9. mei, 2015

Van geboortedag naar verjaardag naar moederdag

Can't you see me here mama
mama mama mama please
can't you feel my heart
can't you feel my heart
can't you feel my heart oh
now listen to me mama
mama mama
you're taking away my last chance
don't take it away
can't you feel my heart?

 

‘’ Mama...

 

Moederdag steevast de zondag na mijn verjaardag.

En ik denk aan jou, droom van jou.

Langzaam vormt er zich in mijn geest een beeld van een gezicht.

Mama... mama... mama...alsjeblieft.

Net jarig geweest.

Maar waar was jij om dit samen met mij te vieren?

Wat is het lang geleden dat ik je voor het laatst zag. Zag?

Kán me er hier niet eens meer een beeld van vormen.

Toch dacht ik op de vooravond van mijn geboortedag,

mijn verjaardag alleen maar weer aan jou.

Want zou zonder jou niet eens hebben bestaan.

Heb net als velen een moeder gehad.

Heb net als zovelen geen mama gehad.

Ik mis je nog steeds, en zal dit denk ik altijd doen vooral op mijn geboortedag.

Want wat is mijn geboortedag zonder jouw liefdevolle felicitatie.

Al ben je in al die jaren wel degene die me het meest kostbare heeft geschonken.

Mijn leven.

Heb me altijd voorgehouden, misschien mezelf voor de gek gehouden,

al heb je niet van me gehouden, je hebt me gehouden, al heb je me niet gehouden.

Want eenmaal van me verlost was echt naar je zoeken een verloren zaak.

Schrijf niet vaak over je, eigenlijk nooit en publique.

Omdat ik je nooit echt heb afgeschreven.

Want als je me niet het leven had geschonken,

had ik dit ook nooit zelf kunnen schenken, al kreeg ik dat niet cadeau.

Zijn zij mijn meest onbetaalbare en ja,

ook meest onverwachte daardoor meest verrassende cadeautjes van mijn leven.

Zijn de tijden anders, en is ieder kind anders net als vroeger.

En vraagt een kind net als altijd: hou je van mij net zoveel?

En denk aan de woorden die iemand ooit tegen me zei: goh, ze lijken totaal niet op elkaar!

Nee! Gelukkig niet.

Ik hou van mijn kinderen zoals ze zijn, ik hou van ieder kind evenveel.

Anders? Omdat ze alledrie zo anders zijn, op een andere manier maar evenveel.

Heb ze het leven gegeven, zou mijn leven voor ze geven.

 

Ja, moeder ook ik ben ouder geworden én ouder.

Dat voel en zie ik met trots in de spiegel.

Ja, ik mocht ouder worden als mama.

Blijft mijn geest jong is het bewezen dat mijn hart pijnlijk te klein is,

maar daardoor net als een kinderhand snel gevuld en in illusies blijft geloven.

Ik de leegte in mijn hart mee vul, blijf lachen, jij vervaagd al reik ik beide handen...

 

©WW