16. sep, 2014

In mijn hart opgeslagen...

In mijn hart opgeslagen...

Héél soms vraag ik om ''een teken van leven'' aan mijn vader.

Waarom? Gewoon omdat er nog altijd momenten in mijn leven zijn dat ik hem nodig heb.

En zoals altijd zal hij me nooit teleurstellen.

Een tijd terug was ik door oude spullen aan het grasduinen, en kwam zijn woorden voor mij tegen.

Een teken aan de wand?

Ja, want ik moest en ik zeg moest zorgdragen voor de tekst voor de achterkant van mijn boek.

En in opdracht iets schrijven, nog nooit gedaan.

Mijn vader zei vaak tegen me: was je woorden toch eens voordat ze je mond verlaten...

Ik praat en schrijf precies zoals ik ben.

Dus toen ik zijn woorden voorbij zag komen na zoveel jaar wist ik precies wat hij me wilde zeggen.

Wees ook nu weer jezelf en op het kleine ingesteld, bescheiden dan heb je op grootse wijs je taak vervuld.

Ik weet wat ik moet... goed over nagedacht ga schrijven...

 

Bedankt papa.