17. nov, 2014

Mijn sterfelijkheid stond me levendig voor de geest...

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘My immortal...

leven

In mijn levendige wereld

Danst mijn geest misschien al zacht verlicht
Eeuwig vol van mistige mystieke verbeelding in het zicht
Vallen van werkelijkheid bezielende woorden tesamen in dit gedicht

Niet gebogen, niet voor eenzaamheid gezwicht

Met zacht strelende handen
Strijk ik vandaag dodelijke angsten ver weg
Even zijn waar ik wil zijn
Even daar
Zonder pijn

Met zacht bijna schrijnende zoenen
Kus ik al wat geknakt is weer heel
Even mijn innerlijke rust terug gevonden
Even volledige stilte in mij
Bij het samensmelten van mijn wonden

Met zacht bijna onhoorbare woorden
Fluistert mijn lichaam het onzichtbare toe
Even voel ik me onsterfelijk, ongekend
Even als twee lichamen één, maar al mijn tijd al samen
Alsof mijn lichaam de ander nooit heeft erkend

Met zacht smeulende vingers
Volg ik mijn eigen geestelijke spoor
Even door een mist van dankbaar gevoel wegdrijven
Even aan niks anders denken dan dit moment
En laat zo mijn sterfelijke gedachten... voor heel even zwijgen

 

even

 

©WW 17-11-2014


Evanescence  met

My Immortal

I'm so tired of being here suppressed by all my childish fears…

Ooit zou er een dag komen dat ik deze song één van mijn grootste favorieten

Mijn eigen diepzinnigheid mee zou kunnen geven