Soms vergeet, geeft ze iets niet licht
Ze was er dan ook totaal niet op gebrand
Dat het plots weer aan het licht werd gebracht
Voelt zijn hand nog altijd als brandmerk op haar huid


‘’ Mag het licht uit...

Zo vurig als de vlam
van een kaars
vloeien haar woorden
als gloeiende druppels
van brandend verlangen

om ze als in een
verhitte dans
als was
in haar handen
te laten smelten

om zo ongemerkt
diep geraakt en gemerkt
niet te lichtzinnige warmte
ritmisch flakkerend
tot handschrift samengesmolten
haar eigen stempel te geven

en ondanks dat
haar blanke kaars
bijna was opgebrand
haast gedoofd door een
vreemde snuiter

is hij degene
met een te kort lontje
er ooit echt gloeiend bij
en gaat ze alsnog opnieuw
nog altijd... maar wat graag uit
om zo haar licht en warme woord te houden

zonder dat men het ooit nog zo uit de hand laat lopen



©WW 21-1-2015

Voor J.A
Die ervoor zorgde dat ik met de hand over mijn hart streek,
en er zo voor waakte dat mijn vlam waakzaam bleef branden.