24. mrt, 2015

Let's cook... again!!!

Samen met mijn alter ego ( die ik dus eigenlijk passend maar liefkozend innerlijke godin noem), waarvan ik dacht dat die me redelijk op het goede pad hield, deze week alles verzameld en in orde gemaakt voor de bundel die ik mee op reis wil nemen.

Ik lichtelijk in paniek raak en in mezelf mijmer waar ga ik dan nu over schrijven, grasduinend door mijn vele foto’s.
Tegen eentje van vorig jaar aanloop, nét terug van mijn vakantie in Toscane waar ik in de keuken van Il Canto heb mogen staan, en ben zo te zien nog helemaal van de kook... maar het brengt me ook meteen op een dwaalspoor, omdat ik eerdaags die richting weer opga waar ze hun keuken geheimen weer met me delen, na eerst te zijn aangemeerd waar tijd me altijd heen drijft...

Waarschijnlijk kijk ik Eva (korte versie) net zo uiig aan als hier op de foto, want ze rolt als Whoopie bijna uit me.
Ik daarop nog steeds van het padje af zeg: duhhh ik weet heus wel hoe duf ik hier kijk, maar kweet echt even niet meer waarover ik ga schrijven? En ineens dringt het tot me door, ik heb dan misschien wel enkele roodgloeiende wijn gedichten.
Maar heb maar één vurig eet gedicht! Mijn ikke ligt nu dus echt op de grond te hikken.
Ik ondertussen al lang op de hoogte van mijn kinderen dat ik kampioen bekkentrekken ben ...
Er plots met horten en stoten uitkomt: kijk, ja ja kijk wat een kop, maar nee... naar... de... kleuren van je keuken...hik!
Uh ja? zeg ik: nog steeds blond, al verf ik de basis pikzwart de basis verander je niet.

Er volgt een lange adempauze, geen onaangename maar ze kan gewoonweg geen zinnig woord meer uitbrengen, ik vast nog steeds kijk of ik de piepers voor het eerst heb laten aanbranden, waardoor zij (lees ik) deze keer de slappe lach krijg.
Totdat ze ineens uitkraamt want ze is, tja vreemd genoeg niet op haar mondje gevallen, als jij daarboven in je sudderpannetje klaar bent met stoven. En de kleuren van je zwart witte keuken eens gaat mengen krijg je niet alleen een prachtige grijze tint met dat vleugje rood waarmee je het zo heerlijk hebt opgefleurd, kun je misschien de titel die je al zolang onder je dakpan hebt zitten, laten rijzen... en kunnen wij eindelijk eens smullen van je spicy 180 graden rood ipv die flauwe 50 tinten.

En hik daar gaat ze weer, mij roerend achterlaten in mijn gedachte hoe krijg ik dat daarboven in nou fijn geprakt?
Hmmm, 180 graden rood het komt weer boven borrelen, en het prakkidenken begint en zoals altijd is een goede mise en place heel belangrijk... voordat het de pan uitrijst.

Maar nou eerst eens kijken hoe ik mijn beloofde gedicht ‘’ Let’s talk about love... zinvol ter sprake kan brengen.
Want over beide liefdevol praten is nog altijd geen smaakvol voorschotelen!