Soms schilder ik met mijn druppels inkt, gekleurde woorden...

Ze is van nature best kalm moet soms wat stoom afblazen maar laat zich niet voor het lapje houden Als een rode lap. We hunkeren nooit naar wat we hebben Verlangen meer naar wat blijkbaar ontbreekt Terwijl het gras waarop we mogen grazen Daardoor langzamerhand verbleekt Over de draad willen we springen Niet terug naar de eigen stal Waar we alles zo goed denken te kennen Het warme stro lijkt daar soms een val Maar als we de sprong dan wagen Het begeerde voor even bereiken Komt opnieuw hunkerend verlangen Daarbij schuldig over de schouder kijken Geen gedoe voor deze aardse stier Zij vormt voor niemand een gevaar Want zij maakt haar stoute fantasieën Wel in eigen wilde dromen waar ©WWwords

Poetry on the Lake Soms kun je het echt niet vermijden Heeft je hart toch even teveel te lijden Is het een persoon of een plaats… of beide ‘’Alone’’ Als mijn hart duizend woorden spreekt is dat, omdat jij vier ervan niet gelooft Als mijn hart ooit in tweeën breekt is dat, omdat jij me van alle hoop berooft Als mijn hart zachtjes jouw naam fluistert is dat, omdat jij het daartoe alle reden geeft Als mijn hart naar mijn verstand niet luistert is dat, omdat het jouw liefde zo intens beleeft Als mijn hart weer een eigen tempo kiest Als mijn hart danst op het ritme van geluk Als mijn hart zich als vanzelf in jou verliest dan kan mijn geloof in ons dus niet meer stuk Als mijn hart mijn geest alles zich bezeerd Als mijn hart schreeuwt wat het voelt voor jou Als mijn hart niets ter wereld zo intens begeert dan weet ik dat jij het bent, waar ik zo van hou Als mijn hart meer dan vier woorden spreekt Is dat, omdat het zoveel meer te zeggen heeft Als mijn hart de eigen remmingen doorbreekt is dat, omdat het zich volledig aan jou geeft Als mijn hart geen duizend woorden spreekt Als mijn hart alleen jouw naam nog fluistert Als mijn hart daarbij zoveel passie preekt dan hoop ik vurig, dat jij nog één keer luistert ©WWwords Uit mijn bundel Ritme van mijn hart. Met daarin een zwart wit beeld wat mijn woorden kleurt.

Zonder schroom schrijft zij wat zij voelt en denkt, terwijl deze zomeravond haar woorden en jou schenkt. Voordat ze verder reist, naar een dierbare vriendin die wenkt! Kon ze deze keer aanmeren, afscheid nemen zonder dat het krenkt...? ‘’Tijd drijft’’ Als een donkere schaduw hang je net als de eerste keer weer naast me zo ontastbaar en ruw als een zwoele doch zacht onweerstaanbare zomerwind ben jij het die hier altijd wacht op mij opnieuw gevonden bij het meer als verankerd houd dit alles mij in zijn macht Tijdloos verlangen is wat onze heimwee draagt uit elkaar gerukt doormidden heeft gekliefd afgespiegeld als houterig tijdverdrijf buiten zinnen, van binnen steigerend knaagt te jong bevonden, te grenzeloos verliefd op die leeftijd had gevoel toch niets om het lijf Onvoltooid verleden tijd pijnen worden vandaag eindelijk verdreven ebben weg als je hand vertelt laat dit gevoel nooit verwateren me toch opnieuw overvloedig strelend bereikt neemt een zee van tijd aan het meer, het kwelt een golvend afscheid nu voorgoed Want daar waar we samen als een orkaan mochten ervaren dat liefde vroeger of later door niemand te stoppen tot ver over onze grenzen heeft gereikt ons heeft verrijkt nu haar grens en hoogtepunt heeft bereikt staat als een paal boven water Drijft tijd... me verder weg, me weer verder onderweg... http://www.poetryonthelake.org/page5.php Een kleurrijk tijdloos verhaal met een zwart wit foto van Riccardo Criseo

Lavendel Liefde. Zacht paarsblauw kleurt rooskleurige avonden en mijn slaperige ochtendstond. Waarin ik de stelen dankbaar streel tot bloesems verleidelijk knikken in zoetgevooisde geuren. Lavendeldauw rust verspreidt langs mijn blote heuvelrug in warm beleefde dagen. Echt, meer verlang ik niet dan prikkels uit een tijd als bedwelmende herinneringen. Wanneer ik ze plotseling proef en hun weemoedig parfum me terug brengt naar de plek. Waar ik mijn hart heb gelaten enkele luttele seconden vlak voor vertrek. ©WWwords and photo.

Mijn koning... Vandaag is het rood... Met open ogen ingetrapt Een nieuwe liefde Niet doen! Zei men jaloers! Veel te glad Te jong Niet bij te benen! Maar jij Breed uitgebouwd monster Bent mijn uitlaatklep Laat mijn rode motor brullen My Italian heart Mijn steigerend paard Jij maakt het beest in mij los En waar ik me met jou vertoon Strelen vreemde ogen Stiekem je fluweel zachte Doch strak in de lak rode pak Al zie ik je nog liever in smoking black Maar alleen ik Nestel mij In jouw omfloerste schoot Bewaar jij je spanning alleen voor mij Jij mijn uitstoot Mijn koning onder de venten Mijn eigen ''gtroon-ik'' Jij Hebt niet alleen mijn hart gestolen Jij Zou ook rover zijn van al mijn centen En daarom Mijn steigerende paard Trap ik je Nog maar eens flink op je staart Handen stuurloos gevouwen in mijn schoot Omfloerst Een droom van een onbereikbare liefde Met gesloten ogen ingestapt ©WWwords

You give me fever Rusteloos achterover gezakt. Als de gedachte aan rode wijn, me omringt met haar gloed. Bedwelmend langs mijn zinnen glijdt. Me koortsachtig ingegeven. Dorstig op zoek naar meer. Terwijl te ongeduldige dijen, op het matras heen en weer schuren. Waar ik me ten voeten uit, zinnig vastklem aan mijn druppels . ©WWwords

Lente in mijn bol. Dageraad ontwaakt wederom in mij de dromer, spiegelend mijn geboorte seizoen reflecterend met vrolijk gekwetter van vogels en gezoem van bezige bijtjes wat me met puurheid beroert. Honingzoet knoppen laat bloesemen en mijn hart springen gevoelens nog meer gaan tintelen verliefdheid warmer aanvoelt frisse dauw dwarrelt. Mij, als meibloem verkwikt laat dartelen als een lam zonlicht langzaam de wereld ontdooit in heel haar helse schoonheid bij het afscheid van de nacht en begin van mijn verse druppels. Lente in mijn bol. ©WWwords Photo van Eigengeraaid.

Houd ik je vast als ik me te veel laat gaan, of kan jij je laten gaan als je me vasthoudt. Hold me... Voel hoe zachte toppen met lichte schaduwen langzaam dalen op jouw harde borst voel hoe zachte lippen met lichte schaamte langzaam dalen op jouw hardheid geniet van mij vergeet de harde wereld drijf op zacht zand met me mee even in onze belevingswereld voel mijn warmte op jouw buik geef je over aan intens genot zoals ik nu van jou geniet pak mijn heupen stuur me maar je hebt mijn lichaam wel verstaan volg mijn ogen hou me vast kijk me aan en laat je gaan ... ©WWwords Titel Hold me van Anouk Lente druppels op een druilige dag Een druppel uit mijn bundel "Druppels''

Terwijl ik mijn nagels in het zonnetje zet, aarden mijn jubelende lentekriebels grondig. Voetje vrijen... In elkaar, geheel verloren twee harten warm gestrand liefde voor elkander geboren met blote voeten in het zand In elkaar, geheel verbonden verstrengeld hand in hand zoeken wij elkanders monden met blote voeten in het zand In elkaar, geheel verweven op een nachtelijke stil strand om elkander te mogen beleven met blote voeten in het zand Vrijen... ©WWwords

Druppeltjes. Een nat druilerige dag de lucht grauw gespreid als aan de lage horizon een waterige zon welt. Geen beweging of geluid maar lentewind plagerig sluipt en traag zilveren druppels knoppen licht laat huiveren. Maart roert zijn staart. ©WWwords Photo Martin v/d Molen.

Head over heels. Halsoverkop in getrapt als ze blaren trekken op het verkeerde pad. Zocht je schaduw om het licht te vinden wilde bij je zijn. Je graag ontmoeten maar het liep op niets uit verwarde me virtueel. Ga weer zinspelen in de denkbeeldige wereld van mijn hoofd, met jou. ©WWwords and Photo

Hemel en Aarde. Mijn zomer begint dit jaar weer in de lente met... zoveel meer. Gedachten stroom kringen in je achterlaat als heldere inkt. Als later, nieuwe aarde me stof tegemoet werpt zuigt je bodem gulzig. Golvend en diep verzadigd wanneer hemel en aarde druppels wiegen in de wind. Mijn passie vloeiend steigert me hemels overspoeld gestreeld door tedere gestes. Voeten inktzwart druipen weer aards geuren naar zomerse neerslag. ©WWwords and Photo Gemaakt in Orta san Giulio

Als zij haar zwijgen zwijgend tegenspreekt, haar geschreven woord hier weer liefde fluistert, schreeuwen haar gevoelens niet lief te hebben zonder. Met mijn 1st gepubliceerde en voorgedragen gedicht uit Erotica ‘’Let's Talk About Love... als mijn lichaam spreekt heb me lief streelt mijn zucht je zachtjes strijkt je adem eroverheen als trillingen van mijn mond vibreren in de lucht vangen jouw kussen ze op meeslepend in al hun diepte als handen mijn gebogen lijf vinden zoeken plagende lippen de kromming van je nek als vingertoppen zachte dijen strelen schrapen nagels over harde schouders als bewegingen in elkaar overlopen ik niet weet waar ik begin en waar jij eindigt als we ons golvend geheel bloot geven bedekt echte liefde onze pure naaktheid als ik mij rechtop roer omdat diep in mij zich iets explosief verplaatst tot ver in mijn wezen als dit naar jou ontsnapt je najaagt tot op het bot beiden vrijend bevrijd vloert contouren vloeiend kloppen is het alsof mijn zucht je zachtjes streelt je adem eroverheen strijkt lichamen zeggen ik heb je lief... ©WWwords Titel Brian Adams Original Oil Painting by Lindsey Scott ‘’On the floor’’

Vandaag groeide dit in de grond van mijn gedachten... Steek ik het hier voorzichtig met kop en schouders in het... Licht ruik ik het zie ik het proef ik het voel ik het soms heel soms hoor ik het ook al net zo lichtjes klinken bij het ontwaken als het me in de schemer opvalt dat het vallen van de avond later valt langer licht is net zoals het eerder licht is hangt het soms al heel licht in de lucht lente brengt ons dichter bij de oorsprong laat alles fris ontspringen groeien vanuit de wortels maakt sterker al lijkt het op het oog kwetsbaar licht ©WWwords Lente, ik hou van de lente, haar licht In de lente zag ik voor het eerst haar licht In de lente zag ik voor het eerst mijn levenslicht

Op de juiste golflengte in mijn gedachten, weet je me scherpzinnig en geslepen te vinden. ’Cuts like a knife… Onder water kerf ik je naam in de littekens van mijn bedding Waar te koud water langs me glijdt snijdt als trillingen van een gekarteld mes Alleen in mijn diepte een ontmoeting als warme tegenstroom scherp langs de snede ©WWwords Een druppel uit mijn bundel Druppels. Geschreven voor de Poëzieweek in 2015.

Voor poëzieweek eentje met wat gekleurde humor. Omdat ook mijn motortje zo haar zwakke plekken heeft. Radar Love. Je knipoogt naar mij terwijl je rood aanloopt Ik denk te alfa jij verwacht een reactie terug Ik sein naar jou Jij raakt over je toeren laat je moter brullen ik denk die wil driften en zet hem in de hoogste versnelling Jij denkt heb haar spanning onder controle Iets drijft je aan ik draai op mijn assen en slip weg Jij neemt gas terug ik laat je staan romeo... met pech ©WWwords

De wind waait zacht om het huis, tijd voor elkaar en heerlijke muziek. Bladmuziek. Verstrengeld in elkaar Als een kluwen wol De behoefte in elkaar verstrikt te raken Huid op huid, gevoel op gevoel Dicht bij elkaar, voorlopig niet loslaten Elkaar teder beminnen Masseren doen we nog zachter Genieten van verlangen zonder te moeten Steeds dieper, steeds intenser Wil ik onderhuids, wil met je mee Naar alle delen van je ziel Waar al onze elementen meespelen Aarde, vuur, water en lucht Bewust voelen, ruiken, proeven, horen, zien Zonder richting, en toch een doel Naar traag opbouwende hoogtepunten Waar we op toppen van de golven stuiten Ons de oorsprong van het leven laat beleven Voor even kalmeren, gegrond, geaard Om daarna opnieuw in elkaar te vlijen Verstrengeld in elkaar ©WWwords

Dit gedichtje geschreven, op mijn laatste avond in Italië. Unwritten. Zacht zingt mijn hart haar lied in bed, waar ik jou neervlij in een gedicht. Maar jij merkt het niet, slaapt vast nét ergens, met een lach op je gezicht. Trekt dit leven aan me voorbij, als een nog ongeschreven boek. Al zijn de fantasieën voor mij, raken verhitte beelden niet zoek. Vormen zo op papier woorden, zinnen vol passie, vol van gevoel. Voor mij zijn het zoete akkoorden, eenvoudig maar met een doel. Vlij, schrijf ze stilzwijgend neer, rozig warme dampen, voor later. Ooit, ja ooit dan lees ik ze weer, mijn vurige druppels als water. Sla ik zachtjes dit boek dicht, dagboek vol mooie herinneringen. Voel me moe maar in evenwicht, en laat het ritme van mijn hart zingen. ©WWwords Titel Natasha Bedingfield

Letters mengen zich in mij als vloekende kleuren, maar mijn pen staakt. Zoals mijn penseel zwijgt, wil druppels laten vloeien, niet wringend schilderen. Ik zwijg, want soms speelt er zich iets voor je af als een sprekend schilderij op zich. Painted Red. Wringen doe ik maar niet meer Krijg geen druppel uit me geperst Wrange smaak zet me voor het blok Terwijl het beeld wat zich voor me afspeelt Mij voorziet van denkbeeldige stof Rijen van gerangschikt blad Stof doet opwaaien Mijn bloedrode vloeistof laat razen Dronken voert Alleen al door de aanblik Van geschonken schoonheid Zo vloeien letters langzaam smaakvol in mij samen Mengen gemengde gevoelens Zich met een meester Die deze rode stof vloeiend Passievol en liefdevol Kon afschilderen Met zijn poëtische druppels Mijn blad nog steeds leeg Schikken letters zich Maken zich van mij meester Net zo Verwachtingsvol Als rijen vol gerangschikt blad ©WWwords Vino e Letteratura Cesare Pavese scriveva così del Barolo: "E' il vino da bere facendo l'amore in un giorno di inverno"... Beautiful photograph posted with permission by David Butali

Beautiful Goodbye... Doodse stilte valt onder de blozende bomen als blote voeten hun laatste zomers spoor trekken. Afscheid nemen van gevallen kleuren als teken van hun vermoeidheid onder een grauw getekende hemel. Waaronder we koude maanden kil tegemoet zien waar ik ze met de zon in mijn hart warm verwelkom. Kalm struinend over de met rust bezaaide promenade zo nog eenmaal vlagen van zoete geuren ademend zoen. En waar verlaten perken ondergronds doorgroeien drijft tijd iets verder weg in mijn meer van melancholie. Een laatste snuf zomerzand met de koude najaarswind mee mijn spoor met mist omsluierd wat ik op blote voet blijf volgen. ©WWwords in Orta San Giulio. Prachtige titel van Amanda Marshall.

Voor jou lieve papa, omdat je altijd dichtbij bent. Vooral deze maand, deze dagen. Time to say goodbye Gewoontegetrouw lig ik deze nacht wakker Mijn ogen als vanouds beelden zoeken Wanneer mijn woorden gaan dansen Als mijn hart een slag mist Bij het zien van dit plaatje Het je warme stem Opnieuw diep in mij laat galmen Van een hele tijd terug Lieve meid denk eraan Dat wat je ook doet Het klokje tikt altijd door Stond de tijd toch even stil Toen ik tussen al mijn muziek Deze voor jou uitkoos Omdat je laatste wens Jij zorgde voor de muziek in mijn leven Wil je ook zorgen voor die daarna? Zich maar bleef afspelen in mij Maar op het moment Dat het tijd was om afscheid te nemen Weerklonk mijn geschreven muziek voor jou Met op de achtergrond Time to say goodbye Wist ik afscheid nemen bestaat niet Want zoals het klokje doortikt Klop jij in mijn hart ©WWwords Papa 29-8-1922 26-12-1999

Bezielend. Een moment, zo tekenend waarin zij haar gedachten draagt in de mantra van geestelijk stil leven en diepe innerlijke koestering. Zo blijft voelen hoe gouden stralen haar schilderachtig neerzetten met zuivere druppels terwijl ze warme beelden schetst. ©WWwords 19-12-2016 Een cadeautje voor mezelf, met een beeld van Remy Daza Rojas.

Deze plaats, hield ik jaren in mijn hart, jaren voor mij... alleen. Neem ik nu mijn vader in gedachten mee, zoals hij mij ooit daarheen. La Isla Bonita Mooi eiland van mijn hart Eindeloos eiland Zo magisch verlicht Me altijd weer verwarmd Schitterend vergezicht Mystieke mist deint Op de zucht van de wind Als een onzichtbare lijn Waar mysterieus leven begint Intens doorleefde historie Melancholie maakt me blij Door schoonheid getroffen Het kind ooit diep in mij Eindeloos eiland Om Immer te begeren Zwijgende droomwereld Tijd om er samen weder te keren Mooi eiland in mijn hart ©WWwords Voor jouw pap 29-8-1922 26-12-1999

Weer veilig aangemeerd als dit in mijn oog springt ik alles rustig laat bezinken en niet alleen mijn hart zingt als mijn passie, mijn drijvende kracht stil tot me doordringt dat niet alleen het meer me weer met pure schoonheid omringt Sound of silence… Het meer zingt zwijgend mijn lied van duizend gedachten Is het strand even niet bij machte deze golven te weerstaan Meeuwen vliegen op verdwijnen aan de horizon als wilde herinneringen rollen Bedwelmend zoet als door sirenen bevangen bespeelt je landtong mijn muziek Spreekt mijn hart taal ik niet naar woorden alleen ogen die dankbaar gebaren Vloeien duizend gedachten samen in het lied van het zwijgend meer meedeinend op het stille ritme van mijn hart ©WW Lago d'Orta juni 2015 Met een foto die mijn tekst, gedachten en hart omringt Een plek krijgt in mijn album, Poëzie muziek van de lucht Al een hele speciale plaats heeft in het hart van mijn bundel...

Veel nieuwe druppels heb ik hier niet laten vloeien. Maar nadat jouw ademtocht zich met de mijne mengde, alhier voor de eerste keer, stroomde ze door mijn gehele lijf. Mooi... De onverwachte ontmoeting met jou hier, een oude geliefde bekende maar je nu zoveel meer, intenser beleef. Gevloerd door je ongerepte kracht gedragen door je koelere ochtend humeur doch alles onderga met groeiend verlangen. Als ik je naar donker blozende kleuren stil glimlachend mag aanschouwen terwijl je contouren zuchten van verval. Mijn hartslagen laat versnellen als ik de doorleefde geuren van je ziel, ruik bij iedere nieuwe stap die ik zet. Hunkerend naar je fluisterende stem die soms overslaat in bars kreunen omdat je voelt, dat iets langzaam in je sterft . Maar jouw ondoorgrondelijke aanwezigheid herbergt de wortels van mijn diepste zijn terwijl jij mijn groeien steeds meer doorgrond. Gevoed door je alles omvattende smaken ongeacht ons verleden, heden noch toekomst ongeacht omstandigheden, noch gevolgen. Melancholisch geniet van het moment zonder berouw voor onze vergankelijkheid puur leef in deze ontmoeting hier met jou... Herfst. Mooi... ©WWwords Het is mooi geweest.

Morning has broken... De eerste sluier van mist. Vage omtrekken. Nevel omarmt mij. Bonkend hart. Angstaanjagend? Het is de stilte maar. Maar vooral het geluid, van mijn ademhaling. Mijn hartslag. Wat raast in deze rust. Klopt...mij even breekt. Want omsluierd, gegrepen door mijn grijze waas. Is een te mistroostige gedachte, hij, mij een grauw moment de baas. Maar ragfijn beneveld door eigen zachte druppels. Wat zijn beeld voorgoed verwaterd. Breekt als deze nieuwe morgen. Voel ik me buiten, weer gewoon geborgen. ©WWwords and photo

Con Te Partirò. Mijn gehele wezen zweeft er al. Tijd om even afscheid te nemen. Buiten mijn boekje te gaan, gebogen over warm geschept papier. Om levende hoofdstukken, en zoveel meer... in Tijd drijft. Opnieuw vloeiend, vast te leggen Gekleurd op vele vellen wit. Daar waar nacht verwonderingen, en luchtige pennenstreken, mijn kracht bezitten. Achter alinea's vol dromen. ©WWwords Arrivederci!

Duik voorlopig weer even diep onder, heel diep weg. Omdat ik mijn hoofd nog steeds breek over eigen regels. Daar waar woorden continu om elkaar heen blijven dansen. Beschreven blad. Mijn gedichten beschreven in vergane nachten zo lichvoetig en zinnig diep mijn dromen in dansen. Een woord terstond door mijn gedachten walst als geopende lettergreep reikt naar mijn gesloten boek. Waar ligt toch de grens die ik almaar weer overschrijd telkens als ik grenzen stel voor lichaam en geest. Is het een gebed zonder end? a never ending story? als ik al roerende in zieleroerselen steeds van hetzelfde laken een pak krijg. ©WWwords

Strelend zand straalt Laat je warmte schaduwrijk als een oase zijn ons schaduwen om zo eeuwige liefde niet door de vingers te laten glippen maar ons tekent terwijl ik mijzelf krom rond jouw strelende beeltenis mijn vingertoppen je op de tast uittekenen zoekende naar houvast omdat ik het gevoel heb te drijven op zand ©WWwords 13-3-2016 Een klein zonnig warm gedichtje. Yannick Bouchard, painter and illustrator.

Verboden liefde Een heldere nacht vol warmte en genot zachtheid van eerste liefde niet denkend aan ons lot Met trillende lippen strijkt adem, fluisterend zacht omdat niemand mocht weten wat ons hier tezamen bracht Na jaren weerzien ingehouden emoties te uiten het niet mogen houden van elkaar steeds op weerstand stuiten Herinnering aan jou als een spook wat op me wacht mijn gesluierde duisternis oplicht deze heldere nacht ©WWwords 5-3-2016 Foto van Camilla Akrans

Met Verve. Ze schuift zich wulps open waaiend om hem heen verlangend naar nog een likje en een streek van zijn hand. Ze spreidt zich als hij uit de losse hand haar beeld, zijn verbeelding genotvol vult rond een deinende penseel. ©WWwords

Waar de meeste druppels vallen, mogen die van mij niet altijd vloeien. Diepe gronden Rond stille wateren treurt rood, wat deze winter kleurt Mijn vloeiende druppels verklaart vurig, de kleur van mijn lente vertaalt Maar het toch bij lange na niet haalt bij de kleur, die mijn binnenkant bepaalt Bloedrood vertakkend mijn druppels opfleurt als vloeistof, stof waar men nog te vaak over zeurt ©WWwords 20-2-2016

Thema Poëzieweek van 28-1 t/m 3-2-2016 Herinneringen...Jaren die druppelend versmelten, al jaren samen laat smelten met mijn eigen druppels. Zoals hij op deze gedichtendag door mijn gedachten sijpelt. Written memories Woorden hard gesproken vervliegen niet Maar zullen zonder na te denken Leiden tot een ondoordacht leven Levenslang als pijnlijk rake herinnering Woorden vliegensvlug hardop gesproken Gaan rakelings het denken vooruit Vlotter dan werkelijk gedacht Levenslang als vogelvrije herinnering Geschreven woorden zweven bijna biddend Raken bedachtzaam inbindend het denken Omhelzen bevlogen gedachten tijdloze gedichten Voor eeuwig als gebonden herinnering ©WWwords 28-1-2016 Geschreven na herinnering aan zijn warm en innemende stem. Als hij zei: was je woorden toch eens voordat ze je mond verlaten. Zo heb ik mijn ongewassen woorden een beetje weten in te binden. Onze band heb vereeuwigd door mijn Druppels aan hem op te dragen.

La Isla Bonita Mooi eiland van mijn hart Eindeloos eiland Zo magisch verlicht Eeuwig verwarmend Schitterend vergezicht Kale twijgen deinen Op de zucht van de wind Als wenkende wijzende vingers Waar mystiek leven begint Intense kleuren, geuren Smaken, maken me blij Door schoonheid geraakt Het kind ooit diep in mij Eindeloos eiland Om Immer te begeren Magische droomwereld Tijd om weder te keren Mooi eiland in mijn hart ©WWwords Door tijd gedreven deze druppel geschreven die ik weer snel ga herbeleven Uit mijn nieuwe bundel Druppels

Alvast een van mijn druppels deze week. Thema Poëzieweek van 28-1 t/m 3-2-2016 Herinneringen.Jaren die druppelend versmelten, al jaren samen laat smelten met mijn eigen druppels. Drops of Memories Open voorzichtig mijn oude dagboeken pagina’s met onze verborgen herinneringen. Van samengesmolten beelden tussen ‘t papier tot romantische woorden, sporen van tederheid. Boeken liefdevol beschreven, volgepropt met verkleurde kaarten van zijn verre streek. Verkreukelde kaartjes van bezochte concerten is het zijn rauwe stem waar ik zo vaak voor smolt . Dorpsgezichten en landschapstaferelen zullen mij herinneren aan meer rustige tijden. Waar half leesbare letters ons verleden oprakelt als druppelende tranen samenvloeien met mijn inkt. Wanneer zijn gevouwen foto knakt, breek ik even overspoeld door de vele golvende beelden. Voel ik onze gezamenlijke seizoenen voorbij drijven waarin jaren druppelend versmelten met eigen druppels. ©WWwords 27-1-2016

Even een kleine pauze Stilte is echt goud waard Hoort stilletjes bij mijn aard Silence Is Golden Mijn stilte oordeelt niet Zij stelt geen vragen Mijn ziel is te lezen Zij kent geen dwang Mijn stilte dwingt niet Zij stelt geen eisen Mijn diepgang is te voelen Zij kent geen wil Mijn stilte zoekt niet Zij stelt geen doelen Mijn rust is te vinden Zij kent geen tijd WWwords

Painted Thoughts Herken zijn streken. Als ik hem betover met verve lonk. Maar sluit mijn ogen. Bied mijn lippen. Als hij mij uit de doeken doet. Herken zijn streken. Als mijn blanke borsten zijn lusten voeden. Wanneer zijn penseel zich met mijn lichaam mengt. Hij mij van het doek laat spatten. Herken zijn streken. Als hij mij zo gekleurd gedacht kan beelden. Heb ik er lak aan, verbeeld hem getint in gedachten. En wind er geen doekjes om. ©WWwords 20-1-2016 Ieder portret dat met gevoel geschilderd wordt, is een portret van de schilder, niet van degene die geposeerd heeft. -Oscar Wilde- Ieder gedicht wat met gevoel geschreven wordt, is een beeld van de dichter, niet van degene die deze vorm geeft. -Wilma Walraven-

Terwijl ik schrijf en luister Luister naar de muziek in mijzelf Waar dit zich afspeelt wat ik me inbeeld ‘’ Imagine… Muziek schenkt stil vertrouwen toont, stemt gevoel hoe we zijn. Muziek laat ons tezamen rouwen creëert een band na geleden pijn. Muziek is liefde en zoveel meer elkaars kleur te zien, te accepteren. Muziek toont ons ook keer op keer dat luisteren leert van elkaar te leren. Muziek geeft waarde aan het leven, laat glimlach terugkeren op ‘t gezicht. Muziek is bewust om anderen geven, beeld ik me in met dit simpel gedicht. ©WWwords Imagine van John Lennon uit 1971 nu in 2015 de nieuwe nummer 1 van de Top 2000 op Radio2 .

Book of love... haar hart echoot kloppende fluisteringen blad na blad ritselt ritmische verleiding als ragfijne muzikale strelingen vloeiende refreinen, golvende coupletten melodieën als warme seizoens sonnetten het staccato vaak tergend traag haar beat snel, zinnig licht maar waar het hart woord wil houden loopt zij hard, buiten zinnen zoekt, zucht bijna om soufflage slaat daarom zacht zonder nieuwe akkoorden wandelend door teer perkament blad gekleurd door serene tonen van eigen bodem haar boek vol liefde, voor even dicht ©WWwords 30-10-2015

Voor mijn dierbare vrienden Serge en Jacqueline Zo lieten ze me gevuld van ongekunstelde trots hun stad zien Blijf het zo zien, vervuld van alle kunst, al sluit ik echt mijn ogen niet Tango d' amour Parijs wakkert over de Seine een vleugje accordeon flirt walst een tango bij mij binnen ik draai verliefd in het rond Dronken, dol en dwaas creperen vage vagebonden op verwoeste, oude stenen wijn geurt door verrotte tanden Montmartre ruikt naar penselen in voetsporen tredend van Rénoir felle streken klad de hoop op succes bespant linnen kleurt naar ontdekking Terwijl ik flaneer over boulevards overgoten door laatste warme stralen schijnend op sokkels van eerbetoon die statig staan in onvermoeibare glorie Onderga ik theatraal deze eeuwige roem waar alleen fel neonlicht de artiest onthult alleen liefdesparen die terrasjes passeren oh, Parijs zo wil ik je het liefst blijven zien ©WWwords 16-11-2015

Zij zoent de woorden die ze in haar tijd mag schrijven Seizoenen die ze in haar ritme graag deelt op haar tijdlijn September morning... Herfst Ik loop er zo warm voor Al wandelend deze morgen in september Zo stap voor stap bij mezelf bedenk Waar was ik zonder mijn notitieboekje Ik slaap ermee anders slaap ik niet Ik loop ermee anders kom ik geen stap vooruit Toch abrupt de pas ingehouden Mijn adem net zo Als ik iets op mijn pad tegenkom Wat op het oog misschien simpel lijkt Maar waar ik mijn ogen de kost heb gegeven Heeft het mijn blik opnieuw verruimt Mijn geest bijzonder gevoed Notitieboekje weer gevuld Nee, ik zwam niet... Al wandelend deze morgen in september En met een warm gevoel doorloop Herfst... ©WWwords 21-9-2015

The Voice Within. Mijn levenspad ineens veel duidelijker dan voorheen. Als ik me even afsluit, afzonder van alles en iedereen. Niet praten, schrijven of communiceren. Eens geheel stil luisteren opnieuw zielsveel leren. Want pas als ik loop in stilte mij zo de stem van mijn ziel niet laat mislopen. Dan kan ik echt geestelijk open. Beseffende dat ook ik een doel heb meegekregen. Dit mijn druppels vervuld als een regelrechte zegen. Want als maar willen schrijven over entiteiten. Steeds vaker het gevoel heb alsof woorden me verslijten. Soms niet meer weten waarover te schrijven. Zinnen die leeg en zinloos te pas en onpas wegblijven. Zonder mijn pas in te houden, zonder echt te luisteren. Me urenlang, bijna continu aan mijn telefoon kluisteren. Dit me plots in een ruk bewust laat doorlopen. Om niet aan de ware zin van mijn leven voorbij te lopen. ©WWwords Titel The Voice Within van Christina Aguilera

Dance Me To The End Of Love... Dance me to your beauty with a burning violin… Mijn hart verliest haar dansende ritme waar mijn vlammende bladmuziek vervaagt ik zwijg in alle toonaarden waar is zij gebleven? die geen blad voor de mond nam een te gevoelige snaar? misschien... maar voel me in deze wereld soms zo afgevallen te hard geraakt waardoor mijn akkoorden hun kracht verliezen woorden geen liefde meer durven te dansen verbleken in het hedendaagse daglicht alleen nog schijnen... te bestaan in het schemer van de nacht waar ik mijn stem toch zacht verhef songtitels beschrijf die me raken op zoek naar harten die nog te bereiken zijn liederen die als een echo weerkaatsen gedragen naar alle windstreken verpulveren zo duisternis van overdag waar wij elkaar zonder slag of stoot zonder er omheen te dansen met liefde weer leren te verdragen kleurt mijn bladmuziek en herwint mijn hart haar gevoelige slag... ©WWwords 23-10-2015 prachtige titel van Leonard Cohen

My power my pleasure my pain… Haar voetstappen in de nacht rustig, maar te zacht te gedwee als een gevangene van ruimte en tijd verstrikt in een web van emoties met schakeringen van schemer naar donker twijfels, angst vastgeroest te geraken dat de liefde voor poëzie haar afvalt als een blad het hart misleid, op slot door teveel voelen beschreven door lichamelijke verlangens haar ziel zweeft mee in deze onzichtbare kooi verstand vertroebeld door andermans wensen het eeuwig aftasten van geestelijke grenzen zakt vermoeid weg in een diepe poel van gedachten verliest bewustzijn maar onbewust niet haar instinct drijft oeverloos weg op tranen van verdriet maar wat lijkt op een zinloze richting blijkt ook de stroming waar haar diepzinnig woord verankerd ligt want ze blijft graven naar dit diepste in zichzelf in haar wortels, te diep, te vaak en om zichzelf niet af te vallen gaat ze op in natuurlijke tijd om verder te groeien ©WWwords

Toen ik de baan van mijn dromen verloor, baande ik me een weg door mijn dromen. Begon ik de tekens aan de wand te volgen, en volg nu steeds vaker mijn werkelijke pad. Dreamer... Zo tekenend voor haar Met haar pallet aan kleuren Zo smaakvol uit de doeken gedaan Zij het met een dromerige Soms blinde kijk op het leven Besluit ze haar droom Niet meer te laten vervliegen Ze kan deze smakelijk En zo bevlogen In geuren en kleuren uittekenen In kokende dromen Ze tekent ervoor zoals ze is Misschien wazig dromerig Maar meestal ten voeten uit In fijne lijnen beschreven Kleurig met verve uitgestippeld Zo tekenend voor haar ©WWwords 3-10-2015

Tijd om mijn gedachten weer te luchten, en om los te branden met warme woorden. Just breathe… In een doolhof van gedachten Ademt haar geest vurige letters Teruggetrokken in de nachten En branding van haar vrije ziel Waar onderhuids emoties golven Meegezogen in een sterke stroom Warme woorden vloeiend drijven Weg lijken te ebben in haar droom Maar wegglijdend in stille wateren Verzonken in eigen niemandsland Sprong in diepere dieptes gewaagd Is ze na de vloed opgelucht gestrand ©WWwords 10-8-2015 Zanger Eddie Vedder van Pearl Jam die ik vorig jaar live in A’dam mocht ontmoeten, en schrijver van Just Breathe, zegt over het nummer: "Dichter bij een liefdesliedje zijn we nog nooit gekomen". Verder zei hij: “Er gebeurt altijd wel iets, elke dag. Misschien is daarom mijn doel wel een saai moment. Daar gaat het liedje over. Het zegt: “wees gewoon samen. Praat niet, haal alleen adem en voel elkaars aanwezigheid”

Geschreven in de schaduw De donkere schaduw van “Tijd drijft’’ Met net zoveel gedreven tijdloze passie ‘’Killing me softly...” In deze nacht Wil ik bij jou zijn Met mijn betraande ogen Zoek ik je Streel ik je Donkere schaduw In deze nacht Wil ik bij jou zijn Met mijn trillende handen Omarm ik je Leer ik je Het woord afscheid In deze nacht Wil je bij mij zijn Met jouw noten bruine lijf Bezing je me Bespeel je me Bij ondergaande zon In deze nacht Wil je van mij zijn Met jouw hele warme hart Bemin je me Kus je me Aan ons meer

Mijn lievelingsgebied is nu net zo overspoeld als ik ooit door liefde werd overspoeld in dit gebied ‘’ A Room with a View... Overspoeld door het geluid van te woeste golven word ik door de vurige omgeving bedolven teneergeslagen door teveel neerslag niet verslagen maar even van slag weldra zal het ook donker zijn zal zon veranderen in maneschijn is de kust net als mijn gevoel als de waterspiegel weerkaatsend zichtbaar maakt enkel naar mij een wuivend gebaar zal jij wederkeren? komt het stormachtige onverwacht deze avond, deze nacht in dat ene ogenblik jij en ik het is een les, ik moest hem leren, weren een wrede droom vermengt zich met de nacht zou je me weer hebben gevonden als ik een teken had gezonden? had je dat verwacht , wat had ik verwacht? kijk nog eenmaal vanuit mijn kamer met zicht sluit ogen, ramen en deuren open ze straks glimlachend weer bij daglicht denkende aan je woorden al wandelend op ons pad vergeet mijn blik nooit fluister je en grijp je kansen huil, dans, lach, leef en heb lief als ik weg ben cara,schat want je weet, ik zal toch altijd in je gedachten drijven, dansen maar dit laat ik niet meer gebeuren geniet teveel van intense geuren en kleuren gegaan zonder te bezwijken, verdrinken alleen gered zonder verder in jou weg te zinken het meer is als altijd prachtig alleen... voor mij alleen nu even veel te machtig te krachtig overspoeld ©WW 22-11-2014 at Lago d'Orta

Voor mijn gevoel dicht bij hem Niet zo dicht bij hem geweest in tijden Voor hem, mijn pap, dichterbij gedreven door tijd Close to you... Dicht naast hem gedicht in mijn dromende gedachten op zijn zelf getimmerde bankje waarop ik in de ochtend mijn blad las terwijl ik zomerbloemen voor hem zaaide op de laatste lentedag in de fraaiste frisse kleuren hij heeft ze niet echt meer zien bloeien was reeds verstrooide as Dichtbij in mijn droom zag ik de de allermooiste bloemen wuiven tegen het hemelblauw zachte fragiele stelen stil buigend die ik verstrooid als ik was zaaide op de laatste lentedag speciaal voor hem die daar zo echt van opbloeide op zijn zelf getimmerde bankje terwijl hij zijn ochtendblad las waar ik hem al dromend in mijn gedachten dicht naast me had gedicht ©WWwords 28-7-2015 ‘smorgens amper wakker en weg uit mijn droom in mijn droomwereld Schoot ik dit op het oog simpele droombeeld simpelweg met mijn telefoon

De lente zorgt niet alleen voor kleurenscala’s Maar ook voor deze geurige explosie in mijn bol Worden geuren wakker door de warmte van de zon En zijn ze onlosmakelijk verbonden met het vuur in mij ‘’ Nights in White Linen… Mijn avondtoilet Hangt luchtig Op de rand van mijn bed Terwijl het heldere linnen kraakt Poriën schreeuwen Bij je bedwelmende omhelzing Alweer zoveel jaar geleden Dat ik je tegenkwam Verleidelijk onzichtbaar lonkend Nonchalant hangend op de hoek in Penha Maar altijd vol ornaat uitgedost Na maanden van ontwijken Wist je me naar binnen te lokken Onder mijn huid te kruipen Me vanaf die tijd Als een frisse wind weet te omringen Me steeds licht bestuift Ik mijn hand als bijna automatisch beweeg Langs een nog vochtige haargrens Wanneer je zachte aanraking Op deze zo zichtbaar gevoelige plek Toch langzaam tot diep in mij weet door te dringen Een subtiel spoor achterlaat Alsmaar tergend langzaam je lijn trekt Vloeiend volgt langs mijn nek Denk ik ... Alleen jij stroomt al jaren Zo puur bij mij binnen Terwijl ik je soms glashard vervang Zonder je te willen breken Omdat ik nog steeds zo vol van je ben Jij nog niet leeg Zet ik je toch zachtjes op je plaats Strak in je pak Kraakhelder geurend als altijd Op de rand van mijn bed Als poriën bevredigd vervuld zijn White Linen Mijn Eau de toilette ©WW 5-4-2015 Painted by Nathalie Picoulet

Al één week één met haar, haar aarde... Nog één te gaan om weer geheel met mezelf in het reine te komen. Even schrijven bij een verdwenen beeld wat ik bij toeval tegenkwam, me toeviel? In een waas van hersenspinsels zoals altijd opgevangen in haar net. Al lopend mijn hoofd zo goed en zo kwaad als het kon proberen leeg te maken... My mind is clearer now! Niet dus… dit mijn hoofd binnen galmt gezongen vanaf zijn bergtop. Ik kan het noot voor noot op de toppen van mijn longen meezingen vanaf mijn heuvelrug. Niets meer ooit nog zoveel indruk op me heeft gemaakt op het gebied van musicals. Vooral dit nummer uit Jesus christ superstar Heaven on their minds... kippenvel van top tot teen. Net zeventien, on top of my world, waar het voor het eerst in mijn leven vreselijk bergafwaarts ging. Niet wetende dat de wereld, mijn wereld, en ik zelf... mezelf nog zoveel te bieden had. My mind is clearer now! 'Could We Start Again Please... Opnieuw beginnen Begint net als loslaten Bij het begin Zoals beminnen Begint bij je begin Naakt geboren Geboren om te aarden Ben ik opnieuw zoek Dwalend Verdwalend Zonder gegronde reden Op zoek Naar haar Onze wortels Verloren waarde Eigen waarde Gevonden In de schoot Van moeder aarde Met haar verbonden Wat lijkt Aan een zijden draadje Mij altijd vaste grond heeft geboden Voor eigen groei Verweven Met haar wereld Om aan vast te houden Van te houden Vér gaande liefde Me bloot gegeven Hou van haar diep in mij Maar laat haar Diep in mij los Laat het los Vergane liefde? Want Het kind in mij Opnieuw geboren En zij, dat kind en ik Beginnen opnieuw ©WW 8-3-2015

Zoals de wijn in het glas walst, dans ik vol passie door het leven. ‘Moonlight Sonata... Tonen Vol passie gezet Golven Walsen Door Onder Een glashelder Maan verlichte hemel Waar geuren Van een op elkaar Afgestemd bouquet Mij de kleuren Smaakvol Tonen ©WW 7-3-2015

Uit de kunst, de hand, zo kunstzinnig bedacht Strijkt mijn gelaten geschreven zin het geheel zacht In een wederom zo’n grauw getint en stormachtige nacht ‘’Colors of the wind… Als de wereld zelf En vooral die van jezelf Totaal op zijn kop staat Dat je alles afsluit Je even van alles afsluit Ogen hart en hard de deuren Maar in je hart weet Dat in de luwte van de wind Al zal er altijd weer ergens Een onverwachts verwoestende Storm staan te gebeuren Er zoveel meer is Er zoveel meer zijn Er nog zoveel Om ons heen is Wat onze wereld Onze harten en onze levens Een levendig getinte invulling Stormachtig doch zacht Maar zo tekenend voor elkaar Zal blijven geven en inkleuren Als de wereld zelf... ©WW 15-1-2015 Is het nog steeds de kunst om de wereld met elkaar te delen...

Is het zinvol om dit te lezen... Of is het zinloos om dit te schrijven... ‘’ Zonder woorden... Waar zijn de woorden die ik mij herinner bijeengedreven in de kronkels van mijn bovenkamer opgeslagen in de kamers van mijn hart gisteravond opgeschreven als stromende vloedlijnen door tintelende blauwe vingertoppen beschreven in het duister weggedreven verdreven zinnenprikkelend weerzinwekkend en al zit ik niet snel zonder woorden ben ik misschien wel te naïef voor woorden maar om mijn zo zinvolle zwijgzaamheid met een inktzwarte vanzelfsprekende brutaliteit om te zetten en zo zinloos toch hun zogenaamde eigen zin te geven zonder ook maar een woord van eigenzinnigheid is voor mij gevoelsmatig nietszeggend... ©WW 3-11-2014

Als iets niet van nature uit het hart komt, zal een ander hart natuurlijk niet snel vallen. Never leaf... Jij klein herfstblad onwetend sprong je naar hartenlust van de hak op de tak Jij zwevend kleurenblad vierde hartstochtelijk mee met de stroom van overheersende wind Jij dwarrelde zorgeloos naar die soms harteloze wereld daar beneden geeft ons telkens die van jou Jij Jij viel voor mij en ik bescherm je hart tussen twee bladzijden van mijn boek ©WWwords .

''Knockin' On Heavens Door'' Tussen donker en licht heerst serene stilte omvat je lieve gezicht onze laatste kerstnacht waarin dromen zweven kus je nog eens zacht langzaam sterft leven terwijl jij me leven bracht Stille angst ondertussen verzet uit alle macht dan afscheidskussen kracht breekt verdriet je perkamenten gezicht wil me met dagdromen sussen en terug naar de nacht terwijl jij met berusting het licht ziet… ©WW december 1999

Ontketend en vrij wandelend op het rechte pad van haar woord Toch nog steeds noten op haar zang met een begeleidend akkoord Twijfel was gezaaid, door haar geliefde melody in de kiem gesmoord Schrijft door, loopt door, struikelt onderweg, leert daarvan, luistert, hoort ‘’ Unchained Melody... Tegemoetkomend als in een eenzame ontmoeting zwijgend blijven geloven in eerlijke schoonheid der letteren ontwaakt haar woord hier weer als een eerste begroeting Ontstemd, ontregeld, een deel openheid verloren lopende op het naakte asfalt van een diep geraakte ziel danst poëzie schoorvoetend, opnieuw uit haar dal geboren Voor een moment gesloten als een dichtgeslagen boek naschokken van een zinderend verslagen lichaam even ontroerend, als ongelezen, onbemind, als zoek Straalt langzaam daglicht op het verborgen gezicht nooit geheel gebroken met de liefde voor het zinvolle geeft ze zich con dolcezza bloot in dit open gedicht Eigenzinnig ja, gelukkig nog steeds speels van geest opbloeiende voorzichtige twinkeling in geopende ogen wanneer ze haar gedreven nog ongeschreven gedachten leest Nagenietend van deze herwonnen sensuele kracht fluisterende zinnen als inktzachte muzikale streling geeft zo haar stem weer enigszins vertrouwen, ze glimlacht En met opgeheven hoofd, nog beduusd maar verlangend hart, rechte rug, echoot haar melodie uit vrij ontketende poriën zacht tussen muren. Schrijft door, loopt door, gaat ze het niet meer uit de weg, en vind zo haar voluit zingende zin gaandeweg weer ergens terug!

Mijn wereldse droom hier waargemaakt ... Mijn Droom mijn wereld mijn droomwereld… Geschreven nadat ik deze droomfoto had gemaakt... Silhouette... Nu de zon zo Goud op je land schijnt Stel ik me voor Hoe je ’s nachts zou zijn Diep in de nacht Luister ik naar echo`s En mijn verbeelding Schenkt me jouw geluiden Als mijn klok De nacht in tikt Voelt het als de ritme Van je kloppend hart Kijk schuw in de nacht Laat mijn schaduw van jou zijn En jij, jij schaduwt mij Ik voel nog warm van je dag Als ik dit droom Loop ik over je land Tast zacht met mijn hand Fluister voorzichtig je naam Maar als ik ontwaak Open verbaasd mijn ogen Staar ik over je grenzen Land van mijn gestolen hart Een fantasie Een dagdroom Hart en hoofd alweer op hol De zonnige zinnen die hameren Ik zucht zachtjes Ik mijmer nog even door Maar hoe ik ook schilder met woorden Ik ben en blijf maar een … simpele dromer En als ik vanavond weer in mijn bed lig Kan ik het me dus heel eenvoudig inbeelden... Dat de maan vannacht zilver… op jullie bijzondere land schijnt! A presto... soprattutto per voi, grazie... Simona Quirini Michele Mauro Quirini mama Sonia Meliciani Valentina Munteanu Emanuele Magi Alberto Finocchi Rudy Pieri Junko Koshiishi Sorin Dan En natuurlijk Edoardo Allesandro en wie ik ook maar mag zijn vergeten <3

Met een beeld van Leonid Afremov Oil Painting On Canvas ‘’ Sea of feelings’’ kunst, een kunst, verbeelding, inbeelding hoe een ieder dat op zijn eigen manier beleeft meng ik een song van Racoon met eigen druppels Oceaan Je zilte lijf smaakt oh zo zoet Mijn mond verkent je huid Als ik je met mijn tong begroet Penseelt hij het weer zachtjes uit De honger is voor ons te groot Iemand heeft ons in zijn macht Dus delen wij bloot hier uit nood Dit doek door een ander bedacht Mijn zilte lijf smaakt oh zo zoet Jouw mond verkent mijn huid Als jij me met je tong begroet Veegt hij het weer zachtjes uit De storm raast, kan niet getemd Toch wint iets het van de zonden Het maakt ons geölied, ongeremd Al staat het water aan onze monden ©WWwords Uit mijn bundel Druppels

Poezië is muziek van de lucht, ik hou van muziek, en kan niet zonder lucht ''Imagine'' Ik veer op verblind door de schoonheid van luchtbeelden trillend door de wind Lichte dromen vliegen om mijn hoofd , vrije hand op vleugels gedragen Verweven met stilte, waar ik mijn hart kan luchten, ogen schilderen woord en beeld Eindeloos vertellen ze mij verhalen die tot mijn verbeelding spreken zodat ik vaak in de wolken ben om ze daar hun vrijheid te geven

Ik hou van de herfst... hou van de warmte van elk seizoen... De Lente in mijn bol, de Zomer in mijn lijf… en ‘’ Autumnin my Heart ‘’ I ntense geuren K leuren die vlammen H out voor het oprapen O m straks op te warmen U iterste van temperaturen V an zonneschijn naar regen A nderzijds is daar ineens mist N ee herfst je hebt je niet vergist D e kluisdeuren gaan langzaam dicht E n zoek spanning bij flakkerend kaarslicht H erfst heeft zijn intrede gedaan vandaag E indeloze avonden om van te genieten traag R ustig lezen, meer muziek, schrijf, keukenplezier F eit blijft dat ik dit weer natuurlijk heerlijk romantiseer S traffe wind, vaak natte neuzen, met donker naar huis T och zeg ik: IK HOU VAN DE HERFST… mijn heerlijk thuis Winter in warme gedachten, je zal nog even moeten wachten…

Ik? Vandaag In rustiger vaarwater? Vannacht prachtig beeldmateriaal tegen het maanlicht gehouden Dat ik bijna die andere prachtige bol, de zon heb zien opkomen En toch straal ik gewoon omdat en omdat en omdat en en… House of the rising sun… because I’m… ''Happy'' Blijdschap straalt binnen even aanstekelijk als een milde winterse zonneregen die zacht neerdaalt, zij knielt. Zich weer open durft te stellen voor het warme leven waarvoor zij zich even verborgen hield. Blijdschap leren te hanteren kunst van het leven de dagenraad zien in dit licht, zij gelooft. Aanpakken van mogelijkheden durven te accepteren ook al voelde zij zich pas nog door dit zelfde leven even uitgedoofd. Blijdschap laat genieten van het nu en heden los van wat haar nog wacht, zij lacht. Rijzende glans aan haar horiZon warmte en licht ervaren aan het begin van deze nieuwe dag die de zon zo-even terug in haar huis bracht. Beautiful photograph posted with permission by David Butali

" Feeling Good " Als ik denk: ik ben verslagen is de nederlaag al bijna een feit Als ik denk: ik zal niet versagen win ik misschien toch nog de strijd Als ik denk: Ik kan het niet halen is de tegenslag een hele bittere pil DAN DENK IK!!! Dat is flink balen maar eigenlijk helemaal niets voor Wil!! En ik denk… It's a new dawn It's a new day It's a new life For me And I'm feeling good en dat is precies wat ik wil… Amazing song by the wonderfull ‘’amusing’’ MUSE <3

Werkelijk Waanzinnig Liveconcert bij Muse… Van het concert des levens krijgt niemand een progamma Maar op mijn levensprogamma staan wel de nodige concerten En dit... ja, dit was echt een concert van mijn leven... so madness "Madness'' mijn hart klopt in en voor deze grootse stad uitwendig even stil van binnen zo hard begrijp wie het begrijpen wil er parelt een traan glimt op mijn wang inwendig verlangen of zou dit vreugde zijn geniet van krachtige zang is het een kreet kan ook een bede zijn in de stad waar je lief hebt en met je liefde met liefde eet niemand kan deze passie vervangen en omdat je me toch niet vergeet verdraai je mijn woorden geeft ze jouw zin maar weet dat ik je op mijn manier bemin het leven gaat snel dat beseffen we wel ga verder nu positief ban verdriet mijn hartendief laat het hier nu bij je achter in land van herkomst je bent niet eerlijk te negatief weet ik had je zo lief mijn hart klopt… al zachter

'Summertime'' Stil Verlangen... Om jou weer te zien. Stil Verlangen... Om jou weer te ruiken. Stil Verlangen... Om jou weer te proeven. Stil Verlangen... Om jou weer te voelen. Stil Verlangen... Om heel stilletjes... Te verlangen naar jou... Zomer in Italië Foto gemaakt met mijn telefoon, boven de grote Italiaanse meren.

’ De mooiste verliezers ‘’ Nog steeds trok je krachtig aan mijn hart Nog steeds raakte ik van jou verward Nog steeds zat je dieper dan diep Ik besefte mij dat ik hier op vastliep Jouw hart kon de vertaling niet meer maken Jouw hart was verloederd door angst en pijn Jouw hart kon het niet schreeuwen van de daken Jouw hart liet ons niet met elkaar samenzijn Mijn gevoel was hierdoor opnieuw verdwaald Want je laffe acties hadden mij onderuitgehaald Mijn gevoel fluisterde schreeuwde en was gevloerd En toch had jouw oogopslag mij wederom ontvoerd Ontvoerd naar het land van de melancholiek Onze liefde een eeuwige vluchtige symboliek Een paringsdans, een te intens samen in elkaar Nu voor altijd los van jou, jij eeuwige twijfelaar! Beautiful photograph posted with permission by Riccaro Criseo

Hemel en aarde’’ Zwoel oneindig glanzend warm lichaam versmeltend met de horizon ontmoeting tussen hemel en aarde het perfecte zijn in licht en rust gedoofd gelijk een kaars stervend smeult nog hevig na verlangt naar nieuw vuur voor even geblust, natgekust nagloeiend in dit laatste dagelijkse uur Onrustige eindeloze waterrimpels ontelbare twinkelende sterren net zo licht schijnbaar dansend op aarde als verstrengeld wast het water de maan als uit een strijd op leven en dood herrijst ook het hemelse licht met een glimlach overwinnend ochtendgloren in nood pijnlijk geboren als een nieuwe dag Ritmisch geluidloze golven dirigeren onhoorbare klanken het wolkendek scheurt in deze voor mij even tijdloze ruimte begint nieuw leven en licht samen spelend in natuurlijke onschuld ontembare driften ontsnappen gericht opstuwend vertrouwen, manend geduld Heftig ontladen zich donder en weerlicht hemelse krachten brengen natuurlijk verzet krachtige slagen geselen mijn gedachten om te ontsnappen aan al dit geweld ligt een begroeting tussen liefde en haat voelde zich toch verslagen, geveld, nog verdoofd door mijn afscheidsdaad niets is verloren, geaard en herboren! Foto gemaakt bovenaan het zwembad bij Il canto del maggio 2014

‘’ Summer’’ Ik beeld me dit vast in… Maar met de volgende zin… Zit ik er gewoonweg weer middenin… De ondergaande zon en haar laatste stralen. Heerlijk zwoele avond als een krachtige sluier. Laat haar prachtige licht over het water dwalen. Aan de verre verre horizon de ondergaande zon. Waar ze weer met een volle rode gloed aan begon. Opnieuw stralend opnieuw een mysterieus avontuur. Ik zie nog menig paartje in het nachtelijke uur. Verliefd hand in hand in het nog warme zand. Intens vol van elkaar intens vol van elkaars vuur. Zomerse liefdesverklaring als in een warm gedicht. Zo liefdevol beklonken door haar laatste stralen. De ondergaande zon gericht in elkaars gezicht. Ook ik dwaal af, sta ergens diepzinnig adem te halen. Loom en verliefd reagerend op dit natuurlijke beeld. Oude liefde roest niet, mijn hoofd is aan het malen. Mijn geheugen heeft me weer eens parten gespeeld. Wetende dat dit zoveel gevoel naar boven zou halen. Omdat er zich zoals altijd teveel in mijn hart afspeelt… Ik glimlach al is de gedachte voor mij van dit beeld. Ik loop door en denk, ooit heb ik dat jarenlang met liefde hier in dit land met iemand uit dit land… gedeeld In mijn hoofd jouw hoofd die met mijn gedachte speelt. Ik loop glimlachend door kijk nog één keer om naar dit beeld. In het land wat door de jaren heen nog steeds mijn hart steelt. En gelukkig heb ik me dit alles door de jaren heen niet... ingebeeld!! Beautiful photograph posted with permission by Riccaro Criseo

Een dagboek is een boek van niet verzonden brieven Toch bestaat er een plaats voor al deze hartendieven ‘’ Read All About It’’ Voor mijn laatste volgeschreven boek zoek ik een geschikte plek in de kamer van mijn hart die al bijna overloopt ik twijfel waar ik jou plaatsen moet eerste plank of slinger ik je in de hoek In mijn kamer heerst orde in chaos deze loopt over van de eerste kus, intense liefdes tot diepe wonden een willekeur aan kleuren en zelfs grijze tinten met ezelsoren in hoeken Blader een keer door je vurige pagina’s zucht en denk aan alle voorbijgaande passages die ik ooit smeulend verslond word overmand door intense weemoed en toch bleek je niet het geschikte boek Voor de laatste keer aait mijn hand je rug en breng het tegen mijn gezicht snuif je geur op en streel je ruwe zijkant dan toch één laatste zinderende zin want je letters blijven dansen voor mijn ogen In mijn geheugen gegrifd de momenten zet je nu toch in de kamer van mijn hart een uitgelezen kans, niet meer gebonden tijd voor een maagdelijke wit hoofdstuk weinig kans dat ik me aan jou nog brand pen neergelegd en er een punt achter gezet…

Hangen deed ik als jongere bijna dagelijks op ‘Hoogte 80’ Ben nog goed op de hoogte hoe leuk het buiten hangen... Was! Van binnen zitten had ik snel schoon genoeg, als hangjongere ben je nu ‘’Dirrty... Was ik maar als was in een mand dan kon ik lekker lui liggen blijven in geuren van zilt bezwete lijven gebruind door zon, geschuurd door zand Was ik maar als was aan een lijn verwarmend licht bespeelt mijn huid knijp hem wel een beetje maar bungel fijn hang weer eens stoer de held uit zonder geluid Was ik maar als was in je handen Fris waaiende wind door al mijn draden zou vast en zeker in de goot belanden niet droog achter de oren wel vastberaden foto ooit gemaakt door mijn vader denk rond 1975/76 we waren samen weer eens aan het rondreizen/hangen wel in een tijd dat hij me... op hangen na wel kon wurgen met een waslijst van wat er wel/niet van me terecht zou komen eindigde hij steevast kreunend met dezelfde gesproken... lijn: Zucht, moet niet vergeten dat ik koe ooit zelf kalfje ben geweest dan grijnsde ik... droog... en kneep hem er weer snel tussenuit! En waar ik nu ook uithang pap, dat lijntje naar boven is er altijd... En zij waarvan je heel even mocht genieten, en zei: eentje die hopenlijk een derde gaat flikken van wat jij hebt geflikt hangt de volgende keer daar naast me... want daarvoor is ze jong! Want mijn hang naar vroeger en mijn heimwee hebben ervoor gezorgd Dat ik haar, net zoals jij mij ooit, meeneem naar de plek waar ik het liefst hang Mijn basis, vlonder, steiger van al mijn reizen, ga ik nu met haar, mijn meisje delen Tijd om haar te laten voelen hoe heerlijk bungelen het hier is, laten zien hoe mooi het is En niet alleen met mijn woorden, want pap jij en ik weten maar al te goed hoe mooi het ... was!!

Zo weggelopen uit mijn eerste bundel naar mijn site… ‘’Lavender Love’’ Bijna zomer in mijn hart zoals bij zovelen. Zou met zoveel gemak je hart kunnen stelen. Voor altijd de vreugde van je intense geur delen. Van je hele lijf, toppen tot aan je verrukkelijke stelen.

Dance to the end of my words with a burning violin… met trots... in de naam van echte liefde en mijn naam… ‘’Pride... in the name of love… Muziek begint mijn ritme zwelt aan onbewust de regelmaat bepalend terwijl jouw alles overheersende lijflied meteen de dominante boventoon voert geen blad voor de mond neemt me hier met klem al eerder een toontje lager heeft laten zingen met jouw laatste te hard ingezette gespeelde partituur voel ik wederom hoe je strijkstok trilt hoor noten borrelen resoneren met al je crescendo's mijn snaar te gespannen uiteindelijk toch geknapt kan ik nu opnieuw gespannen wensen dat anderen mijn concert mijn ritme dat zo mijn door aderen galmt hier bijna a capella leeggezogen nogmaals stilzwijgend willen horen voelen bezielend langzaam nooit op uitgekeken rakend zonder me te verscheuren blokkeren maar verslindend en aan werkelijkheid grenzende geschreven bespelende verbeelding juist gestemd in de juiste stemming willen blijven lezen jij deelde hier de lakens uit maar in mijn domein mijn orkestbak strijk ik ze glad schrijf ik de regels en aan het eind van dit liedje speelde jij misschien nu geheel uitgeblust uitgestrekt en uitgestreken de eerste viool maar... ben ik degene die het ritme vanaf het begin bepaalde nu postlude tot aan mijn laatste finale in lichterlaaie altijd alles uit mijn vurig kloppende instrument zal blijven halen zonder jouw nog eenmaal tegen je... snaren in te strijken...

Vorig jaar rond deze tijd mocht ik haar uitgeven Mijn eerste bundeltje met de naam “Ik hart’’ http://www.freemusketeers.nl/boek/6257/ik-hart Terwijl ik overtuigd was van de naam: Mijn woorden in ballingschap. Gevangen in mijn hoofd, gegrepen uit mijn hart, geschreven door mijn hand. Werd het... Ik hart... heb ik nu soms een banger hart, word... Ik hard? Mijn tweede bundel, Ritme van mijn hart, liet me voelen, het klopt nog... http://www.aquazz.com/Webwinkel-Product-56478517/Ritme-van-mijn-hart-|-Wilma-de-Mar%C3%A9e-Walraven.html ‘Banger Hart... In deze schaduwtijd rusten oogleden op elkaar om felheid niet op te vangen ligt ze onbeweeglijk stil terwijl alles in haar raast een zucht binnen handbereik naar het onbereikbare als haar uitgestrekte vingers in luchtledigheid verkrampen bang dat haar gevoel vervliegt groeft liefde sporen in haar huid tranen zich een weg zoeken proberen het te verzachten voelt ze angstig het verharden van haar banger hart ©WW 1-11-2014 Voor mijn kinderen <3

Ieder hart heeft niet voor niets kamers en dat maakt het soms verdraaid moeilijk omdat het de sleutel blijft die deuren opent ‘’ The Key Of Life… Als je de deur naar jezelf niet opent, weet je dan wel wie je bent. Als je je opsluit in jezelf en je niet opent, heb je jezelf dan ooit gekend? Open de deur naar je hart, voel, er woont niet alleen smart. Open alle deuren naar het leven, zie wat dat leven je nog steeds kan geven. Ontruim je kamers van donker verleden, gooi deuren open voor licht van het heden. Geniet van andere deuren die open gaan, dan zul je ook open voor andermans leven staan. En bouw je toch weer muurtje om je heen, vergeet geen deur want ooit wil je er weer doorheen. ©WW 29-4-2015

Girl On Fire Ontwaak zonder besef van tijd De nacht nog donkerder Dan het diepste zwart Uit onrustige dromen bevrijd Aai door je slapend haar Waar ik ben en hoe En terwijl de klok doorslaat Streel ik in een tijdloos gebaar Daar waar liefde ook ontwaakt Neemt lust de overhand Ervaar je mannelijk lijf Waar mijn woord staakt Geschokt wat gaat gebeuren Geplezierd door wat er is Gloei je van verhit genot Als ik het donker laat kleuren Je kreunt intens gesmoord Als je me vurig aanspoort Tot nog hetere daden Met een smeulend woord Mijn vuur brandt Fonkelt meer dan ooit Heb je fiks aangestoken Je bent er middenin beland Hartstocht niet te doven Zie het vlammend verlangen De nacht duurt nog lang Als ik jouw ogen mag geloven ©WW Hot Love by Stefan Kuhn on canvas

Geen Duitsland Zwitserland of Italië... Maar Wilhelmina in de Wilhelminatoren... A View to a Kill… Mijn zicht, uitzicht, uitzichtloos? Hopend op dat wat niet meer komt Tranen worden kunstmatig weggelachen Vlucht weg in een fantasierijke wereld In eigen land Waar ik over alle mogelijkheden beschik Om te bereiken wat ik wil Maar het echte resultaat blijft uit Omdat een baan uitzichtloos blijkt Klaar om te springen In de kansrijke wereld Die ik mezelf te bieden heb ©WWwords 13-8-2015 Mijn eigen samsungtelefoonfotootje

Hangen deed ik als jongere bijna dagelijks op ‘Hoogte 80’ Ben nog goed op de hoogte hoe leuk het buiten hangen... Was! Van binnen zitten had ik schoon genoeg, als hangjongere ben je nu snel ‘’Dirrty... Was ik maar als was in een mand dan kon ik lekker lui liggen blijven in geuren van zilt bezwete lijven gebruind door zon, geschuurd door zand Was ik maar als was aan een lijn verwarmend licht bespeelt mijn huid knijp hem wel een beetje maar bungel fijn hang weer eens stoer de held uit zonder geluid Was ik maar als was in je handen Fris waaiende wind door al mijn draden zou vast en zeker in de goot belanden niet droog achter de oren wel vastberaden ©WWwords

Voor mijn jongste hartendiefje... En al verkies ik soms stilte boven lawaai Mist mijn hart jouw ritme, jouw muziek zo hard Zitten we qau muziek vaak op dezelfde golflengte Maar hadden natuurlijk ook onze harde noten te kraken Weet ik dat deze titel je net als mij op het lijf geschreven staat Volg je nu je eigen hart en zo unieke muziek wat niet te labelen valt My heart is a ghost town... het huis zo leeg, zo angstaanjagend stil ook met muziek maakt het geen verschil hoeveel kan, mag je iemand missen ? valt het niet mee om jouw beeld uit te wissen huilt buiten de wind jouw naam verstoord regen mijn ritme door te tikken op het raam terwijl ik het razende kloppen voel jij weet vast wel wat ik daarmee bedoel denk ik zachtjes jouw gegiebel en getik op je computer te horen wat me ‘s nachts wel eens stoorde maar me nu zo zou bekoren is zelfs dit in mijn hart een hol geluid opnieuw de wind die als een geest door de leegte fluit en al is het misschien jouw beeldige beeld wat er nu even aan mijn totaal plaatje scheelt is het de trotse gedachte aan jouw kracht om door te gaan en daar liet deze stilte mijn hart even bij stilstaan… ©WWwords

Regelmatig... zoals men het steeds weer tracht heb ik echt geprobeerd het te stoppen maar dan zou het niet meer zo-zeer kloppen... Rhythm Of My Heart... Klopt… Er zit iets in mij Soms fluistert het Meestal raast het er op los Vaak slaat het nergens op Verslaat het me Maar als ik diep ademhaal Klopt het opnieuw Zelfs even ritmisch Maar vertikt het verder Om maat te houden Als ik ademloos Naar woorden zoek Het lucht Laat ademen Koester de lucht Die ik weer opgelucht adem Maar houd mijn hart Voor de zoveelste keer vast Als het buiten adem raakt In mijn keel zit Ik zacht ‘sinus’ zucht Geraakt door mijn eigen hart Dát zit in mij Net zoals mijn onregelmatig ritme Net zoals mijn onregelmatige regels Maar dat hoort bij mij Als het weer even regelmatig Klopt... ©WWwords 31-10-2015 Titel van Rod Stewart Rhythm Of My Heart Klopt echt zozeer bij mijn eigen kleine bundeltje Als bij de titel van mijn bundel Het Ritme van mijn hart Blijven mijn druppels als inkt op onregelmatige wijze vloeien