Deze stortbui zag ik totaal niet aankomen,
daarom geef ik mezelf hier bewust helemaal ...

Rain down on me.

Wortelen in troebel
water van verdriet
of groeien in het
helderste
levenswater
leer ik al doende
dat zwijgen
nog steeds
een wijs woord is.

Leven is laten leven
een glimlach
kleurt alweer
bijna mijn lippen
ogen vertellen meer
laat handen spreken
een schouderophalen
bij de eerste druppels
regendruppels.

En ik luister
want het is nu
zoveel stiller hier
verloren tranen
tikken op de
maat van mijn hart
en hard
ontstemde ritme
en ik luister


Naar deze
zachte melodie
een druppelend orkest
druppels als
verloren tranen
in de liefde
droom even weg
bij het klaterende
regenwater buiten.

Veeg vaag
over mijn
natte gezicht
de zon breekt
daar als eerste door
en als ik de regenboog
wil blijven zien
zal ik ook
deze druppels
voor lief moeten nemen.

©WWwords