'Black''

duistere uren
de avond valt in
mijn storm trekt zich terug
en vlucht
achter opgetrokken muren

geen zucht, geen toon
verliest zich in de straten
het woord valt stil
wat zeggen wil
er valt niets meer te praten

doe kaarsjes aan
zo'n schamper licht
het heeft geen kleur
verspreiden hun geur
zal echter niet lang duren

de nacht valt in
mijn schaduw velt zich
rekt zich over alledaagse zaken
het zal mij niet meer raken
langzaam sluit ik alles af

mijn hopen, dromen, idealen
mijn angsten, stiltes in
mijn levendige falen
weg, verdwenen,
dit blad nooit echt beschreven

mijn boek valt dicht
mijn ogen toe
eenzaam ga ik het duister
onbewust weer
stormachtig herbeleven