15. apr, 2015

Po-eet-isch Déjà vu

Bijna... ja, bijna mag ik weer, en ik kook van verlangen!
Nu sta ik altijd, meestal (want ook ik doe soms een moord voor een fricandel speciaal)
met plezier in de keuken.
Ingegoten met de paplepel door mijn vader.
Ja, hij gaf me meer mee dan alleen de liefde voor het woord.
Zoveel meer. Maar als hij ergens van kon genieten dan was het van zijn maaltijd.
Na een lange, echt lange werkdag in de slagerij was dat waar hij intens van kon genieten.


Zijn er weinig dingen die ik echt als karaktertrek van hem heb mogen erven.
Maar één ding wel, we zijn allebei trage stille genieters als het om een goede maaltijd ging... gaat...
Mijn vader was een pure genieter in veel, maar ook in de bereiding, voorbereiding van.
Had een bloedhekel aan sauzen uit pakjes en daar ligt denk ik mijn grondslag van mijn liefde voor koken. Nog steeds als ik een saus maak, wat voor een dan ook, geniet ik van de volle smaak en de bereiding.
Wat goed van pas kwam, nadat ik onverwachts een tweede kindje had mogen krijgen wat zo enorm allergisch was dat zelfs het consultatiebureau en de diëtiste met de handen in het haar zaten.

Ben toen als een idioot gaan experimenteren. En ik zou werkelijk niet meer weten wat voor combinaties ik hem voorgeschoteld heb, maar het werkte, en heel langzamerhand kreeg ik een gezond ventje. Zoveel jaar geleden me al bewust werd van wat er allemaal aan troep te krijg was, en gebruikt werd.
Door hem liep ik met een hele waslijst aan codes aan de buggy, en weinig begrip kreeg voor een redelijk onbekend iets zoveel jaar geleden. De reden te meer om zelf brood, friet, groente en fruit/appelmoes, soepen, later o.a. mijn tiramitoet, eigen kebabs en pastasauzen met natuurlijk een (eigen vlees) twist, die als ik het goed heb nog steeds bij alledrie goed naar binnen gaat, te maken als ze thuis zijn.

Hij is nu opgegroeid tot een vent die met kop en schouders boven me uitsteekt, en ik ben toch echt niet één van de kleinste, graag mag koken, vraagt om recepten of ze aan mij doorgeeft op zijn ludieke wijze.

En of deze simpele passie zo uit mijn ogen straalde of mijn hele lijf voor me sprak. Maar ineens zat ik met mijn benen onder hun tafel tijdens de lunch. Een gekrakeel van jewelste, behalve de kok zelf aan het hoofd van de tafel. Moe van zijn voorbereidingen voor de avond genoot hij zijn maaltijd.
Hij leek zo op mijn vader, maar ineens ving hij een bepaald woord op, wat de aanleiding zou gaan worden voor mijn avontuur een jaar later.
Een jaar wat voorbij vloog en ik me thuis vaak bedacht wat heb ik mezelf op de hals gehaald?
Want ineens stond ik in een vreemde keuken een maaltijd te bereiden voor zijn gezin, dacht ik.
Want als ik op de foto nog dat lachende gezicht van hem zie, ik al roerende in weet ik veel hoeveel pannen, terwijl hij zei: is het wel genoeg??? En weer met een lading aankwam. De mooiste verste ingrediënten uit zijn eigen orto, geplukt met zijn trouwe viervoeter op zijn hielen.
Nou, mijn hielen had ik bijna willen lichten, bij die grote vreemde stoof met zijn enorme gaspitten, maar zo stierig en vurig als ik ben, hield ik vol. Het is maar goed dat ik van tevoren niet wist voor wie ik stond te koken, want ik had nog geen boon kunnen doppen.
Toen ik in de avond terugkwam voor het afronden van mijn gerechten was het verdomde druk rond de keuken, die normaal gesproken op de maandag dicht zit. Allemaal van die grijnzende koppen.
Mooi gekleed, maar ja dat zijn ze altijd in de avonduren als ze gaan eten... ALS ZE GAAN ETEN!
De keuken zit dicht? Maar nee, niets was minder waar, waarom had ik anders van die grote porties moeten maken?
Ik had mogen koken voor zijn kleinzoon die die dag 14 was geworden, en gelukkig al een paar keer had gezegd: Wilma Wilma!!! En dan keek ik op terwijl hij al lachend uit mijn pannen zat te snoepen en wegrende, hij had het dus al goedgekeurd.

Toen nam ik echt even de benen, en ging op een stoepje samen met twee kittens zitten mauwen. Om te zien dat het buffet zich langzaam vulde met mijn eten... mijn Indische rijsttafel.
Het is maar goed dat ik proef tijdens het koken, want in slow motion schoof ik aan, wist ik dat het moest smaken zoals het behoorde, maar kreeg ik geen hap door mijn...
Twee dagen in de keuken staan had zijn vruchten afgeworpen want het ging erin als koek.
Een gezelligheid zoals vanouds, eten met af en toe een vraag tussendoor aan mij wat iets precies was, en dan weer goedlachs smullend dooreten en praten... Ik zat op mijn manier te genieten, stil.
Ook de chefkok zat als vanouds rustig in een hoekje te eten en zei weinig maar schepte een paar keer op en alleen zijn blik was voor mij meer en meer dan vervullend. De andere wat jongere mannen floten en klapten waardoor ik werkelijk het liefst weer richting rode kittens was gevlucht, ze hadden mooi als schutkleur gediend voor mijn rode wangen.
Maar ik moet eerlijkheidshalve toegeven, al heb ik die nacht daarna geen oog dichtgedaan.
Heb me in tijden niet zo gewaardeerd gevoeld, en dit jaar mag ik terug.
Terug deze keuken in.

Of ik ervaring heb? Nee.
Al heb ik wel altijd een chef aan mijn zijde van gene zijde, mijn vader...
Maar zeg ik spinnend uit ervaring dat passie je grensverleggend ver kan brengen.