28. sep, 2014

Mijn eigen stille verslag...

 

Heb mijn ritme weer gevonden… terug gevonden…

Heb weer ritmische woorden gevonden bij de juiste akkoorden…

En na mijn ontboezeming komt deze stilte echt uit het ritme van mijn hart

 

"Zo stil in Mij...

 

even was ik als verstikt, was ineens zo stil

mijn muziek zweeg

en ineens drong het tot mij door

is muziek niet de poëzie van lucht?

 

ik gilde om een dirigent

die als geen ander

de muziek in mij kent

mijn hele wezen verwent

 

speel door, ga alsjeblieft verder

geef mij het gehoor

laat me ademloos zuchten

op de klanken van mijn lied

 

mijn dirigent in het wit gekleed

knikt vriendelijk en speels naar mij

speelt akkoorden die mij bekoren

mij continue bespeelt met het refrein

 

om de prelude te laten slagen

zodat ik nu geveld of niet

de muziek kan inademen

geniet van de intense tonen

 

hou van sprekende muziek

universele taal van het hart

maar zonder bezielende melodie

mist mijn hart haar slag zo hard

 

zo stil zonder muziek in mij

mijn stilte bijna hoorbaar

ook al komt na stilte muziek het dichtst

bij het zeggen van het onzegbare

 

was als verstikt, laat weer horen

dat ik zal klinken

soms sensueel als een saxofoon

meestal vlammend als een basgitaar

 

soms als de zang uit de radio

galmen mijn klanken

als de adem van stadse buitengeluiden

niet verstikt, maar soms nog wel ineens… zo stil in mij.