My power my pleasure my pain.

Haar voetstappen in de nacht
rustig, maar te zacht te gedwee
als een gevangene van ruimte en tijd
verstrikt in een web van emoties
schakeringen van schemer naar donker.

Twijfels, angst vastgeroest te geraken
dat de liefde voor poëzie haar afvalt
het hart misleid, op slot door teveel voelen
beschreven door lichamelijke verlangens
ziel zweeft mee in deze onzichtbare kooi.

Verstand vertroebeld door pijnscheuten
het eeuwig aftasten van geestelijke grenzen
zakt weg in een diepe poel van gedachten
verliest onbewust bijna haar instinct
drijft oeverloos weg op tranen van verdriet.

Maar wat lijkt op een zinloze richting
blijkt ook de stroming van haar woord
waarin haar diepzinnigheid verankerd ligt
want ze blijft graven in zichzelf
in haar wortels, en druppelt krachtig voort …

©WWwords
And a free picture