Deze stortbui zag ik totaal niet aankomen,
daarom geef ik mezelf hier bewust helemaal ...

Rain down on me.

Wortelen in troebel
water van verdriet
of groeien in het
helderste reine
levenswater
leer ik al doende
dat zwijgen
nog steeds
een wijs woord is.

Leven is laten leven
als een glimlach
alweer bijna
mijn lippen kleurt
ogen meer vertellen
waar mijn pen spreekt
bij een schouderophalen
wanneer mijn druppels
vallen tijdens een bui.

En ik luister
want het is nu
zoveel stiller hier
als verloren tranen
tikken op het ritme
van mijn hart
slaan snel en pijnlijk hard
maar mijn ontstemde
muziek luistert nauw.

Naar deze zachte
natuurlijke melodie
een druppelend orkest
inktzwarte druppels
als verloren tranen
in de liefde
en ik droom even weg
bij het klaterende
regenwater buiten.

Veeg dan traag
over mijn vochtige
net wakkere gezicht
want de zon breekt
daar als eerste door
en als ik de regenboog
wil blijven zien
zal ik ook
deze druppels
voor lief moeten nemen.

©WWworddrops