Postuum, voor mijn lieve paps.
Met me meegereisd in mijn hart.
Met me meegewandeld in gedachten.
Met me mee gehuppeld aan mijn handen.

Langs het tuinpad ...

In het heden
Wandelen langs de route
Van mijn verleden
Waar gedachten rennen

In de verte drijven
Richting een tijdloos eiland
Waar benen struikelen
Over bungelende stelten

Van een tienjarige geest
Die huppelen op steigers
Waar de tijd even stil lijkt te staan
Zo hoopt op nog veel stappen

Gedachtegang even terugtrekt
Langs verstilde tuinpaden
Om zo de weg
Die hij me ooit heeft gewezen

Mijn juiste pad, te blijven volgen
In een lichamelijk omhulsel
Wat met natuurlijke tijd meeloopt
Vaak met sprongen vooruit

Soms een stapje terugneemt
Maar jeugdig door huppelt
Aan de hand van haar verleden
In het heden

©WWwords and Photo


Een foto uit ‘Tijd drijft en zoveel meer...
Gemaakt tijdens mijn stille gedachtegang
45 jaar na de eerste spannende wandeling in 1970
Buiten onze grenzen, mijn grens van camping naar Orta