13. jul, 2015

Gedreven door Tijd drijft laat ik me door tijd even drijven

 

Ik schreef...
Via Il Canto Del Maggio ( het lied van mei)
Drijft tijd me even terug naar The Sound Of Silence
Nog eenmaal wat dit doet met... het lied in mij √v^√v^√

Zit het er weer bijna op... papa.
En met een zacht zongekuste huid een licht haargebleekte look
blik ik gretig op de terugreis nog eenmaal terug over mijn schouders.

 

Kijk ik met een schuin oog naar de tekst op mijn t-shirt...
Take me somewhere and never look back...
Denk, weet en voel ik, dat soms, heel soms terugkijken geen verspild tijdverdrijf is.
Zelfs zwart wit kijken enorm kleurrijk kan zijn, gezien vanuit het juiste oogpunt.
Zoals ik denk weet en voel dat je meekijkt over mijn schouder naar deze, mij altijd
in het oog springende magische en mytisch warm omringende schoonheid.
Nog net zo tijdloos mooi als toen die eerste keer tijdens onze reis samen in 1970.

Zoals ik je nu uit de grond van mijn hart bedank, waarin je deze keer met mij bent meegereisd.
Dat je me ooit met je wijze diepzinnige blik maar ook jeugdige kijk al op jonge leeftijd er druppelsgewijs van hebt weten te doordringen, dieper te kijken, wat me langzaam een innerlijk inzicht verschafte, dat verder kijken, me toonde, dat uiterlijk vertoon uituindelijk zijn ware diepte zal laten zien als je verder en dieper leert kijken.

Dat schoonheid niet gebonden is aan jaren.
Je blijft omringen zolang je het kind in jezelf blijft zien.
Als je simpelweg leert inzien dat eenvoud juist bijzonder oogt.
Je geest bokkensprongen blijft maken terwijl je lachrimpels rollen.

Dit terwijl tijd drijft... me weer terug drijft
denk weet en voel ik er is nog meer... zoveel meer!

Bedankt ik jullie, dat ik met mijn gedreven enthousiasme
mijn geschreven druppels... zowel zweet én regendruppels
als tranen van geluk én verdriet met jullie heb mogen delen!

Echoot tussen de bergen nog eenmaal het stille geruis,
de klanken van het stille ritme van mijn bundel, mijn hart.

Sound of silence…

Het meer zingt
zwijgend mijn lied
van duizend gedachten

Is het strand
even niet bij machte
deze golven te weerstaan

Meeuwen vliegen op
verdwijnen aan de horizon
als wilde herinneringen rollen

Bedwelmend zoet
als door sirenen bevangen
bespeelt je landtong mijn muziek

Spreekt mijn hart
taal ik niet naar woorden
alleen ogen die dankbaar gebaren

Vloeien duizend gedachten
samen in het lied van het zwijgend meer
meedeinend op het stille ritme van mijn hart

©WW Orta San Giulio

Tot ziens, als ik met beide voeten weer veilig op eigen bodem ben beland...
Word ik hier zoals altijd omringt door zwoele warmte, het zachte licht...
Geraakt door de stille onderstroom van het magisch zingende water...
Laat ik me voor de laatste ‘maal’ ontvoeren, meevoeren en voeren
want ook bij deze vrouw gaat de liefde door de maag... A presto!!!

Ach, mijn hoofd nog vol van stromende gedachten
laat ze daar nog maar eventjes bezinken, even drijven
mijn druppels, ze zouden nu echt kant noch wal raken
hoop ze over een tijdje weer te mogen, kunnen schrijven

Krijgt het beeld wat mijn woord in stand houdt haar eigen beeldvorming.