22. sep, 2014

Voor mij een bijzonder... speciaal verslag

Vanavond, ouderavondgesprek. Onderwerp examen.

Op zich niets bijzonders, al blijf ik erbij dat ieder kind speciaal is, zal dit mezelf kennende geen gewoon gesprek worden!

Op een speciale school praten over je bijzondere kind dat voor mij toch al zo speciaal en bijzonder is, dat ze het zelf heel gewoon en niets bijzonders gaat vinden, dat ze aan het eind van het jaar tussen allemaal voor haar vreemde voor onze maatschappij als normaal betitelde schoolkinderen een regulier examen mag gaan afleggen.

Ze heeft een heel moeilijk traject afgelegd, waarin ze altijd alleen maar hoge scores behaalde, ik als haar eigen peuterleidster/moeder al aanvoelde, ze heeft iets speciaals, maar net dat extra waar niemand maar dan ook niemand de vinger op kon leggen, alleen een etiket op probeerde te plakken... probeerde... En ik maar proberen dat los te weken want het paste niet en plakte voor geen meter, maar wat wist ik nou?

Jaar in jaar uit alleen maar gekeken werd naar haar hoge rapportcijfers en citoscores en niet naar het kind en er, al schreeuwde ik moord en brand al helemaal niet naar een moeder werd geluisterd. Want wat wist ik nou?

Ruim 10 maanden thuis gezeten nadat ze enorm donderde op een reguliere school, waar ik haar al bewust met pijn en moeite lager had laten plaatsen dan het allerhoogst denkbare niveau wat ze voor haar hadden uitgerekend! En uitgerekend ik was degene die in hun ogen moeilijk deed. Ik wil dat een kind gaanderweg klimt... maar helaas het mocht niet baten.

Toen wist de maatschappij even niet waar ze haar moesten laten!!! Tja, en nu!!

Ben in de boom geklommen tot het ministerie van onderwijs, geloof dat ik geen stem meer over had, maar had mijn kind geen stem, haar dossier lijkt bijna op het dagboek van een herdershond. Had niet ieder kind in Nederland recht op onderwijs?

In december is het precies 10 jaar geleden dat wij samen op  de 14e de kerstboom in een leeg  huis in Nederland hebben opgezet, voordat de verhuizers kwamen na bijna 15 jaar weg te zijn geweest, terug gekomen voor het onderwijs in mijn eigen land. Wij tweetjes kunnen daar nog zeker een boekje over opendoen... maar ik zwijg verder, want weet inmiddels wel beter.

Want mijn bijzondere kind vindt het heel gewoon dat ze daar straks zit, en dat is toch heel speciaal!

 

Foto peuterspeelzaal Monchen Gladbach Mariëlle 2 en Wilma 40 jaar