Mijmerend en bladerend door oude boeken kwam ik hem tegen.
Mijn oudste liefste schat… Bladerend in één van zijn oude schatten
Een oude foto, een moment opname vastgelegd bij leven voor het leven


"Reflection"

Als donderslag bij heldere hemel word ik geraakt,
één reflectie mijn spiegelbeeld heeft mij wakker gemaakt.

Is het een breekmoment van vreugde, pijn of opstandigheid,
ik weet wel beter, en word bruut teruggeworpen in tijd.
De gedachte aan je mildheid in die eeuwig voortgaande strijd,
leerde me toen al, blijf tot in den treure wel jouw kleine meid.

Zat in mijn ouderlijk huis als een bezetene te schrijven,
vier kantjes vol, zonder het al teveel op de spits te drijven.
De demonen om me heen bleven voor een moment ijzig stil,
daarentegen had ook ik iets ontwikkeld, een ijzeren wil.

Deze woorden waren voor jou, voor aan de andere kant,
weet zeker, voel met heel mijn hart, je bent daar veilig beland.
Opgerold in je koude handen, gaf ze vol van liefde aan je mee
voorgelezen in ieders bijzijn, momenten van ons samen, ons twee.

Datgene wat ik opschreef, wilde dat het voorgoed bij je bleef,
een onuitputtelijke bron van inspiratie is wat ik daar nu vaak aan beleef.
Als een wichelroede gebruik ik mijn pen, zorgvuldig hier mijn woorden zeef.
Aangeboren of ongenadig als ik mijn ogen er voor sluit, hiermee voortleef.

Het lijkt op erfgoed, hemelse neerslag, het laat stof opwaaien,
mij weer de nodige stof geeft, mijn innerlijk licht laat oplaaien.
Jij hebt altijd gevoeld dat ik wel wat zou worden, iets zou zijn,
schrijven mijn emotie, mijn verwondering, niet zomaar een lijn.

En als donderslag bij heldere hemel word ik vandaag weer geraakt.
Kijk naar mijn spiegelbeeld en denk, voel, ik heb het zelf zo gemaakt!


Dag lieve pap, bedankt omdat je me nog altijd weet te bereiken... raken...