Als ik kon toveren ...

Soms denk ik aan vervlogen tijden
kleine meisjes worden groot
vrolijke witte paardenstaartjes
spattend tropen water, giechelend bloot.


Gebroken nachten, zou ik je wel horen?
eerst kwam ‘mama’ later ‘nee’
hoe vaak ik dat nog zou gaan horen!
ik had echt helemaal geen idee.


Soms denk ik aan vervlogen tijden
onbevangen, puur, soms blind
vallen, opstaan, grens verleggen,
je kind loslaten begint als je begint.


Dit is toch ook weer een mooie tijd
zittend in de ronde toren op een dag
ineens was het zo’n wereldse meid
zoveel meer ze nu weet, kan en mag.


Kost soms 10 jaar van mijn leven
je verdriet, lach, geluk tranen en pijn
al heb ik altijd gevoeld en geweten
hoe sterk je op eigen benen zou zijn.


Soms denk ik aan komende tijden
pijn niet meer geheeld door mijn zoen
en dan houd ik heel stil mijn hart vast
wat later nog voor moois gaat doen.


Ineens ben je dan 33, jeetje!!!
en denk waar blijft de tijd
ik hou van jou, dat weet je
maar wacht, kleine ster, dat blijft altijd!

©mama