16. sep, 2014

Vurig verslag!!

Water en Vuur!

 

Woorden ze horen bij mij als een tweede natuur.

Of zijn we eigenlijk water en vuur?

 

Vroeger als klein meisje bij opa tussen de oude boeken

op schoot met rode wangen als hij voorlas.

Veel te klein voor 'De Oude Man en de Zee'.

Te wijs voor boeken van haar leeftijd.

Voor mij zouden deze schatten zijn...

Een hele kamer vol, de geur kan ik nog ruiken

als ik mijn ogen sluit.

Aan fantasie ontbrak het me niet…

Het mocht niet zo zijn, ze zijn opgeslokt door

verwoestende vurige vlammen.

De geur kan ik nog ruiken als ik mijn ogen sluit…

Vanaf dat moment kreeg ik een vurig verlangen

naar mijn ‘eigen’ boeken.

Iedere cent die ik had verdween in zo'n heerlijk

ruikend liefst oud exemplaar.

Nam al mijn schatten mee

op een lange lange reis... maar hoever deze reis me ook mocht brengen,

ze vielen in handen van een oude vijand

… verwoestende vurige vlammen!

Kon ik daar echt nog wel tegen op?

Alles waar ik zo hard voor had gewerkt, gespaard…

in enkele momenten smeulde het weg voor mijn ogen.

Als ik ze zou sluiten ruik ik nog de geur…

 

Zelf gaan schrijven… Maar dan?

Als die vlam dan weer alles zou verwoesten?

Dan bescherm ik die woordenschat wel diep in mij.

Maar die vlam in mij dooft niet en het vurige bloed kruipt toch wel

waar het niet gaan kan… woorden ze willen een woeste vrijheid.

Gedichten werden verhalen, gedachten werden verlangens.

 

Die fantasie van vroeger is nog net zo levendig aanwezig.

Ik hoef maar even mijn ogen te sluiten en ruik… zie… hoor bijna

mijn opa en ‘De Oude Man en de Zee’ mysterieus lachen of ze altijd hebben geweten.

Geweten dat... Dat kleine kind van toen heeft alles opgezogen als een spons.

Als je haar nu zou kunnen uitwringen vloeien de woorden eruit.

Woorden als water… een zee van woorden… daar kan geen vuurzee tegenop!