24. sep, 2014

Supermassive Black Hole...

Ben weer terug, terug van heel ver weg, heel ver en heel diep terug uit mezelf.

En ondanks dat ik een open boek ben, heb ik net als ieder ander bladzijde’s in mijn boek die ik er liever uit zou scheuren, maar aan de andere kant kunnen ze je verscheuren of een bepaalde zin aan je leven meegeven.

Net zoals je bepaalde mensen in je leven tegenkomt, die zin geven aan je leven of je verscheuren.

Vorig jaar schreef ik nadat ik amper was bijgekomen van de schrik een kleine post op mijn tijdlijn waarin stond: en dan loop je op een verkeerd moment op een verkeerd tijdstip de verkeerde tegen het lijf.

De ene na de andere reactie volgde die dag en toen was het gewoon klaar, maar niet voor mijn oudste dochter, die was woest dat ik geen stappen had ondernomen.

Maar had hem toch gevloerd, maar volhardend als ze is zei ze: als jij de politie niet belt doe ik dat wel hier vanuit Kopenhagen mam!!

En toen begon de hele poppenkast, drie man sterk in mijn huis, mijn gescheurde kleding in beslag, dna test van de krassen in mijn borst, achteraf bleek er een breuk in mijn sleutelbeen te zitten, en ja na mijn uitleg wisten ze wie het was... hij ging de cel in na mijn aangifte waar ze maar om zeurden.

Aan het eind van de week stonden twee agenten op mijn stoep en vroegen of ze even binnen mochten komen, nadat ze binnen waren vertelden ze me dat ze behoorlijk onder de indruk waren dat ik me zo goed had weten te verweren, mompelde ik: de volgende keer vermoord ik hem, zeiden ze iets wat ik nu nog hoor denderen... dan gaat u langer de cel in dan één nacht!

Hoezo één nacht? We hebben hem vrijgelaten aangezien we hem verder geen bedreiging meer achten voor de maatschappij en hij zich door drank niets meer kon herinneren!!!

Ik dacht even dat ik weer werd geramd:dit is werkelijk te bezopen voor woorden!

 

Ik sprong als door een bij gestoken op en zei: als mijn jongste dochter daar had gelopen had ze niets uit kunnen halen tegen deze vent die duidelijk de woorden uitsprak die me nachten lang wakker hebben gehouden... ik wil jou!!!!  En als hij op dat moment niet mijn lievelingsshirt aan flarden had gescheurd waardoor er letterlijk en figuurlijk iets in me knapte, weet ik niet of ik hem daadwerkelijk had kunnen vloeren!

En hij weet van niets, en jullie hebben me bijna gesmeekt om aangifte te doen??

Nu komen jullie me even stilzwijgend waarschuwen, hou je handen thuis anders ben ik de dader?

De mannen in blauw zwegen, en keken me begripvol aan, hun handen gebonden.

Daarna ben ik in een fulltime baan terecht gekomen die maar drie maanden zou duren, maar wat er uiteindelijk dertien werden, heel veel energie slurpte zodat toen dit vlak voor de vakantie stopte ik geen kans kreeg om teveel te denken.

Mijn kookvakantie was er een vakantie uit duizenden... en toen kwam en hoe ik ook probeerde om het te ontwijken, die mokerslag, waardoor ik naar beneden tuimelde dat verdomde zwarte gat in.

Hoe ik me ook verzette, dit kreeg ik niet met een fiks knietje genekt, iemand die dagelijks van haar stoel afrolde van de slappe lach, tot de orde geroepen moest worden als er weer een moeilijke hennepcase was afgerond en ff stoom moest afblazen bij collega’s.

Nee, geen opgerolde... joint.

Thuis zorgde dat alles op rolletjes bleef lopen, maar er moest geschreven worden, als een bezetene werden er gedichten en teksten geschreven midden in de nacht als verwerking.

Muziek hield me op de been, wakker, want slapen was uit den boze, ik zou het me maar eens herinneren! Ik moest spelen, geen scenario’s in mijn hoofd. Maar flarden muziek beelden en woorden werden mijn eigen verwerkte composities.

Want als ik mijn bed inrolde, hield iets me in de nacht in mijn macht, hoefde maar uit het raam te kijken wat grenst aan het park, ik moest het van me afschrijven, net zoals de maatschappij mij had afgeschreven, althans zo voelde dat toen...

En Weak as I am... ben ik ook net zo sterk om onder ogen te zien dat we onze maatschappij in sommige opzichten zelf zo gemaakt hebben, want als er op het moment van mijn aanvaring in het park, 10 meter verderop een man zijn hond aan het uitlaten is en stijf doorloopt omdat we het misschien wel in scene hadden gezet om hem te grazen te nemen, zijn we ver heen, of het is niet willen horen niet kunnen zien en bang zwijgen.

Bang ben ik niet meer, ik wandel er weer en zal zwijgen want als ik hem tegen het lijf mocht lopen ben bang dat hij ook niet veel te zeggen heeft, bang dat alles wat ik nu zeg tegen me gebruikt kan worden...

 

Gelukkig kan ik ook weer cynisch zijn, en als ik dit een titel zou moeten meegeven werd het, Supermassive Black Hole van Muse.

Tijd om naar me toe te schrijven zoals ik hier van iemand heb mogen leren!