16. sep, 2014

Kokend verslag...

Kokend verslag

 

Nadat dag één was verstreken met eenmalige middagtemperaturen rond de 41 graden voordat de enorme hoosbui deze eindelijk weer liet zakken.

Ik me een weg in de keuken had weten te banen tussen rondvliegende koks en souschefs, toegang had gekregen tot alles wat ik maar wilde gebruiken. Een walhalla aan versgoederen tot gelukkig vlees waar ik als dochter van een slager blindelings aan kon voelen, dit is kwaliteit.
Dit nog behoorlijk wat voeten in aarde heeft gehad om in zo’n enorme vriezer toch te kunnen bepalen wat neem ik, begon de tweede dag heerlijk rustig.

Eigenlijk té rustig, wat ik me pas veel later realiseerde wat maar goed was.
Op maandag is de keuken gesloten, en alleen achterin stond de jongste telg van de familie tredend in de voetsporen van zijn vader , het dessert in de vorm van een taart voor deze avond te maken.
Een kunststuk, waarbij als ik goed had gekeken ik ook had moeten weten... het blijft niet zo rustig!! Rustig... terwijl bij hem achter Katy Perry door de ruimte bleef knallen

Maar het kwartje valt tegenwoordig niet meer zo snel, legally blond kan dan wel heel stoer een zwarte basis in haar haren verven, soms is het op dit soort dagen pure zelfverdediging en was dit nodig om mijn inmiddels verlaagde stresslevel even op dit peil te houden.

Nadat ik inmiddels de nodige pannen met smoorvlees, salade’s sauzen bijgerechten enz zover klaar had voor de avond, vroeg de oudste of ik mee wilde eten met de lunch die hij zelf nav een recept van zijn oma in een handomdraai in elkaar kookte. Graag natuurlijk smullen!
Met zijn... 13 jaar. Terwijl hij steeds lachend en plagend mij probeerde af te leiden en uit mijn pannen zat te pikken... een goed voorteken! Hij vond het lekker.

Tegen de avond rond 19.00 kwam ik terug om alles af te maken voor het diner en vond het verdomde druk in de keuken en er omheen.
En allemaal van die lachende gezichten... en toen kwam het hoge woord eruit mijn eten was een cadeautje... voor de oudste... die was dus 14 geworden.

Eenmaal alles buiten gezet waar iedereen ging opscheppen, wist ik, en voor degene die me echt een beetje goed kennen, niet meer waar ik moest kijken en kreeg ook geen hap door mijn keel.

Maar wat ik in mijn stoutste dromen niet had verwacht is dat men ging klappen en fluiten.
Er waren erbij die wel tot driemaal opschepte, en ook hier was het kleinste eiergerecht, de sambal goreng telor net als thuis favoriet.
Ik dieprood als de roodste wijn, maar wel weet dat ik mezelf, heus niet kattig maar wel vaker recht in mijn gezicht moet kijken.
Meer vertrouwen moet hebben met wat ik in mijn mars heb.
Want als een ander me zoveel vertrouwen schenkt op zo’n belangrijke dag, moet ik daar dankbaar gebruik van maken en is het tijd om eens uit die onzekere schulp te kruipen.

Een mens is tenslotte nooit te oud om te leren,
En als er voor mij qua leeftijd geen kansen meer zijn op de arbeidsmarkt creeër ik de kans zelf! Zit tenslotte niet voor niets in mijn tweede jeugd!
En ondanks dat ik doodmoe en voldaan mijn bed inrolde, heb ik geen oog dichtgedaan.
Alles passeerde nogmaals de revue, ga nu ook verder genieten van deze enorme gastvrijheid en snuffelstage, wat ik nog mag zien leren en proeven en laat alles even goed op me inwerken.

Ik denk, hoop, nee... voel en weet zeker dat mijn vader trots op me zou zijn geweest.

Hij was het die me als jong meisje liet kennis maken met dit land, en daar waar mijn reis is begonnen.
Daar waar ik ook altijd nog mijn benen onder tafel mag schuiven, net als hier, is me één ding in al die jaren duidelijk geworden.
De liefde voor het eten, en het de tijd nemen hiervoor en voor elkaar is iets waar wij nog wat van kunnen leren.

En aan het eind van de avond was mens en dier tevree... en zou er zelf zowat van gaan spinnen.

Bedankt dat jullie hebben willen meegenieten van mijn enthousiasme!