Duik voorlopig weer even diep onder, heel diep weg.
Omdat ik mijn hoofd nog steeds breek over eigen regels.
Daar waar woorden continu om elkaar heen blijven dansen.

Beschreven blad.

Mijn gedichten beschreven
in vergane nachten
zo lichvoetig en zinnig
diep mijn dromen in dansen.

Een woord terstond
door mijn gedachten walst
als geopende lettergreep
reikt naar mijn gesloten boek.

Waar ligt toch de grens
die ik almaar weer overschrijd
telkens als ik grenzen stel
voor lichaam en geest.

Is het een gebed zonder end?
a never ending story?
als ik al roerende in zieleroerselen
steeds van hetzelfde laken een pak krijg.

©WWwords