Zwart wit beeld kleurrijk verwoord...

Poëzie is voor haar als muziek van de lucht. Dit laat haar sensuele ritme soms zachtjes trillen. Waardoor inkt als dauwdruppels luchtig blijven vallen. She's Like the Wind... Ze veert op omdat muziek haar liefde is laat ze haar vederlichte pen dansen maar als blikken van mensen haar doen blozen. Valt ze stil muziek is als haar geliefde laat zinnen zuchtend bewegen gierend huilen, gedachten zinderen maar als hij naar haar kijkt. Stormt het in haar waarna haar ziel diep galmt ze haar hart ritmisch lucht waar haar geest dit laat samensmelten als een onbeschrijflijke passie is... dus! Raast ze door en als ze de wind háár richting, bevlogen blijft volgen onbevangen in de wolken danst vederlicht als haar bevlogen pen, dan. Spettert ze wervelend voort... ©WWwords

Protege Moi Waar de waarheid gaat is ook het leven. Dat zij in ongewenste eenzaamheid leidt. Wegvlucht in het lege. waar waanbeelden uit het brein haar niet altijd het juiste vertellen. Goed vertrouwend als ze is. Als donkere doembeelden haar laten inslapen met oude geesten. Schreeuwt een vertwijfelde stem verdrink niet in hun duistere woorden. Of in dreigende gedachten maar kom naar buiten. Vlieg onder beschermende vleugels die de vrijheid voor je spreidt. Breek met het beklemmende nauw waarin je zo bent opgesloten. Het leven beschermt je opnieuw ondanks de kans op stoten. ©WWwords Titel van Placebo Beeld van ElifKarakoc Een gedichtje voor mijzelf

Turn my back Ik heb angst gekend diep, rauw,en zeer intens ben veel te vaak weggerend werd een ander mens. Rare keuzes ging ik maken geheel in mijzelf gekeerd liet niemand me meer aanraken te beschadigd, te bezeerd. Zoveel tegenstrijdigheden in een persoon gevangen geen echt doel meer voor ogen alleen verlammend verlangen. Ik wentelde in onzekerheid gebrek aan zelfvertrouwen raakte volkomen de weg kwijt en mijn wil om vol te houden. Dat punt had ik bereikt volkomen murw geslagen iemand die zichzelf ontwijkt te trots om hulp te vragen. Ineens was daar de ommekeer ging eigen confrontatie aan bevocht zo slopend hartenzeer versloeg pijn met lach en traan. Ren niet langer meer weg sla niet langer om me heen laat steeds meer van me zien en durf steeds meer alleen. ©WWwords

En toen was er koffie! Hot stuff... Als een heilig boontje vermengt je gebrande golvende bitterheid zich energiek in mijn kop geuren bedwelmende dampen op terwijl ik mijn lippen zacht net tegen je warme rand aanvlij je oor daarbij even stevig als voorzichtig vastgrijp lijk je van buiten misschien als versteend maar schotel je me vloeiend schenkt me overtuigend tot diep van binnen vol met het meest gloeiend hete spul biedt me zo je duister aromatische troost hang ik tevreden voorover terwijl jij nog na dampt... ©WWwords Een druppel uit mijn bundel druppels, voorgedragen bij mijn eerste voordracht, te Amsterdam bij de presentatie van Erotica 2

Omarm Me. Ik voel me naakt, koud de duisternis om me heen vertrekt geen spier. De lucht is stil, doodstil mijn lichaam kromt zich laat zich omarmen. Een afscheid dichtbij, nadert als mijn ritme stagneert waar vurige druppels vervagen. ©WWwords

Read between the lines. Lees je tussen de regels of voel je enkel haar woorden die het oppervlak raken zonder geraakt door slotakkoorden. Mis je de samenhang als intense leegte de ruimte vult waar ware essentie verborgen blijft feitelijk onbeschreven, verhuld. Wanneer ze je wijzen zal op dat wat echt geschreven staat maar het invullen van haar leegtes simpelweg aan jou overlaat. Zal je door de lijnen lezen diepzinnige betekenis herkennen inspelen op haar stille woord of voor het ware verhaal wegrennen? ©WWwords Schilderij Christopher Clark.

Wanneer zijn woorden mooi, hebben ze zin? Voor mij heeft een woord pas zin , geeft pas inhoud Zoals alles in mijn leven pas zinvol is, pas zin heeft, geeft als het vol gedreven passie is beleefd, en vol zin beschreven ‘One word... Mijn hart zit vol van diepzinnig leven om een eigenzinnig woord aan een zin te geven maar… Het blad blijft leeg de zin ontbreekt want de woorden die ik ook maar overweeg zijn van zinloosheid doorweekt Het blad blijft leeg te onzinnig voor woorden leg mijn pen opzij in al mijn schrijven zinderend vrij zoekend naar nieuwe akkoorden Het blad blijft leeg omdat ik mijn woorden zinvol blijf overwegen ze in grote lijnen waanzinnig beleef zijn ze nu te leeg om ze hun zin te geven ©WWwords

Passie mijn drijvende kracht. Orinoco Flow. Ik heb net zoveel woorden als stormen die rijzen in mijn hoofd waar kleuren en geuren meewaaien vanuit mijn kleurrijke reizen de wereld bestorm met mijn hart culturen snuif, van getinte talen geniet maar ook van mijn eigen grijze gebied waarin ik me terug kan trekken me laat drijven als ik te diep dreig te zinken al vechtende in een woorden zee van krachtige druppels en bittere tranen huil. Als verbittering om me heen te vaak zegeviert om al die prachtige kleuren en tinten die we maar niet willen zien in elkaar en om ons heen maar zich mengen samenvloeien als winter over een doodgebloede aarde waarin we elkaar als vloekende kleuren stormachtig blijven bestormen zo samen ten onder dreigen te gaan ik heb even geen woorden... ©WWwords

Lees haar geschilderde woorden als tekens aan de wand, maar luister, schets ze hier nu werkelijk zo'n vertekend beeld of komt deze kunstzinnige aantekening ''regelrecht'' uit haar <3 Human. Van binnen voelen wat mensen bedoelen dat is de kunst in ons hedendaags bestaan het luisteren meedenken niet continu overrulen geeft wederzijds begrip om samen verder te gaan. Diepgang zoeken vooruitgang boeken je ontwikkelen tot een volledig mens dit kan alleen samen jezelf bekwamen dit geeft je zicht op onze huidige tendens. Zelfgenoegzaam leven niet aan anderen geven alleen jij die telt zonder empathie beneemt de ruimte een ego te vormen overtreft het juiste gevoel van ironie. De kunst van het leven is een innerlijk streven naar de juiste balans van luisteren en zien om van binnen te voelen wat mensen bedoelen is openstaan voor anderen of zijn we al te gesloten? ©WWwords

Morning has broken Een zonnige morgen breidt zich uit spreidt zich buigzaam neder in optrekkende huiverige kou als de dag begint, rondborstig zingt Vrijheid geeft lichte vleugels waar een gewiekste blik een sterke wiekslag verbergt schuilend in een warm verenpak Klanken brengen kleur teweeg vederlicht, helder gesnavelt breekt deze eerste ijzige morgen vol luchtige muziek ©WWwords

Soms maakt liefde blind, en kom je hard te vallen Soms moet je er blindelings op kunnen vertrouwen Want als je dan komt te vallen zal de liefde dieper zijn You Raise Me Up. Je tilt me op als de wind me niet kan dragen als mijn hart mij overstelpt met vragen fluister jij dat ik de antwoorden allang weet Wanneer ik wankel reik je mij je hand jij balsemt mijn wonden gelijk de zon de wereld liefheeft creëer jij rust in de chaos van mijn bestaan Elk bedroefd ogenblik wanneer mijn gevoelig hart harder lijkt te huilen dan een stortbui maar kan vallen brengt jouw natuur het terug in haar onstuimig ritme Alle getijden bezit jij maar jij bent mijn seizoen genaamd liefde in mijn donkerste nachten schijn jij waarlijk licht wanneer iemand mij krenkt heb jij me lief om wie ik ben Samen zijn wij de morgen verscholen in de nacht in de herfst van ons leven zocht ik wat jij in mij lijkt te vinden liefkozend beweeg je mij en ik ben bewogen door jou Intens en zacht ontglipt in verademing een tedere zucht van mijn lippen dankbaar omdat ik er niet meer zo zwaar aan hoef te tillen til jij mijn kin langzaam op voor een kus en ik val diep ©WWwords Prachtige titel van Josh Groban.

Kant Tekening. Aan de kantlijn van je meer waar ik door tijd gedreven opnieuw aanleg, me geheel laat gaan getijdend spoelend in gevoelens die beuken op de breuken in de vloedlijn waardoor veel is weggeebd door jaren van verleden als toch hedendaagse stille kracht me weer aantrekt hevig overspoeld met verwarrende schokgolven. Waar twijfels en zoveel meer me te diep meezuigen zoekend tussen koud zand waar niet alleen verdriet ligt begraven maar waaronder verborgen warmte schittert en zonder kanttekening te plaatsen vertrouw ik op de tekens die mij steeds naar jou terugdrijven aan de kantlijn van je meer. ©WWwords 6-6-2016 Met een prachtige tekening van Orta San Giulio, gemaakt door generaal Charles Rouen, in c. a. 1868. Een Belgisch luitenant-generaal, historicus en tekenaar.

Nee, vergeet heus niet te genieten van mijn vrijheid, geniet zo met volle teugen van mijn zonnige vrije dagen, aan de vooravond van bevrijdingsdag,en dodenherdenking. Waar ik vaak aan haar denk, als ik stil maar vrij kan herdenken. Wanneer ik de woorden die ik vang, bevrijdend mag beschrijven, waar zij in gevangenschap schreef, om ze zo hun vrijheid te geven. Doodstille vrije woorden. Aangeraakt heb ik ze zinnig. Geraakt tot op het bot. Hoe een meisje haar deel van leven, dag voor dag in positieve zin toevertrouwde aan haar dagboek. Elk woord uit haar verleden. Vond hierin z’n vrijheid. Waar opgesloten voetstappen stil wegvielen. Tijdens dichtgeschreven dagen. Opgedragen aan het heden, beseft deze jeugdige ziel, dat haar naam, voortleeft in velen, vooral bij diegenen. Die ook nu verduistering beleven. ©WWwords 3-5-2016

Mijn gitaar is me heilig Voel me bij hem altijd veilig Zolang als ik me kan herinneren Guitar Hero Zes snaren bevat het robuuste lijf Hard gespannen langs de ranke steel Uit het juiste hout gesneden Een onafscheidelijk paar Zijn spanning, mijn tijdverdrijf Grijpt me naar mijn keel Al heb ik maar één gevoelige snaar Muziek vormt ons geheel En delen we een ritmisch verleden ©WWwords Prachtige foto van A.Koenen Fotografie

Tijdloze Verdraagzaamheid Al die tijd draag ik je in mijn hart nooit ben ik zonder en wie ik ben ben ik geworden dankzij jou. Al die tijd droeg jij me in je hart al ben jij niet degene die me daaronder heeft gedragen maar mij, eenmaal geboren tijdloos verdroeg. Al die tijd draag ik diep in mijn hart een duister geheim waarvan niemand de waarheid kent alleen wij twee, dankbaar dat jij mij in je hart sloot. ©WWwords 15-2-2016

Poëzieweek 2016 thema: Herinneringen Als sommige toch langzamerhand vervagen Waar andere me echt gestolen kunnen worden. Maar mag men het ook weer niet geheel vergeten . Black memories Verdwaal in een herinnering waar het altijd dreigend donker is zijn duistere schaduw tastbaar als ik hem weer voel zijn hijgende woorden hoor en stinkende adem ruik het kraken van de takken had moeten verraden hoe akelig dichtbij hij was val in een diep gat gevuld met strijdende beelden waarvan ik het bestaan vergeten wil maar waar zij me steeds weten te raken vinden zijn klauwende vingers mijn lijf verscheuren me opnieuw open snel vochtige ogen laat helder daglicht binnen maar de mistige herinnering blijft ©WWwords 26-1-2016

Langzaam héél langzaam open ik mijn ogen… Het is nacht, ik lach bijna cynisch natuurlijk is het nacht… Rechts van me het lege blad wat me bijna smekend aankijkt… Zwicht bij haar blanke lege vragende blik... vul me met je woorden… Candlelight De nacht trekt over daken, zwaar dansend in de lucht. De nacht is als mijn laken, zwart , ben wakker ik zucht. Pen danst samen met de wind, schrijft geruisloos in de nacht. Letters zoals ‘t, het duister zint, branden in bij kaarslicht zacht. Woorden dieper dan het duister, van boven wat geblakerde schijn. Schijnt op mijn blad,als ik fluister, nacht verzacht mijn wakker zijn. Ik brand nog een laatste kaars schrijf, luister en zie vol geduld. Hoe mijn blad bij licht zo schaars zich weer met warme druppels vult. ©WWwords

Al lijkt iets nog zo glashard Toch heeft het een breekpunt En zo kunnen gebroken gedachten Zorgen voor breekbaar geschreven zinnen Zeg me dat het niet zo is... Omhuld door waterige sluiers Ziet ze slechts mijn schim En mijn verbeelding Vult het beeld snel verder in Loop op mijn tenen Houd mijn adem in Uit angst te verdrinken In te diepe woorden die ik nu verzin Geschreven in eigen wasem Wachtend op de waarheid Hoor ik ieder woord Zonder iets te zeggen Wordt mijn verbeelding stuk gesmeten Wat mijn werkelijkheid doorboord Raam, spiegel van mijn waan In honderdduizend scherven In elk druppel blinkt een traan Als deze scherpe waanzin is ingesleten Voor het verlies van een illusie Voor elke scherf in mij Vallen een voor een de sluiers Komt ze langzaam naderbij Ik in haar verloren Verliest zij zich in mij Niets meer te verbergen Schenk gehoor Aan bittere waarheid in mij ©WWwords

Zolang ik de muziek in mijn hoofd en wat zich daar afspeelt, kan blijven lezen, draai ik dat grijs en beschrijf het met kleur.. Read My Mind... Schrijvend over jou zie ik donkere ogen schuin gekrulde lippen in een ondeugend gezicht. Jouw zwarte lokken omlijsten je grijze gedachten. Voor mij opwindender dan menig erotisch gedicht. Nazomerse perikelen prikkelen vervullen mij met gloeiende passie lokken, vullen mijn vloeiende pen. Opnieuw lichtzinnig gezwicht. Jij, degene die ik het meest lees in mijn gekleurde gedachten. Zo aanlokkelijk kalligrafeer schuin krul, in menig stout gedicht. ©WWwords 4-11-2015

So Lonely... Het gevoel ontleed te worden ontkleed tot op het been het naakt voorbij onttrek mij even aan het leven geraakt tot op het bot door wat ik lees wegkijken lukt niet sla de bladzij om reeds vergeten waar ik ben iedereen loopt gehaast door weten dat je er bent of toch niet ik val niet uiteen op het randje van stilte na een tijdje zal ik de juiste woorden vinden om ze niet te vergeten en verdwijn in mijn eigen verhaal ©WWwords 1-10-2015

I've Been Thinking About You... Voel je hete adem in mijn nek of verbeeld ik je echt zo (ge)dicht laat mij meedrijven op jouw golven in een vloed van langoureus verlangen. Liefdes druppels van de nacht verspreiden zich over mijn lichaam als in een droom volgt het jouw ritme proef het zoete leven op je warme zoute lijf. Zachte tederheid dringt hard bij me binnen ik mijn hart voor je open met gesloten ogen betoverende vlammende flarden flitsen in mij je me op weet te winden tot extases zonder eind. Onze lichamen komen bijna tezamen waar dit mijn beeldvorming sensueel kleurt verdrinkt het mijn ziel dat helder en zuiver vloeit maar vertroebeld mijn geest wanneer ik aan jou denk. ©WWwords 21-10-2015 Titel van London Beat... beat beat beat...

Is het echt zo? Dat tijd me leert... to Let it go... als ik de pijn niet meer kan dragen en mijn ogen het jou vragen... laat je mij dan gaan? als mijn lichaam van mijn geest verliest mijn kinderen laat voelen dat het voor afscheid kiest... laten ze mij dan gaan? als mijn handen niets meer schrijven mijn stiltes alleen maar stil blijven... laat ik het dan gaan? als zelfs tijd me niet meer redt ik het steeds vooruit en bang op een lopen zet... laat het mij dan gaan? ©WWwords 12-8-2015 Titel Let it go van James Bay... liet me niet los…

Deze stortbui zag ik totaal niet aankomen... daarom geef ik mezelf hier bewust helemaal... ''Rain down on me '' Wortelen in troebel water van verdriet of groeien in het helderste levenswater leer ik al doende dat zwijgen nog steeds een wijs woord is leven is laten leven een glimlach kleurt alweer bijna mijn lippen ogen vertellen meer laat handen spreken een schouderophalen bij de eerste druppels regendruppels en ik luister want het is nu zoveel stiller hier verloren tranen tikken op de maat van mijn ontstemde ritme en ik luister naar deze zachte melodie een druppelend orkest druppels als verloren tranen in de liefde droom even weg bij het klaterende regenwater buiten veeg vaag over mijn natte gezicht de zon breekt daar als eerste door en als ik de regenboog wil blijven zien zal ik ook deze druppels voor lief moeten nemen…

Met me meegereisd in mijn hart Met me meegewandeld in gedachten Met me mee gehuppeld aan mijn handen Langs het tuinpad... In het heden Wandelen langs de route Van mijn verleden Waar gedachten rennen In de verte drijven Richting een tijdloos eiland Waar benen struikelen Over bungelende stelten Van een tienjarige geest Die huppelen op steigers Waar de tijd even stil lijkt te staan Zo hoop dat nog veel stappen Mijn gedachtegang vaak terugtrekken Naar hedendaagse wandelgangen Langs verstilde tuinpaden Om zo de weg die hij me ooit heeft gewezen Naar mijn juiste pad, te blijven volgen Met en in een lichamelijk omhulsel Wat met mijn natuurlijke tijd meeloopt Vaak met sprongen vooruit Om soms een stapje terug te nemen Maar een geest herbergt Die jeugdig door huppelt Aan de hand van haar verleden In het heden ©WWwords 18-8-2015 Een foto uit ‘Tijd drijft en zoveel meer... Gemaakt tijdens mijn stille gedachtegang 45 jaar na de eerste spannende wandeling in 1970 Buiten onze grenzen, mijn grens van camping naar Orta

Ze is even weg, ver weg, erop uitgetrokken, ook diep in zichzelf. Ze zal nog scherper terug komen, omdat het haar nu pas diep raakt. Falling to pieces... Scherp gebroken vlucht ze niet meer gehaast grote stap genomen geen tijd voor stilte zwijgend geschreeuw angst voor dit gedeelte val haar niet aan hier is ze niet voor gekomen kijkt maar ziet niet de pijn van afgrijzen in haar ogen hoopte dit te voorkomen bezitterig verlangen, liefde onherkenbaar zij die eeuwig in de verdediging schiet zijn glazige beschonken blik strakke mond blindelings gestaar het nooit aan zien komen hard geraakt te laat afwerend gebaar opnieuw weer dat verstikkende gevoel maakt het blind stilzwijgend heel maar het is zo zoek loze beloftes loze leuze nooit zijn bedoeling, nooit zijn doel heeft ze dit op haar geweten en heeft ze altijd geweten dat haar uiteindelijke keuze alles breekt, kraakt brengt weer kleur vult haar leegte op dit doek draait zich ijzig om alles in haar staakt ze zal er nooit meer in belanden mist een zo belangrijk deel ziet nu pas goed wat er mis is voelt zich zo ontzettend stom gewelddadig wellustige mannenhanden koud in haar rode hart, blauw in haar gezicht vernederd, gebroken tot op het bot het aangepaste beeld overgelaten aan haar lot zoveel warmte wat ze mist daar is het gat van de deur vlucht naiëf in de belofte van andere valse handen weet nu wel wat er zo aan scheelt mis is met haar, ligt het aan haar? wat ze doen moet haar hart, opnieuw extra ruwe randen na het opmaken van deze balans ook een open boek moet een keertje dicht zo gebroken zo enorm stuk verdwijnt in gedachten vol goede moed grote stap is daar zo gemakkelijk genomen nooit eenzaam maar vaak alleen hoofd leegmaken en hart luchten dit was de uitgelezen kans ze gaat nu maar eens heen weg op zoek naar haar eigen geluk maar zal ze zich ooit nog eens geheel kunnen geven en laten vangen door handen die heftig beminnen en zonder geweld echt naar haar verlangen van waardigheid beroofd naar buiten de eeuwige schone schijn van binnen de eeuwig brandende angstige pijn ziet dit als het beste uitzicht schrijven als een vluchtig vluchten in haar hoofd als een open boek zo open maar gaat vaak ongelezen met een klap weer dicht gebroken maar scherper ©WWwords

Om het ritme van mijn hart Niet aan de strijkstok te laten hangen Muziek waar ieder op zijn tijd naar verlangt ‘’Desire’’ droom van verlangen speel de eerste viool ik mag je dirigeren je maakt met je hand mijn muziek even los het is zo lang geleden dat wij elkaar bespeelden er zat teveel tijd tussen nog zoveel in te halen bemin mij bespeel mij zoals je vroeger deed toen wij nog één waren voordat jij verdween het orkest speelde niet meer droom van verlangen wil de muziek weer voelen betasten en luisteren naar de geluiden die de liefde voor deze gevoelige muziek eeuwig met zich meebrengt ben even je eerste viool maar jij zal dirigeren het ritme bepalen en weer verdween je mij achterlatend met jouw valse noot in een droom van verlangen ©WW januari 2014

Beproeving Met omhelzende hand maar zonder op te kijken streelt hij bedachtzaam blozende rondingen die te doorzichtig worden aangeboden hij traag walst inhoudelijk geniet van wat kil lijkt geschonken maar de juiste temperatuur ademt zich bewust van zijn goddelijke greep als hij proevende lippen langzaam passievol passend net langs de fragiele rand laat gaan dan toch gulziger steviger totdat de laatste teug hem een diepe zucht doet ontglippen ik quasi koelbloedig toekijk net over mijn rand terwijl ik drink op het randje van breken tegelijkertijd verdrink in een te nonchalant geschonken blik en een stil kreunend genot me bijna laat wensen dat ik dat was zijn glas ©WWwords 7-5-2015 Geschreven op mijn verjaardag :-) Een druppel uit mijn bundel Druppels.

Als een meisje viel mijn oog al op zijn lied Heb er vaak stiekem verliefd op mogen dansen Als een vrouw eer ik zijn songtitel met mijn melodie Ooit dansend gezien door de ogen van een verliefde man ‘’ When A Man Loves A Woman… Kleuren worden zoveel mooier Muziek klinkt weer intens Smaakpapillen barsten open Waarheid werd mijn wens Bewonder heel je lichaam Terwijl je naast me slaapt Ontdek steeds meer van je Jij bent het die mij raakt Zachte ademhaling vult de ruimte Luister ademloos, als ik voorover buig Zingt jouw slapende glimlach een melodie Die ik als mijn levenslied beide longen inzuig Liefde vatte vlam, wij vloeiden ineen Mijn dromen zijn gaan leven De zogenaamd koele vrijgezel verdween Als een man zo van een vrouw houdt Is hij ogenschijnlijk niet zo koud Mijn hartenmuur, mijn levenswerk Afgebrokkeld in het diepst van de nacht Geef me over, mijn gevoel voor jou is te sterk Je stuurt me bij met vrouwelijke macht Smelt weg in jouw ogen, smelt weg op je tong Grenzeloze liefde die deze nacht begon Ontembaar, oneindig, onmisbaar, zo voldaan Als een pauw met de mooiste veren zal ik naast jou staan Niet alleen vandaag maar alle dagen daarna Weet dat ik niet meer ga Geef jouw armen als mijn gordel Sla ze om me heen Goede wijn behoeft geen krans Maar weet dat ik het meen De nachten zijn kort en de dagen zijn lang Geef me deze zo lang verwachte kans Je hebt geen idee hoe ik daar naar verlang Om bij jou te zijn, jij en ik, ik en jij Met jou aan mijn zijde, alleen dan, voel ik me pas echt vrij Geen bergen te hoog, geen zeeën te diep Geen dagen meer te donker, want jij was het die me riep In een hogere versnelling waan ik me in kalmte en rust Want jouw hart heeft mij gevangen, heeft het mijne gekust Jij bent degene die ik het toevertrouw Omdat ik als man zo van je hou vrouw ©WW 16-4-2015 R.I.P Dear Percy

Tijd, bijna het enige vanzelfsprekende in onze tijd. Waar we vaak allemaal massaal aan voorbij rennen. Totdat je erbij stil moet staan, hoeveel tijd je nog hebt. Yesterday's the past, tomorrow's the future… but today is a gift. That's why it's called the present… ‘Time Is Running Out... Voor een tijdje luister ik naar het getik van mijn klok en toch is het stil in de kamer zo stil was het nooit ik kijk je aan zoekend in je ogen naar een antwoord die ik nergens zie staan het is te donker geen licht wat schijnt geen maan te zien denkbeeldig fluister ik zacht misschien raak je me wel kwijt kwijt aan de tijd verbaasd kijk je me aan ziet schijnbaar mijn duistere kant en je voelt hoort, begrijpt die gedachte maakt me bang ons bang laat je nog een keer bij me tot ver in het donkerste hoekje van de nacht je windt mijn klok op laat het een tijdje harder tikken je neemt heftig, geeft ik geef heftig, neem zoals altijd... tijd geef een laatste kus op je mond tast over je ruwe wang adem langs je oor tot je langzaam uit mijn zicht verdwijnt niet weggaan, toe, wacht verslagen draai jij je om sluit wanhopig mijn ogen hoop voor een seconde dat tijd verzacht luister naar het getik van mijn klok dan lijkt het niet meer zo stil als ervoor en ga ik er deze keer samen met de tijd vandoor voor een tijdje? ©WW 2-12-2014 01.30 Tijd drijft... tijd vliegt... en soms rennen we eraan voorbij Maar neem altijd... tijd, anders neemt tijd een loopje met ons

‘’ Een dag op haar grens’’ Op de grens van vrijheid reist ze over prikkelbare grenzen iedere stap verder verwijderd van de weg terug haar avontuurlijk hart heeft een vrije wil soms vraagt het tijd vaak raast het in stilte volgt altijd haar grenzeloze passie deelt onverwachte reizen maar eenmaal beland geraakt op een scherp punt merkt ze, ben ook maar een mens balancerend op het randje van haar eigen grens in het geven van liefde kent ze geen grenzen aangekomen bij dit punt laait het vuur van herinnering op dat steeds maar doorgaat steekt, brand, haar toch telkens raakt warme gedachten, te haastig gevlucht haar wensen en verlangens geen vrijbrief de liefde liet droefheid binnen maar voor de breekbaarheid van elke traan mocht ze tijdens haar reis een nog diepere ontmoeten dit alles kent een ommekeer naar een vertrouwd pad in de zon danst geluk haar emoties verstillen schaduwen reizen alleen verder scherpzinnig heeft ze haar grenzen moeten verleggen maar voelt zachtzinnigheid en zoveel meer op haar weg terug met een ijzeren Wil pakt ze voorzichtig haar ingewikkelde draad weer op van een grenzeloze liefde… ©WWwords ‘’Een dag op de grens’’ is de originele titel. Één van de complexere nummers van Blof volgens Paskal Jakobsen. Wat mij nog extra prikkelde om diep in mijzelf af te reizen... Complex? Deze foto is speciaal door A. Koenen Fotografie voor mij gemaakt bij dit voor mij speciale gedicht voor in mijn bundel Ritme van mijn hart

Wandelend langs de waterkant beschrijf ik onze lijnen aan de kant Als in een reflex verdiept in historie doorstroomt van je waterige blik Vertrouw ik blind op je zacht kabbelend woord in dit ogenblik voor ons ‘’Spiegelbeeld... Je spiegel Als waterspiegel Van mijn leven Weerspiegeld onze kanten Je geslepen oog Gevat in glas Glashelder water Beoogt onze diepgang Je weerkaatsing Rimpelt wederzijds beeld Door tijd gedreven Verlicht onze inzichten ©WW 22-2-2015 Stroomlijn, bundel, deel hier in de lijn van mijn tijd Mijn, onze laatste lijnen voor in mijn “Tijd drijft en zoveel meer... Om passie mijn drijvende kracht om te zetten in een gebonden band Neem het mee, draag het bij me, draag het in me, draag het op, draag het voor

Zoals een tekening een vertekend beeld kan schetsen Kunnen geschreven woorden een verkeerd beeld oproepen Neemt zij de verantwoording voor wat ze al schrijvende schetst Is ze niet verantwoordelijk voor wat een ander daarin al lezende ziet Words can't bring me down Waar ze normaal gesproken Geen blad voor de mond neemt Altijd het hoogste lied zingt Zwijgt ze nu in alle toonaarden Vaker dichtgeslagen Dan voor mogelijk gehouden Voelt ze zich getekend te boek staan Geketend in vreemde lettergrepen Zakt ze gegriefd weg In wat diep gegrift staat Doet ze toch wederom haar boekje open Zij het bedachtzamer Omdat zij haar zin niet zwart wit ziet Omarmt als een kleurrijk hoofdstuk Enigszins dieper verzwolgen Niet verbolgen maar scherp geraakt Door geheimzinnige zinsneden Wat onbewust haar verbazing schetste Haar tekende met fijne lijnen Maar zolang ze haar eigen regels volgt Niet teveel uit de band springt Zal ze geen gezichtsverlies lijden Hoeft ze haar pagina Niet meer met een verkreukelde zij De rug toe te keren... Words can bring you down... ©WW 20-5-2015

Een fles met een boodschap zo breekbaar… Breekt de fles dan breekt het hart reken maar… ''Message in a Bottle... Na jou kwam de vloed en spoelde mijn verlangens weg ver achter mijn golvende horizon drijven zeeën van verborgen dromen in stille hoop, dat ooit iemand mijn hartenkreet ergens vind zorgt dat mijn gevoel niet meer wegebt mij ontkurkt en net zo overvloedig bemint… ©WWwords Foto gemaakt voor mijn bundel Ritme van mijn hart, gemaakt door Arnold van Koenen Fotografie Sneek.

Niet van slag, maar een eigen slag. Niet van de wijs, maar een eigen wijs. ‘’Story behind her rythm... Een paar zachte klanken Wat harde tonen Op rij nog net geen melodie Samen zullen ze mij bekoren Want in slag herhalen Vormt zich langzaam Een refrein dat het hart Van mijn lied zal bepalen Als een ritmische vorm Zinnen die strofen Dragen mijn gevoel Uit het ranke lijf naar boven Een lied over mijn liefde De liefde voor muziek Zal me eeuwig bekoren Met woorden, een titel Nu eindelijk uit mij geboren ©WW

Zodat mijn druppels niet als een zinloze illusie verdampen Spreek ik haar aan, als een beeld tot mijn verbeelding spreekt Boor haar aan, put kracht uit mijn bron, maar sparen doet ze me niet Laat me diep gaan voordat mijn druppels neerdalen als een zachte regenbui November Rain... Sprakeloze leegte een verlaten gebied alleen zij als bron die mijn zinnige dorst ziet Schaamteloze diepte een gevaarlijk gebied put uit haar volle bron raak net de bodem niet Slapeloze nachten gebied me overtuigd dat ik uitgeput inzie hoe zij me leegzuigt Zinloze zinnen drogen mijn gebied uit terwijl een stijgende lijn haar peil, dat uitsluit Bodemloze illusie blijft inhoud bieden leeft van mijn fantasie lest dorst zo geschiede ©WWwords 3-3-2015 Mijn bron voor deze titel? Van de hardrockband Guns N' Roses, Afkomstig van hun album, Use Your Illusion!

Dans is de poëzie der voeten Zoals muziek poëzie van de lucht is Wie met beide benen op de grond staat Komt nooit een stap verder, even wat luchtigs ‘’Happy Feet... kan maar geen genoeg krijgen van mijn voeten als een blinde lees ik met mijn vingers het stille verhaal van hun enorme reislust en al lijken ze nog zo ver van me vandaan bijna onderdanig blootsvoets bewandel ik alle wegen zonder dat ze zich van mij verwijderen moe keer ik dan soms langzaam op mijn buik rugzijde als een lang hoofdstuk uit een boek spel met gesloten ogen, luister met gespitste oren laat eens wat rijmen met gekrulde tenen al lezend tussen de regels van mijn benen bladerend in de atlas van mijn brein lijkt het net of eigen vingers mijn lijflied hebben beschreven eerst viel het mij als een klank te binnen later als beeldspraak op mijn tong herhaal wat ik heb gestameld in vloeiende bewoordingen al wrijvend over vermoeide voeten die zich niet snel op hun teentjes getrapt voelen omdat ik, hoe ondoordacht ik soms ook kan zijn mijn onderdanen nooit zal vergeten weet hoe ze van leer kunnen trekken ik ze daar maar wat graag in voorzie we er zo weer gelikt en gelakt uitzien alles weer op mijn pootjes terecht komt en we onze gezamenlijke reis kunnen hervatten waar ik... we maar geen genoeg van krijgen ©WWwords

Met eigen respectvol geschreven woorden. Uit ik mijn beleving,mijn medeleven, mijn gevoel. Je suis Ik ben... opnieuw op de spits gedreven heb ik een punt bereikt dat breekt vulling geleidelijk maar voor mijn gevoel te hard leeg druppelt ik met klem vasthoud aan datgene wat me letterlijk houvast geeft als iets soms met geen pen te beschrijven is maar het mijn woord vrijheid geeft terwijl de wereld weer is geraakt waardoor ik dat breekbare punt bereik opnieuw door druppels bevangen raak ze verder wil laten reiken raken laten vloeien zonder dat iemand of iets ze onafgebroken hun vrijheid afneemt vrijheid inktzwart bevlekt er iets anders uit voortvloeit ze geboeid laat doodbloeden zo enorm veel onzinnige druppels vergiet bloedrood maar wie ben ik... ©WW 8-1-2015

Bestaat er werkelijk zoiets als naakte waarheid Zegt ze koppig, nog steeds niet klaar met haar strijd En dat ze door vecht tot op het bot, haar bot is een feit "Reflection... Met dierlijk instinct Staat ze Stampt ze Zet zich in Vecht ze Steekt haar Hoorns uit Voor puur natuur Waar we En niet alleen hier Steeds vaker onze Ogen voor sluiten Een streep doorhalen Wegvagen Een beeld wat je In onze natuur Steeds vaker ziet Weggekapt, weggekaapt Uit ons natuurlijk beeld Geen natuurlijk beeld Wat we ons eens Voor zouden moeten houden Is een spiegel Te bang voor de waarheid? Te naakt? Te puur? Voelen ons gejaagd Opgejaagd Je zou maar eens Hard geraakt worden In het hart Te dicht op onze huid gezeten Bijna onze tweede natuur Om je nooit echt bloot te geven Té puur, natuurlijk Onnatuurlijk Wie is er niet naakt geboren Kan niemand zonder de natuur Of! Kan de natuur zonder ons? ©WW 12-1-2015

Wie zijn kunst echt lief heeft weet innerlijke schoonheid te vangen Alleen wie haar echt ziet, als ware liefhebber daar naar kan verlangen Alleen wie als kenner haar echte beeld met het blote oog kan vaststellen Is de kunstenaar die haar naakte uiterlijk op het juiste doek mag blootgeven ‘’ Sound and vision... Hij geeft haar beeld een vertekend beeld niet zozeer om wat ze is maar wel om hoe hij haar ziet niet ziet in harde lijnen weergeeft niet luistert, kijkt wie ze werkelijk is waar de schaduw ons aan het licht brengt dat hij niet afgaat op haar diepste wezen zijn ogen voor sluit haar zachte signalen niet opvangt zintuigen voor sluit wat voor hem telt schijnt een doek met uiterlijk vertoon hij geeft haar beeld zijn beeld een vertekend beeld en als zijn doek valt voor haar ogen gaat er een wereld voor haar open ©WW 6-3-2015

Soms vergeet, geeft ze iets niet licht Ze was er dan ook totaal niet op gebrand Dat het plots weer aan het licht werd gebracht Voelt zijn hand nog altijd als brandmerk op haar huid ‘’ Mag het licht uit... Zo vurig als de vlam van een kaars vloeien haar woorden als gloeiende druppels van brandend verlangen om ze als in een verhitte dans als was in haar handen te laten smelten om zo ongemerkt diep geraakt en gemerkt niet te lichtzinnige warmte ritmisch flakkerend tot handschrift samengesmolten haar eigen stempel te geven en ondanks dat haar blanke kaars bijna was opgebrand haast gedoofd door een vreemde snuiter is hij degene met een te kort lontje er ooit echt gloeiend bij en gaat ze alsnog opnieuw nog altijd... maar wat graag uit om zo haar licht en warme woord te houden zonder dat men het ooit nog zo uit de hand laat lopen ©WW 21-1-2015 Voor J.A Die ervoor zorgde dat ik met de hand over mijn hart streek, en er zo voor waakte dat mijn vlam waakzaam bleef branden.

Een rozige kus als doornige combinatie, van strelend fluweelzacht tot fel prikkelend. 'Kiss from a Rose'' Kijkt diep in mijn ogen Hoofd tegen de mijne Hand in mijn hand Neus tegen neus Zachtjes strelen Dichterbij elkaar Ogen die sluiten Lippen tegen de mijne Hart klopt sneller Kriebels in mijn buik Hand in mijn haar Arm om me heen Geniet van dit moment Trekt je hoofd zachtjes terug Laat mijn lippen langzaam los Ogen die openen Kijken diep in de mijne Streelt mijn gezicht Komt dichterbij En begint…prikkelend opnieuw ©WW

Een nieuw jaar een nieuwe dag een nieuwe morgen Geniet deze dag, andere liggen nog in nevel verborgen ‘’Morning has broken... De eerste sluier van mist. Vage omtrekken. Nevel omarmt mij. Bonkend hart. Angstaanjagend? Het is de stilte maar. Maar vooral het geluid, van mijn ademhaling. Wat luid klinkt in die stilte. Breekt door net als deze morgen. De nevel verwaterd. Een nieuwe dag beginnend zonder zorgen. Beautiful photograph posted with permission by David Butali Een van fotografen waar ik mee mocht samenwerken. Gedicht en foto staan ook in mijn bundel Ritme van mijn hart.

"I Wish... Vanuit het lied van mei Al bijna een jaar achter de rug Met een nieuwe geheel voor ogen Uit ik deze wens vanuit het lied in mij... Heb ik een zinvolle wens voor iedereen, liefdevolle dagen met liefdevolle mensen om je heen. Mensen die van je houden om wie je bent, in wie je misschien een stukje van jezelf herkent. Laat merken dat je ook om hun geeft, dat je samen met hen je leven beleeft. Geniet van geven, gegeven warmte, het is zo fijn, geniet van dit alles... liefde voor groot en klein. Geef zonder kosten, niet alleen nu, kost geen centje pijn, het zou eerlijk gezegd alle dagen zo moeten zijn. Zo hoort het voor mijn gevoel te zijn, helaas is de werkelijkheid soms minder fijn. Dus laat ons nu die paar dagen per jaar, eens gewoon oprecht , en oprecht lief zijn voor elkaar. Wil jullie nu vast met mijn woorden omringen, echt, echt geluk zit echt in de meest simpele dingen. En voor het aankomende nieuwe jaar, veel gezondheid geluk gezelligheid met elkaar! Geniet nu even van alle extra's , alle franje, de belletjes die dansen in champagne. Waarmee we toasten als we elkaar zien, stap vol vertrouwen in 2015! Maak elke dag een tikkeltje bijzonder, met eigen vuurwerk, zonder al teveel gedonder, het leven, het blijft hoe dan ook een wonder!! Tot volgend jaar! Wens ik En schrijf ik Geef en deel Een lonk van liefde Een sprankel van geluk Een knuffel van tederheid Deel en geef het door, het kost zo weinig, en wat je ervoor terug krijgt is onbetaalbaar! ’ Thank You For The Music... my music… my rhythm ©WW 13-12-2014

Als al mijn breekbare tranen nu een glazen trap konden bouwen Al mijn mooie herinneringen aan jou die eeuwig betrouwbare brug Dan klom ik even in je besloten beschermende waas hoog in de hemel Want bij jou kon ik echt alles kwijt, hoef geen blad voor de mond te nemen ‘’See Me Feel Me Touch Me Heal Me… web van vingers dun, ragfijn doch sterk zoekend, bang ben ik allang niet meer zij vragen iedere keer om een open contact mijn handen pakken je lijntje zacht vast je lieve geest wil alleen maar niet geheel duidelijk meer op mijn netvlies verschijnen terwijl jouw netwerk toch zo met mijn nerven is verbonden dat zelfs je stervend beeld ongeschonden blijft voor mij tot jij straks weer opnieuw verdwijnt in de voor mij nog wazige wereld van hiernaast als een bijna onsterfelijk blad hier rustig zwaaiend zonder haast ©WWwords

Soms zegt haar stil geschreven woord Meer dan haar hardop gesproken woord ‘’All The Things She Said... Ze is veel meer dan alleen de manier Niet alleen de belofte van pen en papier Maar vooral wat daar aan voorbij ligt Geeft ze heel graag haar geschreven gedicht Misschien een simpel en eenvoudig gebaar Maar dat maakt het juist zo bijzonder voor haar In haar centrum heeft ze het ritme gevonden Wat met woord en beeld naar buiten wordt gezonden

Even mijn bruisende zinnen verzetten ’Steamy windows... wij samen even stoom afblazen vul mijn glas kaars vlamt, likt, kust ogen die twinkelen weerkaatsen in je glimmende glasharde lijf nip aan mijn denken voelt sprankelend bruisend maar even niet borrelt daar genoeg heb zin in je trek van leer geopend alleen voor mij laat je op adem komen genotvol schenken nip aan je proef wat ik graag lust ben voor even niet zoet even stoom afblazen wij samen wijn? ©WW 28-11-2014

Hoe zwart wit het ook lijkt Hoe zwart wit ze het nu ook ziet De dag zal veranderen in de nacht Titel van BLOF In het midden van alles ‘’Dag en nacht... Spiegel glanzend gewreven ontbloot de vermeende realiteit de weerspiegeling huichelt niet weerkaatst een metamorfose van een grote verscheidenheid stoer tot op zekere hoogte onzekere reflecties verblinden Nabootsingen van personages de gebroken schijn ophouden staat hoe dan ook haar mannetje al lijken al haar glazen ingegooid ze hoeft zichzelf niet voor te liegen want het beeld kaatst helder terug van een stoere maar ook zachte vrouw wanneer ze ook kijkt, dag en nacht hoe zwart wit ze het ook bekijkt haar nacht zal weer veranderen in de dag ©WW 8-12-2014

Geschreven in een vloeibare lijn... in een heart beat Een van mijn eigen favorieten, woorden dansten vloeiend ineen Een van mijn eigen favorieten vloeiend geschreven muzikale woorden ‘’Bolero... Fluisterende woorden zingen verwachtingsvol in mijn oor keer op keer wil ik het horen vier handen één geest de muziek vertelt mij noten klinken in onvervuld verlangen dat iets me liefheeft soms een donkere toon heftig wordt het soms bijna stormachtig intussen blijft lieflijkheid terugkomen houdt stil en wacht tot akkoorden de weemoedige melodie opnieuw inzet vertelt van alle kleuren van mijn liefde zachtheid hoor ik en samen één zijn in alle facetten mijn oren genieten mijn vezels mijn hart mijn ziel bewegen zich geroerd mag dit oneindig zijn... Musica Maestro!

Een oudje... in een nieuw... rokje die plaats je niet zo snel in een ho(e)kje ‘Zij... Zij kijkt rond op de foto's in haar 'smoelenboek'. Zij ziet één hele bekende daar in de hoek. Zij glimlacht schalks… daar staat ze om bekend. Zij denkt wat een heerlijk gestolen moment. Zij voelt zo wil ik weer worden, zo wil ik weer zijn. Zij moet er nu wat aan doen, haar krijg je niet klein. Zij daar aan de linkerkant. Zij heeft het allemaal in eigen hand. Zij heeft zichzelf nog lang niet afgeschreven. Zij is nog ‘jong van geest’ en vol van leven. Zij is geen schaduw van deze maatschappij. Zij is… ZIJ ©WW 29-11-2014

Silhouette... Nu de zon zo Goud op je land schijnt Stel ik me voor Hoe je ’s nachts zou zijn Waar ik diep in verzonken Luister naar je echo`s En mijn verbeelding Me jouw geluiden schenkt Mijn onregelmatige klok De nacht in tikt Voelt dit als het ritme Van je kloppend hart Kijk schuw in de nacht Laat mijn schaduw van jou zijn En jij, jij schaduwt mij Ik nog warm voel van je dag Wanneer ik dit droom Dwalende over je land Mijn hand zacht aftastend Terwijl ik je naam fluister Maar als ik ontwaak Verbaasd mijn ogen open Al starende over je grenzen Land van mijn gestolen hart Wat fantasieën waarmaakt Dagdromen wakker schudt Hart en hoofd op hol laat slaan Zonnige zinnen laat zinderen Ik zucht zachtjes Mijmer nog even door Schilder wat met woorden En blijf een simpele dromer Maar als ik weer in bed lig Beeld ik me eenvoudig in Hoe de maan vannacht zilver Over je bijzondere land schijnt! Beeld en gedicht uit mijn bundel Ritme van mijn hart. Beautiful photograph posted with permission by David Butali

Ik trek de stoute schoenen aan... uit. Dit verhaaltje cq gedicht is ontstaan in 1994, herschreven in 2004 en bewerkt in 2014. Ontstaan al wonende aan een plantage, met het keukenraam open... wijd open. Om de eeuwig zwoel waaiende passaatwind te voelen, en de sensuele klanken van achter aan de tuin grenzende trommelende olievaten te horen, de intense geuren te ruiken uit de keukens van de buren. Als enige makamba had ik het genoegen om me, al had het eerlijkheidshalve wél wat blote voeten in aarde gehad voordat ze mij op die bijzondere plek als magere sprinkhaan hadden geaccepteerd. Maar eenmaal in hun midden waar ze me al snel inwijden in de creoolse keuken, ik werkelijk bijna alles blootsvoets deed, en dat wil wat zeggen, ben dol op mijn high heals . Er een geheel andere wereld voor me openging slow, sensueel, sexy, tevens levendig en fantastisch... Dus mocht het je te heet onder de voeten worden kun je altijd nog je hielen lichten. Want ineens, hoor ik klanken die me ohhh zo bekend in de oren klinken!!! Een levende stem die zingt... Every hour, every day I'm learning more… The more I learn, the less I know about before… in trance en op blote voeten begaf ik me naar Higher Ground!!! want niemand minder dan UB40 stond in ‘mijn achtertuin’ te zingen... On the wind the birds fly free Leviathan tames angry sea The flower waits for honeybee The sunrise wakes new life in me… en met een heupwiegende buurvrouw aan mijn ene hand, en een ponche crema in de ander… werd het zand al heel snel echt heet onder de blote voeten Stroomt rum nog harder door aderen dan bloed en ineens, ineens... ‘Higher Ground ‘ Ontwaak ik zonder besef van tijd De nacht nog donkerder Dan het diepste zwart Uit mijn onrustige dromen bevrijd Ik aai door je slapend haar Waar ik ben en hoe Laat de klok de uren slaan Streel je lichaam in een eindeloos gebaar Liefde ook langzaam aan het ontwaken Lust neemt de overhand Ervaar je mannelijk lijf Je wil wat zeggen, maar woorden staken Geschokt, verrast wat gaat gebeuren Geplezierd door wat er is Kronkel je van genot Laat het donker stilletjes kleuren Je kreunt in mijn oor, lieve akkoorden Je spoort me aan Tot hetere daden Lispelt hele tedere woorden Ons vuur sprankelt in vele kleuren En fonkelt meer dan ooit Terug in jouw ogen Je laat het allemaal gebeuren Hartstocht niet te doven Zie het verlangen De nacht duurt nog lang Als ik jouw ogen mag geloven Er een geheel andere wereld voor me openging slow, sensueel, sexy, tevens levendig fantasievol...

Een van het album, Only by the night van The Kings of Leon. Omdat de temperatuur hoe dan ook daalt, even iets wat vlamt. Ooit eerder geschreven in de zon, om te lezen... Only by the night. ‘’ Sex On Fire... rood is de kleur van haar lusten teder, vurig en ongeremd die de stier in haar niet laat rusten rood is de kleur van haar wangen behangen met zijn kussen lijkt door geen mond te vervangen rood is de kleur van haar hart aangetrokken door vlammend genot gaat ze smeulend verhit van start rood is de kleur van haar japon bijna uitgetrokken na een diepe streling op punt van vallen waar samensmelting begon ©WWwords

Wandel mee door de gang van een sprekend oud huis en je bent verkocht... “ House for sale... Krakend voert de oude zwevende vloer haar voetstap hoog op de leest gespijkerd voort schuifelend langs zacht pratende muren de gang nog schaars gelambriseerd slaakt bezeerd een holle kreet verliest daarbij zijn laatste kleed haar gang net zo schaars gekleed laat een rilling kruipen over warme armen die licht houterig ruiken reiken naar de versplinterde bodem wanneer al even gebroken ramen alleen aan haar de naakte waarheid in gefluisterde stof terugkaatst weerspiegeld het venster een glimp van zijn houten hart legt zij nog eenmaal haar ziel bloot voordat ze met zijn historie beloond wordt verborgen achter ontzielde schatten die het eens zo warm beschutte huis haar in deze laatste wandelgang toont ©WW 11-10-2014 23.45

Bewerkt met een titel... de titel Vriendschap Wat ik hier schrijf, wat ik hier deel , wat ik hier lees, wat me hier raakt En al zingt Henk Westbroek... het is een illussie, het is wat je er zelf van maakt '' Vriendschap... vriendschap via internet wie had dat ooit verwacht dat kan toch niet was wat ik altijd dacht het is zeker mogelijk heb het zelf ondervonden ook ik heb via internet nieuwe vrienden gevonden je kunt een vriendschap krijgen met een hele sterke band heb het ondervonden aan den lijve voelde zelfs hun troostende hand je diepste geheimen kun je aan sommige kwijt je wordt dan heel even met lieve woorden verblijd een paar heb ik al in het echt mogen ontmoeten andere hoop ik ook nog eens face to face te mogen begroeten en al spreek ik ze alleen even hier toets mezelf, moet ik ze toch toegeven al staan ze dan niet echt voor me scherm ze niet af, ze zijn een deel van mijn leven! ''Vriendschap is een verrijking... ©WW 10-3-2014

Uitgeschopt... zijn alleen haar schoenen Ze is eerder vertrokken, zwerft rond om tot zichzelf te komen En na wat omzwervingen komt ze zichzelf... geaard weer tegen ‘’ Bring me back to life... Bezuiniging slaat deze genadeklap nu op... mij weg baan van haar dromen met een woord leek alles tenietgedaan maar toch niet voor haar uitgeschopt... zijn alleen haar schoenen zij die de fluistering van de wind energiek vangt in handen, in wapperende haren voor nieuwe kansen niet te zuinig zij is niet voor één gat te vangen zij die dit lonkende lied hoort in beide oren die kwam, die gaf, die deed het vanuit haar hart ze kijkt niet meer om valse tonen kunnen haar niet bekoren zij die geaard doorloopt met wat hier op haar pad is gekomen zelfs met gesloten ogen leeft ze weer voor vandaag omdat ze heeft gezien dat ze beter kan luisteren naar het lied van mei... in haar weg baan van haar dromen? zij ten voeten uit baant zich een weg naar haar dromen

Door de jaren heen heb ik al de nodige bijnamen gehad. Zal ze jullie hier besparen, maar laatst zei iemand, wat ben je toch af en toe een enorme... druif! Pers ik er een smakelijk sappig lachje uit en denk, tja. Tijd om te trachten mijn levendig verbeeldend woord aan haar vaak afwezig glazige blik te geven. Opnieuw aarden in nieuwe aarde ‘’Terranuova... in de streek waar wijn ten grondslag ligt ik als belichaming van druif, rank, wijnstok mijn voeten als wortels weer diep de grond in drijf trotseer wind, kiem in het vroege lentelicht rijp en kleur onder hete hemels, al het goede verenigd zich in het pure want wat houdt liefde voor wijn in? druiven gesnoeid, getemd met eeuwen oude kennis geoogst, geduldig tot wijn geperst, bewaard op geurig eiken, ten slotte gebotteld tot dit vol van leven zijnde elixer laat levenssappen nog sneller stromen zo mag ook ik hier weer ten volste aarden wat deze aarde voortbracht, sprankelt historisch als een wit verkoelende sluier in zwoele zomernachten als een rood vurige glans verwarmend op kille winteravonden zie nog altijd deze schoonheid van het simpele gezien vanuit mijn mystieke oogpunt voor bijzondere eenvoud liggen in de breekbare kunst van een puur leven, een pure liefde geeft wijn inhoud aan de liefde? kom ik als wijn langzaam tot leven, tot volle bloei want zelfs na de strengste winter breekt de aarde open barst het uit de belichaming van twijg, tak, wijnstok, druif bloei op van wat ik opzuig steeds opnieuw, verder groei zoals alles van waarde op aarde in diepte rijpt geniet ik met liefde van de inhoud van mijn leven geniet ik met liefde van de inhoud van mijn glas neem ik tijd om wijn te laten ademen en lucht mijn hart ©WW 15-10-2014 — at Osteria "Il Canto del Maggio"

Ooit ben ik enkel door de foto aan de wand Onverwachts en dankbaar op deze warme plek beland ‘’Il canto del maggio... Woorden puur als druppels dauw zou ik zacht op ze laten neerdalen gezongen zinnen zwevend in ijle lucht uit mij gezogen als het lied van mij ogen die eten, een hart dat hoort oren die weten wat liefde verwoord op vleugels van klanken in hun vlucht zodat ik mijn wijs druppelsgewijs zuiver als uitgesproken druppels dauw neer kan laten strijken in het lied van mei ©WW 13-11-2014

Dan slaat je toch de schrik om het hart Wat is er nu weer met haar ritme aan de hand Gewoon onbeschrijflijk onregelmatig zoals altijd ‘’ whisper in a crowd’’ woorden fluisteren me zacht toe ik word, ik geef toe dat nooit moe haalt mijn pen een streek uit in mijn gedichten zie de schrik nu op vele gezichten gelet op haar mimiek schrijft ze met een glimlach zachte erotiek hou van deze gefluisterde mystiek of is het mijn eigen romantiek sensuele hartenngymnastiek je kunt altijd je hielen lichten zal niemand tot lezen verplichten maar zit je toch met één oog te lezen merk je vanzelf je hebt niets te vrezen gebruik geen onzinnige woorden liever diepzinnige akkoorden en aan het eind van de gedichten kan een diepe zucht je verlichten best mooi die beelden die gezichten geeft soms hele andere inzichten zonder vreemde taal te verrichten alleen wat zacht gefluister gestart want voor de taal , muziek van het hart zal naar ik hoop iedereen ooit zwichten want ook al is het een heel zacht fluisteren je hoeft alleen maar naar het ritme te luisteren…

In de ban van de muziek en passie van… The Tudors… Turn off the light Take a deep breath And relax… this is … ‘’ The Voice of Enigma’’ Sla zacht je arm om me heen en bespeel mijn stille dromen bezing het lied van de mystiek die alle wensen laat uitkomen Dans op het ritme van de passie het avontuur met mij tegemoet zachte klanken nodigen ons uit de liefde speelt door ons bloed Geniet van een sprakeloze stilte waar hartstocht de toon bepaalt verleid me met een ultieme kus die het vuur van je hart uitstraalt Speel akkoorden die mij bekoren bemin me liefdevol in ons refrein vertaal de melodie van mijn hart en ik zal deze nacht jou stem zijn...

Zwart Wit Het leven is niet alleen zwart Het leven is niet alleen wit Al wat daar tussen inzit Maakt het pas boeiend Laat ons leven kleuren Geeft het licht Al met al minder vermoeiend Het leven is niet alleen zwart Het leven is niet alleen wit Niet alleen het één, niet alleen het ander Bekijk elkaar en beken kleur En hou op met dat gezeur Vraag niemand verander, maar leer van elkander En misschien dat dit nog meer verward Denk niet wit denk niet zwart Maar vooral in de kleur van je Hart.

Als ik aan PINK denk, denk ik aan Try... heb geprobeerd om niet te schrijven maar Omdat ik het toch niet kan laten Soms kan ik mezelf er bijna om haten Maar zelfs Pink zegt… zingt het al in haar song Sta op en probeer opnieuw, je wist waar je aan begon ‘’Try’’ zoveel gevaar altijd weer een maar liefde... was dat maar waar lust... gehuld in een aura van een zondaar zie daar het verlangen opgewonden wangen oneindige blik... dromerige ogen je hebt me daarmee vaker voorgelogen mijn ziel geknakt, mijn hart... beschadigd... kapot zeg niet, ik had recht op je na al die jaren, dit was je lot toch wist je me er opnieuw mee te vangen ons aller hart... een brandend vermogen om het hoofd uit te schakelen om datzelfde hart te schaken zo diep mogelijk te raken elkaar liefhebbend elkaar beschermend over elkaar ontfermend kan ze stuk voor stuk oprakelen ben er in je land weer in beland in vuur en vlam, vingers verbrand verlangen, te snel, te vaak ,verkeerd alleen achterblijvend kermend je zou toch zeggen, heb mijn lesje wel geleerd we hebben dat stukje geerfd zien en proeven proeven en voelen voelen en doen doen zonder na te denken snel nu...voordat ons aller hart bederft er valt toch zoveel meer te schenken? is dat wat ze nu met liefde bedoelen? wil even niet denken, wel doen en echt voelen! kijken naar de armen onder de rijken de rijken onder de armen het verlangen blijft toch om te verwarmen en liefhebben, beginnend bij mezelf valt opnieuw met vallen en opstaan te leren proberen...

Aan haar van mij… En dan ineens galmt zij door de ruimte en hij laat me haar door merg en been gaan terwijl zij weet, zal het merg weer uit het leven zuigen Haar weerspiegeling mag geen tweestrijd in het bos meer geven She, may be the mirror of my dream A smile reflected in a stream She, may not be what she may seem Inside her shell Terwijl Charles verder zingt... May come to me from shadows of the past Gaat zij ook verder om schaduw van het verleden te zien als haar kracht en bescherming van het heden ''She... Ze durft weer volop te genieten van haar leven Ze voelt dat ze nu verder aan zichzelf kan bouwen Ze durft mensen om haar heen meer te vertrouwen Ze wist dat dit weer aan haar zou worden terug gegeven Ze heeft weer zoveel van zichzelf en anderen mogen leren Ze heeft hulp en liefde gehad uit een totaal onverwachte hoek Ze heeft veel naar zich toe kunnen schrijven, was soms even zoek Ze heeft een kloppend boek wat ze met heel haar hart blijft waarderen Ze heeft vrienden mogen maken voor het leven Ze heeft contacten gemaakt voor maar even Ze heeft echte vrienden echt leren kennen Ze heeft aan zichzelf kunnen wennen Zij... drijft op zichzelf, op eigen kracht weer verder in de lijn van haar tijd...

Een in de nacht aaneengeregen dans van woorden... Even passievol als de pijnvol verscholen verschillende dansstijlen... zoals de verborgen passie, gestolen liefde als mijn toekomstmuziek... ‘’ Slave To The Music... Je arrogante blik glijdt strelend langs mijn lichaam op zoek naar een vleug van erotiek reiken je handen zelfbewust naar mijn heupen dansen vingers ritmisch mee op traag gestarte muziek Zacht plagend gaat je mond langs mijn keel mijn muziek bijna te voelen, niet te vermijden wil niet dat je voelt, ziet, je laat me niet onbewogen sluit daarom geluidloos tralies van mijn hart en ogen dans mee, maar laat me nooit meer de pas afsnijden Eenmaal warm gelopen kruip je subtiel iets dichterbij ik voel je strak toch trillend tegen mijn huid bewust raken je lippen maar net mijn oorschelp een ademhaling van begeerte, lijkt het enige geluid Weg smelt mijn stalen, zorgvuldig opgebouwde koele bewaking adem stokt woest, om daarna bijna op jouw maat mee te versnellen verslaafd aan strelingen meegaand met de muzikale aanraking verblind door te vurig genomen versnelde passen te benieuwd naar de danspartner en wat zijn muziek moet voorstellen?

Ik uitgedanst? Ik uitgeschreven? Dacht het niet, waar was ik gebleven! “Just shut up shut up... Het zwijgen opgelegd in al mijn zinnen je walste figuurlijk door mijn woorden met zinloze getergde donkere stappen maar ondanks dat ik het nooit iedereen naar de zin kan maken ik gelukkig kleurrijk weer bij zinnen ben gekomen neemt mijn getinte pen zwartwit gezien toch letterlijk de leiding hier weer over...

Verloren... gebroken... gelijmd... gehar..t ‘’Broken Pieces... Door onzorgvuldigheid valt ze in stukken uit elkaar, maar ze is niet verloren. Tranen onzichtbare tranen, een onzichtbare hardheid… zoveel pijn… naar buiten een schitterende schijn. De stukken worden opgeraapt, gesneden en geslepen tot een nieuwe, meer verfijnde compositie. Delen die niet meer passen in het nieuwe geheel, worden niet langer gebruikt. De scherpe kantjes worden weggehaald en veranderen in puurheid… een zekere… geslepenheid. De naden blijven zichtbaar, verstoren de compositie niet, maar geven haar extra kracht en ondersteuning. Ze zal nooit iemand uit zichzelf pijn doen. Alleen wie haar breekt, kan zich aan haar bezeren...

Nights in white satin never reaching the end Letters I've written never meaning to send Beauty I'd always missed with these eyes before Just what the truth is I can't say any more Cause I love you "Nights In White Satin'' Begraven in het schemer van binnen ramen open, de gordijnen zijn dicht lichamen verstrengeld op satijnen lakens zich aan ‘t verwonderen, over zijn schouder vangt haar blik een glimp op van zijn liefde Wat zich daar binnen verder afspeelt is enkel haar verhitte verbeelding gevoed door een beeld niets weten van haar onbewuste rijm in een jaargetijde dat zich onmiskenbaar herfst noemt Vermoeid, uitgeblust van haar schrijven zorgt nachtelijke wind voor een moment op een inval van de gesloten gordijnstroken betovert de maan, uitnodigend wit lachend voor een satijnen streling op het laken... waarop ze mocht verblijven Prachtige Single van: The Moody Blues "Nights In White Satin" Van het album: ''Days of Future Passed'' 10 november 1967…

Italy… Time to say Goodbye? Maanden lang keek ik naar je uit, het leek of ik op bezoek ging bij een oude geliefde, wat ook een beetje de waarheid … is!! De eerste weken alleen op ‘reis in een reis’ naar plekken waar ik vroeger jarenlang de plaatsen al op waarde wist te schatten. Schatten die ik altijd met me mee zal dragen. En nu mindtraveling… tot de dag dat ik weer zal gaan… want Afscheid nemen bestaat niet Hartstochtelijk heb ik je lief gehad Wekenlang heb jij me liefdevol omarmd Maar nu is het tijd om je weer gedag te zeggen Maar echt niet voor zo lang Zal eerdaags weer in de wolken zijn Om snel weer naar je terug temogen vliegen Terug naar je onweerstaanbare aantrekkingskracht En wat er nog meer op me wacht Aangeboden in een enorme gastvrijheid Een dag die ik eens in mijn leven hoopte te beleven Wordt opeens waargemaakt in het land van mijn dromen Beautiful photograph posted with permission by David Butali

''Paint It, Black'' Onze lichamen als een schildersdoek heb het juiste zwarte doek in gedachten verlustig me stiekem aan elke sensuele hoek en heel langzaam voel ik alles in me verzachten Onze handen verkennen als een penseel daarmee strijk ik al plagend over je benen jij kust me daarmee tergend in mijn geheel jij voelt al mijn strelingen intens tot in je tenen Onze harten razen van zwart nachtelijke lucht die gelijk met ons rusteloos in het duister zweeft ik slaak plotseling zacht een warme donkere zucht voel dat mijn hele lijf vol verve aan dat van jou kleeft Onze lichamen schetsen een intens liefdesspel de kleuren gaan naadloos over,mengen in elkaar soms schilderen we langzaam, dan weer even snel zo tekenend is ons diepe verlangen voor elkaar aldaar

Een paar van zijn laatste woorden voor mij waren… Wat je ook doet mijn kind het klokje tikt altijd door… En toch stond de tijd ineens zo stil… Voor jou van mij, mijn meest favoriete tijdloze nummer… ‘’ Child in Time’’ Zet de tijd eens stil en laat mij genieten van die ene seconde zonder geluid ik wil die stilte in mij opzuigen zonder dat ik op klokken stuit in het leven moet je al zo opschieten zet de tijd eens een seconde stil om te horen wat niet is en als ik even wil zal ik na één slag merken wat het kind in mij soms zo mist zet de tijd eens een minuut stil en kijk eens achterom zie dan achter je rug Wil die tijd komt echt nooit wederom maar dat is ook niet wat ik wil tijd is een seconde van mijn leven een minuut van ademhalen een uurtje van het geven een dag om te vertalen dat de tijd nooit is in te halen. maar zoals hij al zei één van die zinnen zo speciaal voor mij tegen zijn kind in die tijd en dát kind in mij raak ik van mijn levensdagen niet kwijt Dat wat je ook doet het klokje altijd door tikt tikt tikt…

How Deep Is Your Love... Als jij in mij baadt als je in mijn wateren waadt vergeet dan niet dat ik je niet laat verdrinken je bij mij niet vergaat als ik je diep in me laat zinken als we samengaan in mijn diepe, stille wateren ik je niet laat stranden maar met mij ten onder laat gaan als ik je betrek in mijn felle onderstroom in golvende dromen waar we steeds maar weer tezamen komen... ©WW 15-1-2014

‘’Boulevard of Broken Dreams’’ traag slenter ik door mijn gedachten... ontwakend uit mijn grootste nachtmerrie… of droom ik alles weet ik nog als de dag van vandaag mijn handen voorzichtig verlangen ontwaken omdat liefde fluistert hoe wij elkaars warmte weer weten te vangen alles in elke aanraking, kom weer bij zinnen opbloeiend in dit geschreven moment ben ik even de diepzinnige woorden die jij mocht voelen in de lijnen van je hart alles stervende gevoel in mij zonder dat je weer echt afscheid neemt als mijn blik je werkelijk zo diep raakt is alles jouw wegstervende blik bij stil vertrek alles schreeuwt in mijn herinnering als wijn en zon de dag opnieuw kleur gaf mijn droom onze zwoel getinte nacht mocht openen gingen we alweer op in een alles verzengende liefde hoeveel dieper gaan we nog de littekens die het hart oproept enkel maar even, ik kras daar op want alles bij elkaar, wij bij elkaar enkel maar weer even mijn droom opnieuw een illusie dit is alles nemen niet geven traag slenter ik door in mijn gedachten de zon tegemoet ik gaf je alles en wat gaf ik daar voor op alles ©WW 4-3-2014 Orta

Vandaag danst er van alles door mijn gedachten… Zoals jij als vanouds door mijn gedachten heen walst… ''Tango D'amour'' De dans van de liefde draait als een vurige tango om mij heen precies wanneer, zal ik nooit weten nu verdwijn je voor de zoveelste keer van het toneel zal je missen, maar er is iets vreemds iets onbeschrijfelijks wat mij zegt jij bent waarvoor ik zelf ook altijd gevoelsmatig vlucht en zo dansen we al jaren om elkaar heen ik zie jou als mijn eerste liefde, onze jeugd, mijzelf jij ziet mij als iets wat je jeugdig wilt blijven bezitten voor jezelf waarom moest ik jou weer tegenkomen op het moment dat ik voelde dat ik jou opnieuw zou ontmoeten had meteen mijn hielen moeten lichten maar daar staan we weer, tegenover elkaar, volstrekt in eenheid arrogante schoonheid die mij aankijkt alsof je zeggen wil ware zielsliefde is een niet doorgrondelijk gevoel geen vat op dit moment maar jij vertelt mij met je ogen laat je nog eenmaal gaan, voel extase je wil met me dansen op de golven van ons gevoel zijn woorden, liefde is als een tango, walsen in mijn oren en ik begrijp ook nu weer precies wat hij bedoelt onbeschrijfelijk als het leven voor een moment, passie in het leven, tijdloos maar ook het diepe gevoel waarvan ik was vergeten dat het bestaat liefde ligt soms zo dicht bij haat bij het afscheid vraagt hij dans nog één laatste tango met mij daarmee trapt hij, weet ik nooit op mijn tenen, wel op mijn hart vergeet mijn blik nooit fluistert hij huil, dans, lach, leef en heb lief als ik weg ben want je weet, ik zal toch altijd in je gedachten blijven dansen je draait nog één keer op je hakken, glimlacht en maakt je uit de voeten en laat mij gevloerd achter op het podium van onze jeugd maar ik, ik bundel mijn krachten en neem ook snel de benen… tot de komende vakantie die nadert met rasse schreden… maar lukt het me dan om deze dans te ontspringen…

Uit mijn tweede bundel ‘Ritme van mijn hart’ En op de juiste wijze gespannen, zeg ik met klem Is dit wat bij mij aanslaat, mij vrij in grip mag houden Grijp ik mijn vrije tijd aan om even ontspannen te spelen 'While My Guitar Gently Weeps'' je trekt aan een van mijn glanzende haren en bespeelt zo mijn snaren je vingers strijken en rekken en zo probeer jij mij bij je spel te betrekken toon verzet mijn geluid krast maar al snel verlaten zacht huilende klanken mijn kast ©WW

She flies on strange Wings Omdat Omdat ze vleugels had sloeg zij ze heel jong uit gevallen, verstoten uit het nest woest vloog ze met alle windrichtingen mee van noord naar zuid van oost naar west Omdat ze vleugels had vloog zij zover mogelijk weg om een deel van haar wereld te vergeten vloog over de wijde wereld in het wilde weg al zou dat eigenlijk vluchten heten Omdat ze vleugels had in haar bevlogen dromen dacht ze eindelijk vederlicht en vrij te zijn met vluchtig lachen naar zorgen met krachtige klappen van haar wieken al vliegend over hindernissen onbezorgd voor de morgen zou ze zich nooit meer zo vergissen maar toch kon ze de klappen niet voorkomen omdat ze gebroken en vleugellam bedacht had ik maar vleugels gehad…

'Black'' duistere uren de avond valt in mijn storm trekt zich terug en vlucht achter opgetrokken muren geen zucht, geen toon verliest zich in de straten het woord valt stil wat zeggen wil er valt niets meer te praten doe kaarsjes aan zo'n schamper licht het heeft geen kleur verspreiden hun geur zal echter niet lang duren de nacht valt in mijn schaduw velt zich rekt zich over alledaagse zaken het zal mij niet meer raken langzaam sluit ik alles af mijn hopen, dromen, idealen mijn angsten, stiltes in mijn levendige falen weg, verdwenen, dit blad nooit echt beschreven mijn boek valt dicht mijn ogen toe eenzaam ga ik het duister onbewust weer stormachtig herbeleven

‘’Birds’’ Mijn woorden vliegen als vogels, dan weer heen dan weer terug. Soms stil dan weer op de vlucht. Van de nacht over naar de dag. Van het licht terug in het duister, van gekwetter over op gefluister. Maar op wat voor een manier, ze landen altijd veilig op papier.

Als ze in de barst van de spiegel haar beeld bekijkt... moet ze in haar <3 toegeven dat de hedendaagse muziek... haar ook titels bezorgt, waar ze haar woorden op los durft te laten… weerspiegelend aan haar eigen gevoelens voordat ze geheel... breekt... ''Mirror'' ze zag de zon als een spiegel door zijn ogen en voelde de warmte van de zon door zijn huid een weerspiegeling van liefde die hun beiden dacht ze raakte haar vingertoppen over zijn warme zonverkleurde huid haar lippen tegen zijn zoute wang het zweet was haar dierbaar zijn lichaam was even van haar ze gaf zichzelf als zonnig cadeau alleen aan hem want ze zag de zon als een spiegel in en door zijn ogen kijkende in de ziel van zijn leven en zag in een reflex de glasharde weerkaatsing…

Bij deze draag ik dit gedicht Openbaar ik mijn gedicht uit de bundel PIJN En ik weet dat dit niet de bedoeling is maar soms Dus met liefde en met pijn in mijn hart op aan Pieter.G Waar hij heeft zich aan het licht heeft moeten overgeven Terwijl ik in het donker mocht blijven dromen tot het licht werd ‘’Overgave... Pijn...geef me over terwijl hij met een druk op de knop het licht verdrijft om alles inktzwart te verduisteren mij bijna geheel toedekt dat zelfs schaduwen verdwijnen terwijl elk puntje licht in mij, de magie dreigt te verstoren als een donkere vlek in mij de duistere nachtmerrie belicht de kille ruimte breekt, mij breekt terwijl ik wil blijven dromen van donker tot niets, niets tot donker mijn droom het donker breekt tot de laatste drup, mijn laatste druppel breekbaar licht ziet, me overgeef, overgeef pijnlijk overgeleverd, giftig op zijn gif ©WWwords Postscriptum Pieter... Rust zacht lieve vriend

Al zeg ik het honderd keer hardop Dacht loop er niet meer warm voor , weg met mijn deel Grote mond klein hartje, het grijpt me nog altijd bij de keel Wil het niet meer hebben, dit kun je echt niet maken Weet diep in mijn hart, ben nog steeds veel te makkelijk te raken… ''Atlas'' plotseling vanuit het niets ziet het mij schiet het pijlsnel raakt me hard zie het te laat een explosie hart geraakt voel het te laat atlas zal draaien mijn wereld op de kop zetten maar me dragen met alles wat bij mij hoort en plotseling schiet het vanuit het niets door me heen dat ik alles voel ik alles zie ik sta opnieuw in vuur en vlam diep geraakt…

''Hou vol hou vast'' Ik maan mezelf streng toe deze nacht in mijn bed wekker alweer op vijf uur gezet schrijven! draaien en keren teveel stof mee het duister ingenomen beelden die maar tot me blijven spreken zou dat echt eens moeten afleren mezelf tot wanhoop drijven! mezelf toelaten om een keer tot rust te komen iets wat me toedekt als een warme deken toe hoofd stop eens met tegen me te praten Ik voel de warmte van je lichaam stralen al is de zijkant naast me nog zo koel je borst gaat traag op en neer het ritme van je ademhalen verzonken in je dromen vredig in de nacht als ik het gewoon weer eens zou wagen jou in mijn droom dichterbij laten komen om hemels te beginnen aan mijn dagen dat ik daar niet eerder aan heb gedacht Ik voel door je haar, raak je zachtjes aan zie de contouren van je lichaam door het schaarse licht van de maan ben op zoek naar die ene plaats waar ik even wil rusten leg dan voorzichtig mijn vingers op je warme lippen die me pas nog teder kusten fantasie sleept me even naar laatst niemand die aan jouw passie kan tippen Ik voel en vlij me als een halve maan dichterbij laat me leiden door jouw ritme mijn hoofd rustend op je borst gaat langzaam mee op en neer het kloppen van jouw hart mijn hoofd nooit geheel leeg en vrij toch keert de rust weder en loom een glimlach rond jouw lippen, voor mij? hou in mijn verbeelding misschien vast aan een droom maar mijn kussen voelt warm aan als jou en Ik schijn…

‘’ Uprising ‘’ mijn magnifieke droom wil een rooskleurig einde beleven als de stekelige nachtmerrie maar aan mij voorbij gaat want ik wil leven ik wil geven aan hen die het verdienen en hopen dat ik mijn huid duur zal verkopen aan degene die mijn rode hart wil stelen maar net zoals zovelen geknakt door snoei laat ik niet meer aan mij plukken kom nog eemaal tot opstand tot bloei en maak van al die geknakte stukken een levensechte bloem om van te dromen om uit te laten komen vol van geurig leven wat ik in mijn plaats liefdevol door wil geven… Foto geplaatst met toestemming van Arnold Koenen Fotografie

Zeg me Hart hoe naakt moet de waarheid zijn Voordat je Hard durft weg te rennen van ontblote pijn ''Going to the Run'' wam als in een zucht verdween in dromen nam heel stil de vlucht heeft alles afgenomen kwam arrogant en teder beroerde mijn bestaan maar keert nooit weder want ben zelf weggegaan

Een ijskoude rilling... Een warme zomer avond... Een onverwachte samensmelting... ‘’ Frozen... Mijn dichtende mond sluit, op slag bevroren wanneer jouw koele ogen me opnieuw proberen te vangen van verderop als dichtbij fluisterende onbekende warme woorden me zachtjes ontdooien, terug laten glijden naar de realiteit terug loodsen op dezelfde plek waar smeltende tranen van het nog te verse afscheid verdampen op mijn verhitte gezicht kraakheldere gedachten hangen onuitgesproken, breekbaar als ijskristallen verdwalend in de broosheid van mijn schrift het gerucht door de menigte gonst begeeft ze zich nu weer op glad ijs? maar niet alleen zijn ijzige blik neemt haar warme kijk zo in beslag weten wij, dat niet alleen het ijs is gebroken Poetry on the lake Orta San Giulio Beautiful photograph posted with permission by Riccardo Criseo

''Even In The Quietest Moments'' In deze stilte voel ik mij Niet eenzaam maar mij Niet verdrietig of vergeten Verlaten maar gewoon vrij In de stilte voel ik mij juist zij Enigszins mijzelf en zelfs blij In die stilte kan ik nadenken Ontdekken dat ik... ik kan zijn Soms drukt mijn stilte meer Woorden om te omschrijven Wat ik stilzwijgend wil zeggen Dit zegt stilletjes genoeg… over mij

In mijn tijd zijn er zoveel soorten van liefdes Als er momenten van lief en leed in mijn tijd zijn Even rozig en doornig als een bladzij uit mijn boek ‘’Just say yes... Gesloten door verscheurde liefde vond ik in hem mijn lezer al bladerend door zijn eigen trieste donkere verhalen wist ik trouwen zou hij nooit spontaan als ik was vroeg ik om zijn hand zijn hart had ik immers al hij zei gewoon ja maar ook hij verscheurde me toch ben ik weer gevallen voor zijn iets oudere heerlijk geurende verkreukte intzwarte regels en opnieuw verliefd geworden maar deze keer ben ik voorzichtig om me door dit spannende duistere doornige zowel fluweelzachte verhaal te laten betoveren want als ik hem laat leunen op het venster van mijn hart een blik gun in de spiegels van mijn ziel dat hem naar ontoegaanbare hoeken brengt wat voor zijn ogen nog onleesbaar lijkt maakt dit alles me prikkelbaar want zonder dat hij mijn verliefdheid in de gaten heeft omdat ik me nooit meer zo dicht zou laten slaan zie ik te laat hoe kon ik zo blind zijn want hij is dat ogenschijnlijk niet geweest al mijn zinnen tergend langzaam met de toppen van zijn vingers nooit op uitgekeken rakend verslindend lezen overal zachtjes mee naar toenemend en neervlijen zonder me te verscheuren tot het bittere eind heeft hij voor ogen gehad gelezen in die van mij dat als hij mij zou vragen wat hij nooit zou doen zei hij ooit zeg nooit... nooit zegt hij nu alsjeblieft! zeg gewoon ja? ©WW december 2013

Onze planeet herbergt zoveel meer magnifieke ronde gezichten er is er eentje waar ik al schrijvend mijn volle aandacht aan kan richten vaak het stralende middelpunt in verhalen, legendes en natuurlijk gedichten ‘’ Magnificent’’ Volle maan is waarop ik wacht een moment van liefde voor de nacht onzekerheid slaat om in vurige passie 's nachts schrijven is dat een obsessie? Kan ik het duister vergeven? voor deze prachtaanval in mijn leven wat er ook maar bestaat,ontstaat toch vind ik licht in een nachtelijk rond gelaat is het een vloek, is het een zegen? als woorden blijven stromen in deze regen Schemering leidt langzaam naar de overgave zon wordt nu misschien diep ingegraven en mijn ziel wacht rustig op de volle maan zodat mijn volle hart eindelijk haar gang kan gaan… ‘’Magnificent’’ onmiskenbaar van U2 Van hun album… No Line on the Horizon Met volle overgave kan ik hiernaar luisteren… U2?

Je weer tegenkwam, geraakt... als door de bliksem!!! "Undisclosed Desires" Vragen Alweer vragen Voortaan mee te dragen Voelen Waar je bent Weten waar je bent Vechten Vechten tegen stilte Bittere kou in al mijn kilte! Vrezen Heb ik je echt gekend? Waarom ben ik weggerend! Verloren Opnieuw gevonden Wat ben je nu voor een vent! Verder Passie van toen Hunkerend verlangen Om het één keer over te doen.. en... Vergeten...Closed Desires" Beautiful photograph posted with permission by Riccaro Criseo

‘’Poison... De manier waarmee je naar me keek Hoe je alsmaar volhield Terwijl ik je eerst ontweek Wat heeft me bezield Kon niet zeggen wat ik voelde Heb het mezelf ook niet meer uitgelegd Maar jij wist wat ik bedoelde Onze ogen hadden alles al gezegd Heb je nooit kunnen weerstaan Verlangen en verwarring Steeds raakte je me maar net even aan Altijd weer die hoogspanning Het eigenlijk niet willen Toch steeds als een magneet Een honger niet te stillen Achteraf veel teveel tijd aan jou besteed Kom hier, eindelijk hier, bij mij ben je wel veilig Hoor nog het galmen van je woorden Zoetgevooisd rauw Al die jaren zo op dit moment gewacht Het klonk net als vroeger, warm en vertrouwd Vluchtte naief in jouw armen, geloofde je heilig Opgekropte, verstopte passie onthullend in een bloedstollende nacht Me geheel gegeven, achteraf bleek je opnieuw getrouwd Je nam me rauw, nam trouw niet zo nauw Je woorden, voel nog hoe ze me net als jij pijnlijk doorboorden Je verbaasd zei: maar ik bemin alleen jou, mijn hart werd ijskoud Voor jou was dit allemaal heel normaal Nooit zal er meer kunnen zijn Voelde me als vastgenageld aan de schandpaal Dit was voor mij altijd verboden gebied Erover dromen geef ik toe, is pijnlijk fijn Je hebt me nog steeds in je koelbloedige macht Dat is waar ik, en dat weet je, zo hels van geniet In de donkere uren van mijn verhitte nacht Jouw lichaam warm tegen de mijne aan Ik heb het nodig ik wil je voelen Er zijn geen grenzen ik laat me gaan Is dit wat ze met grenzeloze fantasie bedoelen Wat ik wil is jouw huid tegen mijn huid Alle spanning komt los in mij Langzaam of snel het maakt me niks meer uit Ooit waren we jong, ongebonden, ongeremd zo vrij Nu stroom je als gif razendsnel door het bloed van mij ©WW 8-12-2014

Een cadeautje van een facebook vriend Of dit beeld tot mijn verbeelding spreekt? Een open boek wat niet alleen ogen opent Wat mij als open boek mijn hart liet spreken “Open boek... Open hart... Een ieder maakt genoeg mee in het leven doch mijn hart bleef altijd open staan wil het niet voor pijn of de liefde afsluiten daarvoor ben ik teveel met gevoel begaan Harteloos afsluiten heeft geen enkele zin daarmee ga je liefdevolle warmte missen of men is juist bang om ijzige kou te voelen natuurlijk kan ook een hart zich vergissen Kan het mij zo moeilijk voorstellen al laat ik emoties veel te vloeiend binnen verloren, gebroken, dan maar liever hard? toch zal de liefde het daarvan overwinnen Bij mij zal niemand dus ooit zeggen ik vond de sleutel van haar hart en ondanks dat ze niet is gesloten bevat ze net zo goed haar hoofdstuk smart Maar liefde missen door een sleutel kan niet de bedoeling zijn in het leven Je hart is om te openen en te ontvangen en bovenal om te voelen en te geven ©WW 28-10-2014 photo from "Ascending with Both Feet On the Ground" by Jeff Brown.

Wakker worden op de allereerste lente ochtend waar bleek licht zorgt voor haar zacht afgetekende schaduw ‘’ A Whiter Shade of Pale… Elk Aards licht heeft zijn schaduw schijnen lichtbronnen van buitenaf Enkel het licht van binnenuit is puur schaduwloos, schijnt oprecht helder In tijdloosheid en eenheid verbonden verenigd met schaduwen van onze ziel Hebben we elke dag opnieuw de kans om het aardse licht te mogen opzuigen Maar om innerlijk licht te laten schijnen hoeft enkel ego te sterven om het te delen... ©WW 21-3-2015

Vluchten kan niet meer... Op de vlucht geslagen naar waar eerder gedacht van vermoeidheid gevluchte gedachten veilig lagen. Ondergedompeld in mijn getekende wandelgang waar ze onaangekondigd hun kleur zullen verliezen. Als blijkt dat vluchten daar geen zin meer heeft, geeft in mijn getinte gedachtegang, wandelroute én vluchtweg... ©WWwords 4-1-2016