29. nov, 2014

Mijn woorden in ballingschap

Mijn eerste gepubliceerde woorden in een poëzieblad!

Droomstof, om van te dromen toch!

Ooit in een nacht van koorts en maar wakker liggen, was dit het koortsachtige begin van ...








Mijn Woorden in Ballingschap.

 

Wederom, het is nacht, ik sluit mijn ogen en wacht,

maar weet... dit is tevergeefs.

Hoe kan ik nu slapen als ik voel

dat er zich ergens diep in mij een gevecht afspeelt.

Een gevecht achter een gesloten deur.

En hoe dichter ik bij die deur kom,

hoe banger ik ben om die te openen.

 

Of zal het een opluchting zijn,

al die woorden die zich blijven opstapelen,

schreeuwend om vrij gelaten te worden,

me misschien bewust wakker houden ?

 

Ergens diep in de kronkels van mijn gedachten

waar fantasie en werkelijkheid lijnrecht tegenover elkaar staan,

die weten dat ik, eigenlijk vastgeroest zit op deze inwendige plek,

waar ik niet wil zijn, de eeuwige strijd.

Ik sta op een punt om die te verliezen… of juist niet!

 

Tergend langzaam dwaal ik af,

toch nieuwsgierig en zet krakend de deur op een kier,

te laat bemerk ik dat de storm van woorden

niet meer te stoppen is,

een rauwe explosie van emoties.

 

Als ik mijn ogen weer durf te openen,

tintel ik van top tot teen en weet wat me te doen staat,

ze zijn even vrij, mijn woorden in ballingschap,

ze zullen mij ’s nachts niet meer uitbuiten.

 

Ik zal ze moeten weten te temmen,

bundelen, misschien zelfs laten inbinden,

voor eeuwig, opsluiten.

 

Tartend kijk ik die denkbeeldige vrijgevochten bende met woorden aan,

laat ze voor even in de waan, draai me op mijn zij,

uitdagend, maar ook uitgeput, en uiterst sloom

Om eindelijk weg te zakken in een woordeloze … droom.