29. sep, 2015

Burning Heart...

Burning Heart...

 

Ik geef het toe...

Ben vandaag niet uit bed te branden!

En terwijl ik dit schrijf is het alsof er zich langzaam een beeld vormt.

 

Een beeld van, waarom ik altijd met een bepaalde drang  schrijf met beeld.

Verdrietig denk aan de laatste post op facebook.

Waardoor er meteen een siddering door me mee heenschiet, aangewakkerd door een soort van onderliggend smeulend vuur. Verlangend om eindelijk te kunnen losbreken, losbranden.

 

Waarom heb ik daar nooit eerder aan gedacht?

Al die beelden die me zo op het netvlies staan gebrand, maar hoe je er ook tegen vecht.

Door de tand des tijds ook daar vervagen, of door het onwillekeurig te blokkeren?

Beelden van al die jaren van mij van daar, van hem van haar... verbrand.

Nee, niet door mij, maar door een brand.

 

Ik mis ze nu zo erg...

 

Het bankje vooraan bij de camping waar ik altijd als een idioot aan voorbij rende.

Haar voor het eerst op zag zitten met een glimlach die ik veel later pas zou begrijpen.

Tegen hem opbotste, hem (sorry) mopperend klootzak noemde, wat hij helaas schaterlachend verstond en maar meteen voor me vertaalde, tja, een onuitwisbare eerste indruk laten we maar zeggen.

De kleine baai, de lange latten, luchtbedzwemwedstrijden naar dé overkant, gitaarles bij kampvuur, eerste stiekeme motorles, beelden met lachende mensen zo breed...weggevaagd.

Maar als ik graaf in mijn gedachten, vooral na mijn laatste wandeling, voel ik haar speelse tik op mijn wang, zijn eerste poging na smoke on the water om zijn hartstocht met een zoen te blussen, zijn laatste poging om... en ach... enz enz enz hartenkreetjes die ik even vurig moest spuien...

Beelden, hoezeer ik ze ook mis om doorheen te bladeren, mijn geest blijft naar ik hoop nog even jong.

Hoe zeer het gemis en het verdriet ook nog even zal zijn om haar bij het volgende bezoek niet echt meer te kunnen zien, haar speelse tik te moeten missen, het echte thuiskom gevoel te moeten gaan missen, hoe oud ze ook heeft mogen worden... het gemis is te jong, doet nog zeer.

Is haar geest tot het einde toe jong gebleven en dat zal me tot het einde toe bij blijven in mijn beeldvorming...

 

Terwijl ik rustig doorwandel in deze kreukels van mijn geest.

Druppels vloeien uit mijn hart waar ze even spetteren op mijn wang.

 

Ben ik vandaag echt niet vooruit te branden.

Ben ik al dat verdriet en gemis van deze maand een beetje moe.

Ja, ik geef het toe...