28. jan, 2015

In alle openheid...

The true story behind her rhytm…

Zo vlak voor mijn optreden, mijn naar buiten treden...

Mijn hart voor het eerst in  het openbaar uit handen geef...

Zal openen, laat spreken en met een gerust hart weer kan sluiten...

Het heel simpel begon op jonge leeftijd, en in zekere zin nog steeds simpel is.

Ik simpelweg hou van passievolle muziek, hun klinkende verhaal.

Hun bezielende taal waar heel vaak geen enkel woord aan te pas komt.

En ondanks dat het niet af te lezen is in mijn gedichten, aan mijn woorden... aan mij

Gaat het juist om deze muziek zonder woorden waar ik heel graag naar luister.

 

 

Is er bijna niets wat ik doe zonder naar muziek te luisteren.

En als er geen muziek aanstaat, luister en ja, lees ik de muziek om me heen.

Onze mooiste herinneringen zo de grootste hits worden van onze eigen geschiedenis,

die we in onze gedachten geluidloos kunnen afspelen waar en wanneer we maar willen.

 

Zo zit er voor mij zoveel meer muziek in het leven zonder dat er muziek inzit... zoals o.a

 

 

Iedere porie in je lijf die onhoorbaar de naam zingt, uitschreeuwt van degene die je zo heeft bespeeld, dat zijn lijflied alleen voor jou hoorbaar zal blijven, als muziek in je oren zal blijven klinken.

 

De enkele seconden van adembenemende stiltes voordat mijn kinderen hun eerste levenstekens gaven, waarin je zonder woorden maar met de eerste blik van verstandhouding, in een ogenblik nog aan elkaar verbonden laat voelen dat je kan luisteren naar elkaars mooiste muziek. Daardoor geknipt voor elkaar voor het leven zonder aan elkaar vast te zitten.

 

Mijn kater die me iedere ochtend wakker komt maken op een manier alsof hij me maanden niet heeft gezien, zijn gespin, onvoorwaardelijk heb ik het lief. Liefdesmuziek pur sang!

 

De huilende wind die de laatste tijd het hoogste woord voert door het slaapkamerraam, mij zo in de nacht voert en vervoert met stormachtige zinnen om zo mijn woorden te laten klinken als een wervelende melodie.

 

Al mijn gaspitten die te samen met de inhoud van de pannen een vurige strijd houden wie er het hardst kan sissen, tegenpruttelen... een kokende symphonie aan geluiden die bij voorbaat al zorgt voor een euforisch voldaan gevoel.

 

Mijn eigen glimlach die voorzichtig en behoedzaam diezelfde dag nog doorbreekt bij het opvangen van een zonnestraal op een regenachtige dag in de vorm van een knipoog van een total stranger. Ja, daar zingt mijn jumpy hart toch nog steeds stiekem van.

 

Wat helaas ook zorgt voor de nodige valse noten die ook in en bij het leven horen.

Mensen die al oordelen bij het lezen van deze ene zin.

Mij om de oren slaan met hun woorden: ja, zoals jij soms schrijft  vraag je er ook om, om ....

Ja, ook die ontstemde muziek komt mij ter ore.

Ik luister, lees probeer het nog mild te stemmen maar sloot me er schijnbaar stilletjes voor af.

Vertrouwen in mezelf ebde weg als in een lanzaam wegstervend slotakkoord.

Want waar ik voorheen nieuwsgierig was naar de mensheid,

hun woorden en taal als aanvulling in mijn leven zag... taalde ik er niet meer na.

Sloot me op, totaal van slag... mijn nek net zo klem gezet als de hals van mijn gitaar.

Te geraakt, te kwetsbaar, te bang om weer de verkeerde tegen het lijf te lopen.

 

Terwijl de mooiste muziek die er is, toch nog steeds in ons zelf zit.

Want zelfs in de stilte is er zoveel in het leven wat bijna niemand meer hoort.

Of beter gezegd, men zich misschien onbewust voor afsluit, niet voor durft te openen.

Ooit zei ik: muziek is mijn hartslag, mijn hartslag is als muziek.

Mijn ritme, mijn eigen ritme.

Maar ik wist, voelde , ook dat klopte niet meer, in de zin van, was altijd van slag.

Maar omdat niemand echt goed naar mijn inwendige muziek luisterde, dacht mijn hart dan kan ik er of er maar beter mee stoppen of haar nog eenmaal het concert van haar leven geven.

En laat nou net de juiste dit op tijd horen.

Zijn woorden in mijn vertaling: laat je hart door mij zo hard en snel mogelijk bespelen, anders is het uit met je beat.

Had ik een keus?  Zoals altijd heb je een keus, en vertrouwde hem wantrouwend mijn te kleine hart toe. Hij kreeg gelijk, en als mijn dirigent liet hij mijn muziek bijna weer in de maat lopen.

 

Heb dit als(muziek) teken aan de wand laten uittekenen op mijn lichaam.

Als ritmische hartlijn laten terugkomen op de cover van mijn bundel.

Want zonder mijn eigen kloppende bundel was de bundel Ritme van mijn hart nooit ontstaan.

Laatst heb ik deuren en vensters van de kamers van mijn hart opnieuw op een kier gezet, haar gelucht.. voorzichtig geopend.

En met het zicht in een hart wat open is, heb je ook weer meer zicht in jezelf.

Mezelf het best beschreven in mijn gedichten: Zo stil in mij en All of me.

En wist ik dat ik me niet alleen hier moest geven, openen als een boek in een boek, maar ook weer face to face in het echte leven.

Daar is waar het ware verhaal van mij ligt, mijn woorden, mijn akkoorden, mijn muziek, mijn ritme.

Nu op dit moment ben ik enorm dankbaar dat ze nog klopt, ondanks dat ze nog steeds vaak wat van slag is... bijna net zo onregelmatig is als de muziek die ze voor me beschrijft, gaat met dezelfde impuls van waanzinnig naar diepzinnig.

Maar ze zal van zich laten horen, en dat kan alleen als mijn hart zich samen met mij van haar beste kant laat zien en horen.

 

Zonder zich nog langer te verstoppen, uit de voeten te maken.

Juist goed uit de voeten te komen door mijn hart te laten spreken.

En al heb ik mijn stil geschreven woord nog nooit hardop uitgesproken.

Hoop ik dat degene die echt luisteren in stilte zullen genieten van mijn muziek.

 

©WW 28-1-2015