gerukt
doormidden heeft gekliefd
afgespiegeld als houterig tijdverdrijf
buiten zinnen, van binnen
steigerend knaagt
te jong bevonden, te grenzeloos verliefd
op die leeftijd had gevoel toch niets om het lijf

Onvoltooid verleden tijd pijnen
worden vandaag eindelijk verdreven
ebben weg
als je hand vertelt
laat dit gevoel nooit verwateren
me toch opnieuw
overvloedig strelend bereikt
neemt een zee van tijd aan het meer, het kwelt
een golvend afscheid nu voorgoed

Want daar waar we samen
als een orkaan
mochten ervaren
dat liefde vroeger of later
door niemand te stoppen tot ver over
onze grenzen heeft gereikt
ons heeft verrijkt
nu haar grens en hoogtepunt heeft bereikt
staat als een paal boven water



Drijft tijd... me verder weg, me weer verder onderweg...

http://www.poetryonthelake.org/page5.php

Een kleurrijk tijdloos verhaal met een zwart wit foto van Riccardo Criseo