Beeldverslagen...

27. aug, 2015

  Omarm Me...

 

Mijn leven door water

En wind

 

Gedragen

 

 

Zat ik tot vandaag de dag steeds met

Dezelfde vragen

 

Ik ontkiemde ontkende en ontgroeide

Tot wie ik nu ben geworden

Eindelijk een opengevouwen blad, ook steeds meer opgroeide

 

Mijn wortels steeds dieper in de grond

Meedeinend op diezelfde wind soms met gesloten mond

Inmiddels ook een wat hardere bast gekregen

 

In mijn leven ben ik

Door weer en wind gegaan

 

Versla mijn eigen wolken gevuld met regen

Ook te scherpe zon hou ik nu steeds beter tegen

 

Wanneer mijn vingers als bladeren wapperen in de wind

Weet ik zeker dat ik me nu niet in een droom bevind

En dat echte rijkdom, schoonheid, bij jezelf, in jezelf begint

Het is maar hoe je je bezint

 

Net als het hart van een onschuldig kind

 

Laat fantasie nog steeds toe in mijn, gelukkig kleurrijke geest

Omdat dit een zeer geslaagd en soms verslagen jaar is geweest

Dagdromen kwamen uit, nachtmerries verplaatsen zich naar de dag

Illusies bleven wat ze waarschijnlijk behoren te blijven, illussies , dat mag

Want illusies vulden de leegte op in mijn hart wat ik niet altijd even helder zag

 

 

En ook al laat ik mijn

Bladeren nog wel eens vallen

En trek even een treurig gelaat

Voor iedere groei

Was ik er iedere keer weer bij gebaat

 

Tot dat na al de grauwigheden

ik me na iedere verjaardag,

nog steeds een groentje voel in dit grootse groene heden

De lente, mijn geboorteseizoen mij steeds opnieuw laat groeien

Net zoals het mijn nerven laat doorbloeien

Laat de natuur niet met zich bemoeien

De zon haar warmte en kracht naar beneden blijft stralen

Zo het beste uit mijn wortels naar boven weet te halen

Ik deze vol levenslust weer over mijn vertakkingen mag verdelen

Laat daardoor het kind in mij verder spelen

 

Word ik nog steeds gedragen door de wind zonder nog al te veel vragen

Geaard, geklommen, gegroeid en genietend van alle dagen

Omdat leeftijd nooit de hoofdrol in mijn bewogen en bevlogen leven heeft gespeeld

Ben ik dankbaar dat ik niet ben ontworteld maar ze krachtig heb gedeeld

 

Door water en wind gedragen

En hoever ik ook mag gaan … hoever ik ook nog mag geraken

Heeft met afstand niets te maken

Hoogstens met de tijd… Hoogstens met de wind

En waar ik me ook maar bevind

Leven

 

Omarm me

 

©WWwords

 

Aarden in nieuwe aarde

Terranuova Bracciolini juni 2015

 

 

13. jul, 2015

 

Ik schreef...
Via Il Canto Del Maggio ( het lied van mei)
Drijft tijd me even terug naar The Sound Of Silence
Nog eenmaal wat dit doet met... het lied in mij √v^√v^√

Zit het er weer bijna op... papa.
En met een zacht zongekuste huid een licht haargebleekte look
blik ik gretig op de terugreis nog eenmaal terug over mijn schouders.

 

Kijk ik met een schuin oog naar de tekst op mijn t-shirt...
Take me somewhere and never look back...
Denk, weet en voel ik, dat soms, heel soms terugkijken geen verspild tijdverdrijf is.
Zelfs zwart wit kijken enorm kleurrijk kan zijn, gezien vanuit het juiste oogpunt.
Zoals ik denk weet en voel dat je meekijkt over mijn schouder naar deze, mij altijd
in het oog springende magische en mytisch warm omringende schoonheid.
Nog net zo tijdloos mooi als toen die eerste keer tijdens onze reis samen in 1970.

Zoals ik je nu uit de grond van mijn hart bedank, waarin je deze keer met mij bent meegereisd.
Dat je me ooit met je wijze diepzinnige blik maar ook jeugdige kijk al op jonge leeftijd er druppelsgewijs van hebt weten te doordringen, dieper te kijken, wat me langzaam een innerlijk inzicht verschafte, dat verder kijken, me toonde, dat uiterlijk vertoon uituindelijk zijn ware diepte zal laten zien als je verder en dieper leert kijken.

Dat schoonheid niet gebonden is aan jaren.
Je blijft omringen zolang je het kind in jezelf blijft zien.
Als je simpelweg leert inzien dat eenvoud juist bijzonder oogt.
Je geest bokkensprongen blijft maken terwijl je lachrimpels rollen.

Dit terwijl tijd drijft... me weer terug drijft
denk weet en voel ik er is nog meer... zoveel meer!

Bedankt ik jullie, dat ik met mijn gedreven enthousiasme
mijn geschreven druppels... zowel zweet én regendruppels
als tranen van geluk én verdriet met jullie heb mogen delen!

Echoot tussen de bergen nog eenmaal het stille geruis,
de klanken van het stille ritme van mijn bundel, mijn hart.

Sound of silence…

Het meer zingt
zwijgend mijn lied
van duizend gedachten

Is het strand
even niet bij machte
deze golven te weerstaan

Meeuwen vliegen op
verdwijnen aan de horizon
als wilde herinneringen rollen

Bedwelmend zoet
als door sirenen bevangen
bespeelt je landtong mijn muziek

Spreekt mijn hart
taal ik niet naar woorden
alleen ogen die dankbaar gebaren

Vloeien duizend gedachten
samen in het lied van het zwijgend meer
meedeinend op het stille ritme van mijn hart

©WW Orta San Giulio

Tot ziens, als ik met beide voeten weer veilig op eigen bodem ben beland...
Word ik hier zoals altijd omringt door zwoele warmte, het zachte licht...
Geraakt door de stille onderstroom van het magisch zingende water...
Laat ik me voor de laatste ‘maal’ ontvoeren, meevoeren en voeren
want ook bij deze vrouw gaat de liefde door de maag... A presto!!!

Ach, mijn hoofd nog vol van stromende gedachten
laat ze daar nog maar eventjes bezinken, even drijven
mijn druppels, ze zouden nu echt kant noch wal raken
hoop ze over een tijdje weer te mogen, kunnen schrijven

Krijgt het beeld wat mijn woord in stand houdt haar eigen beeldvorming.

13. mei, 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

Als je aan haar of haar woorden denkt,

vergeet dan niet waarom ze zo graag schenkt.

 

Do you remember

 

Als je aan haar denkt

Denk dan niet alleen

Aan stil geschreven

Of zacht uitgesproken woorden

Maar ook aan woorden die verborgen liggen

Te lezen in haar sprekende ogen

Denk aan haar zoals ze werkelijk is

Geworden is door haar werkelijkheid

Denk dan ook aan haar zwijgen

In tijden dat ze even niet meer wist wat liefde was

Nadat dit zo was afgenomen

Door haar harde beleefde werkelijkheid

En alleen nog in fantasie liefde beleefde

Durfde te beleven en uiteindelijk deelde met liefde

Weer durfde te gaan leven, om dit te beleven

Uit liefde voor het werkelijke liefhebben

Want leven zonder liefde is geen leven

Dus herinner je haar twijfels, haar onzekerheid

Die ze haar lichamelijke lafheid voor zich liet denken

Haar liet voelen wat ze dacht te voelen

Terwijl haar ziel eenzaam lag te wachten

Herinner ook haar geloof in zichzelf

Haar kracht die haar geloof sterker heeft gemaakt

In de levensovertuigingen waar ze voor staat

Vergeet dan nooit de vurigheid van uitgespuwde woorden

Waardoor ze nu haar stem weer durft te laten gelden

Zich niet meer blindelings laat overtuigen

Misschien ooit bang om zogenaamde liefde door de vingers te laten glippen

Omdat angsten soms groter waren dan haar lef

Maar haar lef nog altijd groter dan haar eenzaamheid

Eergevoel voor gevoel een liefdevol bezit blijft

Denk aan haar wanneer je wil

Nu ze gedachten bevrijd van deze bezitterige band

Zodat ze zeker weet dat haar hart ongeketent verder leeft

Zij ongekend verder kan gaan genieten van een liefdevol leven

Dan herinnert ze zich vast haar liefde voor de liefde

Laat ze datgene wat haar gedachten bindt los

En wil ze het liefst vergeten...

 

 

 

 

©WWwords

Foto gemaakt  in Arezzo augustus 2013... een half jaar nadat

waarin niet te zien is dat het leven haar zo heeft weten te krenken

maar zij passie in haar ogen ziet als vurig levensteken en aandenken

 

 

 

9. mei, 2015

Can't you see me here mama
mama mama mama please
can't you feel my heart
can't you feel my heart
can't you feel my heart oh
now listen to me mama
mama mama
you're taking away my last chance
don't take it away
can't you feel my heart?

 

‘’ Mama...

 

Moederdag steevast de zondag na mijn verjaardag.

En ik denk aan jou, droom van jou.

Langzaam vormt er zich in mijn geest een beeld van een gezicht.

Mama... mama... mama...alsjeblieft.

Net jarig geweest.

Maar waar was jij om dit samen met mij te vieren?

Wat is het lang geleden dat ik je voor het laatst zag. Zag?

Kán me er hier niet eens meer een beeld van vormen.

Toch dacht ik op de vooravond van mijn geboortedag,

mijn verjaardag alleen maar weer aan jou.

Want zou zonder jou niet eens hebben bestaan.

Heb net als velen een moeder gehad.

Heb net als zovelen geen mama gehad.

Ik mis je nog steeds, en zal dit denk ik altijd doen vooral op mijn geboortedag.

Want wat is mijn geboortedag zonder jouw liefdevolle felicitatie.

Al ben je in al die jaren wel degene die me het meest kostbare heeft geschonken.

Mijn leven.

Heb me altijd voorgehouden, misschien mezelf voor de gek gehouden,

al heb je niet van me gehouden, je hebt me gehouden, al heb je me niet gehouden.

Want eenmaal van me verlost was echt naar je zoeken een verloren zaak.

Schrijf niet vaak over je, eigenlijk nooit en publique.

Omdat ik je nooit echt heb afgeschreven.

Want als je me niet het leven had geschonken,

had ik dit ook nooit zelf kunnen schenken, al kreeg ik dat niet cadeau.

Zijn zij mijn meest onbetaalbare en ja,

ook meest onverwachte daardoor meest verrassende cadeautjes van mijn leven.

Zijn de tijden anders, en is ieder kind anders net als vroeger.

En vraagt een kind net als altijd: hou je van mij net zoveel?

En denk aan de woorden die iemand ooit tegen me zei: goh, ze lijken totaal niet op elkaar!

Nee! Gelukkig niet.

Ik hou van mijn kinderen zoals ze zijn, ik hou van ieder kind evenveel.

Anders? Omdat ze alledrie zo anders zijn, op een andere manier maar evenveel.

Heb ze het leven gegeven, zou mijn leven voor ze geven.

 

Ja, moeder ook ik ben ouder geworden én ouder.

Dat voel en zie ik met trots in de spiegel.

Ja, ik mocht ouder worden als mama.

Blijft mijn geest jong is het bewezen dat mijn hart pijnlijk te klein is,

maar daardoor net als een kinderhand snel gevuld en in illusies blijft geloven.

Ik de leegte in mijn hart mee vul, blijf lachen, jij vervaagd al reik ik beide handen...

 

©WW

 

 

25. apr, 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn papa op zijn Vespa!


En als door een Vespa ...wesp gestoken!

Kreeg ik dit cadeau vandaag als verrassing onder ogen

Weet mijn engel me met de snelheid van deze angel te raken

 

 

Onbegrensd is de snelheid der tijd... Seneca

 

Ergens schijnt er ook een foto rond te zwerven van mij achterop zijn oude solex,

maar dit is vast zijn verjaardags verrassing voor mij.
Wat maakt dit beeld me in deze fase van mijn leven onmetelijk blij.

Of het zo moest zijn drijft er ineens zoveel boven water bij mijn afronding van Tijd drijft.

Ik weet al bij welk gedicht van hem... ik deze foto van hem ga plaatsen.

Natuurlijk ben ik net zo gek als hij op reizen, koken  boeken, en woorden...
Natuurlijk heb ik meer karaktertrekken van hem, hoe kon ik nu schrijven van niet?

Papa ik lijk steeds meer op jou!

 

Ze schrijft graag liefdevol haar woorden maar...

Ze zou geen vrouw zijn of er volgt een ... maar

Ze is echt niet zo’n doetje zoals sommige dachten?!

Wat iemand ooit aan me vroeg: ben je net zo soft als de woorden die je schrijft.

Ik zal jullie mijn antwoord maar besparen.

Soms vliegt niet alleen haar pen behoorlijk uit de bocht!

 

Komt ze weer bij zinnen al brengt ze met deze zinnen

wel een behoorlijke deuk in haar zogenaamde softe image.

Want haar eigen motor loopt ook zeker warm voor motoren.

Kan ze spinnen als een poes, maar bij tijd en wijle ronken als de tijger los is in haar tank.

Rijbewijs binnen no time in the pocket en zo blij met haar

eerste hoog op de poten  citroën oldtimer <3

Na heel veel plezier te hebben gehad van mijn rode puch maxi

bij elkaar gesprokkeld met mijn zuur verdiende centjes van mijn zaterdagbaantje bij de Hema.

Wat een eeuwigheid zou hebben gekost, als op een middag mijn vader niet met een

zelfvoldane glimlach zei: het is tijd dat je die roestbak (lees fiets) van je eens een poetsbeurt geeft.

Ik mopperend naar de schuur liep, want tegenstribbelen had geen zin,

en daar stond de bordeaux rode beauty me tegemoet te glimmen.

Ik draaide me om en ik weet niet meer wie er van ons drie nu het hardst stond te glimmen!

Hij had bedacht dat als ik op de helft zou zitten, hij de rest zou bijlappen.

Levenslessen in spaarzaamheid en kostbare momenten die je nooit vergeet!

 

Waar ik pas echt mijn 'kop'  in de wind leerde gooien?

Was bij de motorrijlessen in de tropen in het regenzeizoen.

Dat leert je gruwelijk rijden op twee wielen,

en met beide benen op de grond landen. Letterlijk!

Lessen en examen samen voor 300 antil maar met de duvel op mijn h(w)ielen.

Oude auto’s lekken daar olie en regen maakt het net zo glad als een ijzeldag in Nederland.

Hij heeft ook en dat deed hij niet snel gevraagd of ik die lessen niet even op de lange baan kon schuiven.

Ondanks de relaxte rij stijl waar over het gehele eiland  bijna alleen maar 50 gereden mocht worden toch veel ongelukken, en ook ik kwam niet onder een totall los uit.

Mijn oude opeltje ingeruild voor zo’n grote amerikaan, en dan tuffen en puffen met een marlboro op de lippen, lachen... behalve bij het tanken, dat kreng slurpte meer dan ik pffff

Deels had ik btw al stiekem leren motor rijden op de 250cc van mijn eerste vriendje, achteraf gezien levensgevaarlijk, één van de weinige keren dat mijn vader mij op de hielen zat.

Nou heb ik een reputatie dat mijn stelten snel zijn, maar geen benen die sneller waren dan die van mijn vader.

 

Allebei  sportfanaten, mijn eerste snelheid echte PK’s bereikte ik op de blote ongezadelde heen en weer schuivende schouders van Mocca, mijn vierbenige liefde in de manege  aan de Schelmseweg.

Daartussen ligt een hele sportgeschiedenis, maar waar we samen verzot op waren was de GP.

Ieder jaar togen we opgetogen naar Zandvoort toen daar de F1 nog gereden werd. De rustige man leek wel op Dr. Jekyll and Mr. Hyde, geen cruise control had hem in het gereel kunnen houden of mij...  en op de weg weer de kalmte zelf, hij wel...

Een oude slipcursus heeft me twee jaar geleden  vlak voor de vakantie nog gered van een wegvliegende band van een vrachtauto, de sporen zijn nu nog op de weg zichtbaar.

Ik was behoorlijk van slag, maar ook onder de indruk van de woorden van de bestuurder van de auto achter me... achter me!

Dus of ik reed weer eens te hard, ben nogal een flitsend voorbeeld.

Hij in het bezit van een niet te misselijke audi zei : als u niet zo adequaat (bah bah auditaal) had gehandelt waren we hier niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen... of hij ietsie te zacht?

Ik achteraf moest huilen omdat ik voor het eerst was vergeten dat het die dag mijn vaders verjaardag zou zijn geweest, hij was niet vergeten...  vergeten mij weer in de goede positie te manoeuvreren.

Mijn tenen krullen graag, ja ook om het gaspedaal, zodra ik mijn schoenen aan de kant gooi al ben ik daar bijna net zo gek op, gaan mijn voeten hun eigen leven leiden zodra mijn handen het stuur raken. Ooit zo'n smoes gehoord?

Krult er een glimlach rond mijn lippen die met dezelfde snelheid hangt zodra er weer  een flitsend bewijs van mijn voorbeeldig rijgedrag in de brievenbus hangt.

Ach, ooit zijn we samen naar Hockenheim, Monaco en Monza geweest, een toetje echt smullen. Ik weet wat nog niet betekent dat ik daar een voorbeeld aan moet nemen.

Zelfs op zijn sterfbed hebben we samen in serene stilte naar een grandprix gekeken.

Een van zijn laatste heldere dagen en zo enorm op zijn qui vive, ik zag hem gewoonweg ouderwets meeschakelen.

Max verstappen wat zou hij daar van smullen, ach wat,  hij smult er gewoon van!

Krijg ik zo langzamerhand ook grip op de grond onder mijn voeten

en controle over mijn eigenaardige eigenschappen... langzamerhand

Ground Control to Major Tom
Take your protein pills and put your helmet on

Ground Control to Major Tom
Commencing countdown, engines on

and counting...  tot tien Wil! als je nonchalant in de auto stapt...

en krult er een glimlach bij het zien van deze foto om mijn lippen...

weet ik hoe hij zou kijken als ik mijn schoenen op de achterbank gooi...

door de bocht zal scheuren alsof de duvel me weer eens op de hielen zit...

 

Onbegrensd is de snelheid der tijd en drijft tijd ons hoe dan ook weer bij elkaar!

En ondanks dat mijn liefde voor snelheid xxl is gaat mijn voorkeur uit naar small.

 

 

Zeg ik tot... snel en wens jullie een fijne meivakantie van mij!