11. jan, 2015

Tijd drijft... en zoveel meer...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met een beetje trots en gematigde warme onderstroom laat ik mijn gedachten hier vandaag varen. Omdat dit voor mij zo speciale gedicht een plek krijgt in een bundel met, zoveel meer!

Er bij tijd en wijle woorden als in a heartbeat uit mij als met rood doordrenkte inkt vloeien,
druppels zoals deze geschreven tijdens een hotel overnachting in Varese op doorreis van de ene naar de andere plaats geslingerd tussen mijn heden en verleden, en diezelfde avond in de vakantie hier al eerder vrij liet stromen.

Wat me dreef om deze lijn in mijn tijd te beschrijven, weet alleen mijn inwendige klok.
Toen me dan ook gevraagd werd een gedicht in te zenden voor een verzamelwerk, twijfelde ik een tijdje, maar mijn oudste dochter aarzelde geen moment en zei:
Tijd drijft... heb ik altijd onbewust geweten dat deze tijd zou komen.
Waarschijnlijk heb ik vast beter, mooier en vloeiender werk, ik weet het niet.

Maar als door de bliksem getroffen kwam het idee bovendrijven, waarom mijn meer tussen zoveel meer?
Mijn woorden zouden er waarschijnlijk in verdrinken, kant nog wal raken.
Verzamel ze zelf, en kreeg de betekenis zoveel meer... zoveel meer betekenis.
Schreef ik spontaan Angélique Budding-Kersten aan die al eerder met me in zee was gegaan met haar uitgeverij aquaZZ
Haar antwoord bezorgde me opnieuw een warme golf van dankbaarheid.
Ook fotograaf Riccardo Criseo ter plaatse die ik overviel met mijn woordenwaterval spartelde niet tegen.
Deelt mijn enthousiaste beeldvorming door spontaan zijn prachtige beelden met me te delen.
Thanks Riccardo! For sharing your beautiful work with me. Here on facebook, on my website and now for my new book. You’re the first one who gets a copy!
Duikt dit tweetal deze keer met mij in het diepe, om mij en zoveel meer te gaan stroomlijnen.

Wat ik wel weet, tijd drijft me eerdaags opnieuw terug.
Terug naar deze plek, wat al een lange tijd een plaats heeft veroverd in mij.
Maar voor altijd vereeuwigd als mijn geschreven woord.
Tijdloos gebonden? Dat zegt mij zoveel meer. Mijn gebonden boekje.
Neem het mee, draag het bij me, draag het in me, draag het op, draag het voor.
Druppelsgewijs op mijn eigen wijs, voor het eerst een stukje... in het Italiaans.
(Vertaald door een, mag ik dit zeggen, ja, na zo’n tijd zeg ik lieve vriend hier.)
Daar aan mijn inmiddels familie, mijn vrienden, mijn geliefde... meer.

Maar nog meer, aan mijn vader.
Hij is degene die me hier dit jaar precies 45 jaar geleden voor het eerst mee naar toe nam.
Bijna als enige kon meedeinen op mijn toen...? woest ontembare golven van gevoel, door zijn kabbelende natuurlijke aard.
Hij is deze, mijn kleine bundel en zoveel meer waard.
Zal mijn gedicht aan hem Voyage Voyage van gisteren (zie hieronder post van 10-1-2015) de inleiding zijn.

Dit alles te samen en mede door de vertaling kan ik nu het verband leggen,
gedrukt in mijn hart voor het leven, maar voor eeuwig op papier tussen mij
Poetry on the lake, gebonden geschreven, verbonden gedreven door tijd.

Hier nog eenmaal de online en website versie van... Tijd drijft.
Deze zal ook tweetalig worden opgenomen.

Zonder schroom schrijft zij wat zij voelt en denkt,
terwijl deze zomeravond haar woorden en jou schenkt.
Voordat ze verder reist, naar een dierbare vriendin die wenkt!
Kon ze deze keer aanmeren, afscheid nemen zonder dat het krenkt...?

‘’Tijd drijft...

Als een donkere schaduw
hang je net als de eerste keer
weer naast me
zo ontastbaar en ruw
als een zwoele doch zacht
onweerstaanbare zomerwind
ben jij het die hier altijd wacht op mij
opnieuw gevonden bij het meer
als verankerd houd dit alles mij in zijn macht

tijdloos verlangen is
wat onze heimwee draagt
uit elkaar gerukt
doormidden heeft gekliefd
afgespiegeld als houterig tijdverdrijf
buiten zinnen, van binnen
steigerend knaagt
te jong bevonden, te grenzeloos verliefd
op die leeftijd had gevoel toch niets om het lijf

onvoltooid verleden tijd pijnen
worden vandaag eindelijk verdreven
ebben weg
als je hand vertelt
laat dit gevoel nooit verwateren
me toch opnieuw
overvloedig strelend bereikt
neemt een zee van tijd aan het meer, het kwelt
een golvend afscheid nu voorgoed

want daar waar we samen
als een orkaan
mochten ervaren
dat liefde vroeger of later
door niemand te stoppen tot ver over
onze grenzen heeft gereikt
ons heeft verrijkt
nu haar grens en hoogtepunt heeft bereikt
staat als een paal boven water

Drijft tijd... me verder weg, me weer verder onderweg...

©WW juni 2014

 

Een kleurrijk tijdloos verhaal met zwart wit foto’s van Riccardo