Als de storm buiten eindelijk is gaan liggen
Raast die bij haar van binnen door terwijl ze ligt

Hier komt de storm...

Het stormt tussen al haar woorden.
Voelt zich bijna ademloos verloren.

Wind snijdt venijnig in beide longen.
Ze eist haar vrijheid krijgt geen lucht.

Stormachtig kiest ze een windrichting.
Adembenemend als een eigen orkaan.

Moeizaam gebroken haar stille zucht.
Nooit uitgesproken, toch op de vlucht?

©WW 31-3-2015