Al lijkt iets nog zo glashard
Toch heeft het een breekpunt
En zo kunnen gebroken gedachten
Zorgen voor breekbaar geschreven zinnen



Zeg me dat het niet zo is...

Omhuld door waterige sluiers
Ziet ze slechts mijn schim
En mijn verbeelding
Vult het beeld snel verder in
Loop op mijn tenen
Houd mijn adem in
Uit angst te verdrinken
In te diepe woorden die ik nu verzin
Geschreven in eigen wasem

Wachtend op de waarheid
Hoor ik ieder woord
Zonder iets te zeggen
Wordt mijn verbeelding stuk gesmeten
Wat mijn werkelijkheid doorboord
Raam, spiegel van mijn waan
In honderdduizend scherven
In elk druppel blinkt een traan
Als deze scherpe waanzin is ingesleten

Voor het verlies van een illusie
Voor elke scherf in mij
Vallen een voor een de sluiers
Komt ze langzaam naderbij
Ik in haar verloren
Verliest zij zich in mij
Niets meer te verbergen
Schenk gehoor
Aan bittere waarheid in mij

©WWwords