16. sep, 2014

Beetje uit mijn veld geslagen... verslag

Al zittende bij de kapper kijkende naar mijn eigen spiegelbeeld

al luisterend naar het dagelijkse verpletterende nieuws zie ik zo mijn storm

 

En zo vanuit het oog van mijn storm

Uit het niets... windstil... geen beeld

Geen foto... alleen het beeld wat zich vormt

Op het kleine zwarte gat van mijn lens, mijn pupil

 

Heb net zoveel woorden

als stormen die rijzen in mijn hoofd

als kleuren en geuren mee gewaaid

vanuit mijn kleurrijke reizen

bestorm deze wereld met mijn hart

snuif culturen, hou van getinte talen

helaas ook van het grijs

waarin ik me terug kan trekken

heel diep verstopt in mijn geloof

vecht als ik bittere tranen huil

als verbittering om me heen te vaak zegeviert

om al die prachtige kleuren en tinten

die we maar niet willen zien in elkaar

bijna herfst op een kleurrijke aarde

waarin we elkaar stormachtig

blijven bestormen.