Morning has broken...

De eerste sluier van mist.
Vage omtrekken.
Nevel omarmt mij.

Bonkend hart.
Angstaanjagend?
Het is de stilte maar.
Maar vooral het geluid,
van mijn ademhaling.
Mijn hartslag.

Wat raast in deze rust.
Klopt...mij even breekt.
Want omsluierd,
gegrepen door mijn grijze waas.
Is een te mistroostige gedachte,
hij, mij een grauw moment de baas.

Maar ragfijn beneveld
door eigen zachte druppels.
Wat zijn beeld voorgoed verwaterd.
Breekt als deze nieuwe morgen.
Voel ik me buiten,
weer gewoon geborgen.

©WWwords and photo