Een ijskoude rilling …
Een warme winter avond …
Een onverwachte samensmelting …

Frozen.

Mijn dichtende mond
sluit, op slag bevroren
wanneer jouw koele ogen
me opnieuw proberen te
vangen van verderop.

Als dichtbij fluisterende
onbekende warme woorden
me zachtjes ontdooien, terug
laten glijden naar de realiteit.

Terug loodsen op dezelfde plek
waar smeltende tranen
van het nog te verse afscheid
verdampen op mijn verhitte gezicht.

Kraakheldere gedachten hangen
onuitgesproken, breekbaar
als ijskristallen verdwalend
in de broosheid van mijn schrift.

Begeeft ze zich nu weer op glad ijs?
maar niet alleen zijn ijzige blik
neemt haar warme kijk zo in beslag
en is niet alleen het ijs gebroken.



Orta San Giulio
Poetry on the lake
Uit mijn dagboek: Tijd drijft.
Beautiful photograph Riccardo Criseo