My power my pleasure my pain…

Haar voetstappen in de nacht
rustig, maar te zacht te gedwee
als een gevangene van ruimte en tijd
verstrikt in een web van emoties
met schakeringen van schemer naar donker

twijfels, angst vastgeroest te geraken
dat de liefde voor poëzie haar afvalt als een blad
het hart misleid, op slot door teveel voelen
beschreven door lichamelijke verlangens
haar ziel zweeft mee in deze onzichtbare kooi

verstand vertroebeld door andermans wensen
het eeuwig aftasten van geestelijke grenzen
zakt vermoeid weg in een diepe poel van gedachten
verliest bewustzijn maar onbewust niet haar instinct
drijft oeverloos weg op tranen van verdriet

maar wat lijkt op een zinloze richting
blijkt ook de stroming
waar haar diepzinnig woord verankerd ligt
want ze blijft graven naar dit diepste in zichzelf
in haar wortels, te diep, te vaak

en om zichzelf niet af te vallen
gaat ze op in natuurlijke tijd om verder te groeien



©WWwords